Μια μικροκαμωμένη φιγούρα, σκουρόχρωμα ντυμένη, χωρίς καμία γοητεία, κινείται πότε αργά και πότε νευρικά και γρήγορα. Κάνει συνεχώς παρατηρήσεις και σχολιασμούς. Της μιλούν αλλά δεν φαίνεται να ακούει περισσότερο από την αρχή των φράσεων. Μοιάζει περισσότερο να ψάχνει ακροατήριο. Επιθυμεί να εκφραστεί επί παντός του επιστητού, ασχέτως γνώσεων ή τεκμηρίωσης. Το πρόσωπο της έχει την όψη του αρπακτικού, μόνο που δείχνει κουρασμένη. Μια θλίψη είναι ζωγραφισμένη σ’ αυτό και μια παραίτηση. Τα μάτια της, όμως, είναι ζωηρά και γεμάτα περιέργεια. Φαίνεται συνεχώς σαν να κρυφάκουει, σαν να ψάχνει κάτι. Δείχνει ανικανοποίητη, αγχώδης, δύστροπη. Ακόμη κι όταν δεν την βλέπεις νιώθεις την παρουσία της, ότι θα ξεφυτρώσει ανά πάσα στιγμή. Ξεχωρίζει αμέσως τους ανθρώπους, καθότι συναναστρέφεται με πολλούς, γνωρίζει παρά πολλούς και μαθαίνει για ακόμη περισσότερους. Συντηρεί χάρη σε αυτές τις γνωριμίες τον μύθο της ζωής της. Της κύριας του καλού κόσμου.
Μεγαλωμένη μέσα στον πλούτο, χωρίς να κοπιάσει για το παραμικρό, χωρίς να διαχειριστεί το παραμικρό, χωρίς να νοιαστεί για το παραμικρό, παρά μόνο για τις ελάχιστες των προσωπικών αναγκών, που δεν μπορείς να αποφύγεις. Η φυγόπονη της τάση, συνεπικουρούμενη από το μικρό της δέμας, την παρότρυναν να αναζητά πάντα κάποιον καλοθελητή για την διεκπεραίωση των εργασιών και των υποχρεώσεων της. Η κοινωνική θέση, το οικονομικό και επαγγελματικό κύρος του πατρός της πρωτύτερα, και του συζύγου έπειτα, της έδωσαν όλη την ευκολία για να βρίσκει αυτού του είδους ανθρώπους ανά πάσα στιγμή. Άτομο που είχε πολλούς άλλους στην δούλεψη του, και το κυριότερο, μια εποχή που ο εργαζόμενος ήταν πολύ φτωχός και το αφεντικό πολύ πλούσιο. Η κοινωνική απόσταση ανάμεσα τους μεγάλη και η δουλικότητα ήταν χαρακτηριστικό του καλού υπάλληλου. Χειρώνακτες οι περισσότεροι, άνθρωποι του μόχθου, δεν δυσανασχετούσαν μπροστά της, είχαν ανάγκη και την τελευταία δραχμή. Μέσα σε αυτή την κατάσταση επικράτησε στο νεανικό της μυαλό η αντίληψη ότι αυτή η υπαλληλική συμπεριφορά ήταν η πρέπουσα και η αναμενόμενη. Εξακολούθησε σε όλη της την ζωή να μέτρα τον άλλο ανάλογα με την περιούσια, το όνομα που είχε ή την εξυπηρέτηση που μπορούσε να της προσφέρει.
Χάρη στην ικανότητα της να ψυχολογεί τους ανθρώπους, που συνεχώς βελτιωνόταν με το πέρας του χρόνου, ελίσσονταν με μεγάλη μαεστρία. Περνούσε μηνύματα ενεργητικότητας, που σβήνει σαν τον σολομό που δεν μπορεί να ανέβει άλλο τον ποταμό κόντρα στο ρεύμα του, μιας παραίτησης που ερχόταν σαν συνέπεια της καθημερινής εργασιακής ρουτίνας. Την αδυναμία να ακολουθήσει τους ρυθμούς του επαγγελματικού χώρου χωρίς να προδώσει τα πιστεύω της ή την εμπιστοσύνη του πελάτη. Έπειτα από δυο λεπτά αν χρειαζόταν ανέτρεπε την εικόνα αυτή, με την ίδια ευκολία που την είχε υιοθετήσει. Δόλωμα και ζύγι για κάθε ψαριά. Η ηλικία προσθέτει εμπειρία, η εμπειρία προσθέτει καρτέρια, η καρτέρια προσθέτει χρόνο, ο χρόνος είναι σύμμαχος των ανθρώπων που επιζητούν την κίνηση, αυτός που τρέχει παρασύρει και τους γύρω του, αυτοί τον βοηθούν με την ενέργεια που τους μεταδόθηκε και συνεχίζουν ακόμη και αν αυτός σταματήσει. Κατά αυτόν τον τρόπο ο σκοπός του πρώτου να μείνει όσο γίνετε περισσότερο ακίνητος, επαναπαυμένος, ανεπηρέαστος, και με την εργασία του ολοκληρωμένη επιτυγχάνεται. Η μείζων προσπάθεια σε συνδυασμό με το μέγιστο αποτέλεσμα, χάρη στην επικαρπία του αλλότριου μόχθου.
Είχε ζήσει μέσα σε ένα αυταρχικό οικογενειακό κλίμα , όπου οι κοπέλες μεγάλωναν ώστε να γίνουν σωστές σύζυγοι και σωστές κύριες, κατά σειρά προτεραιότητας. Είχε γαλουχηθεί με το πνεύμα της καχυποψίας, καθότι βρέθηκαν πλούσιοι περιτριγυρισμένοι από φτωχότερους, τους εργάτες. Πίστευαν ότι τους έκλεβαν, ότι τους εποφθαλμιούσαν, ότι τους απομυζούσαν με κάθε ευκαιρία. Η υστερική φοβία του ανθρώπου που δεν δημιούργησε ή διαχειρίστηκε τίποτε και φοβήθηκε μήπως χάσει τα πάντα. Ασπάστηκαν τις πιο ακραίες των απόψεων που θα διασφάλιζαν τα κεκτημένα τους. Οι γυναίκες κλεισμένες στο περίγυρο του σπιτιού είχαν συνάψει σιωπηρή συμμαχία ανάμεσα τους, αντιμετωπίζοντας τους άνδρες σαν το αναπόφευκτο κοινωνικό, και λιγότερο οικονομικό, δεκανίκι τους, καθότι δεν στερούταν και οι ίδιες περιούσιας. Βιώνοντας μια εποχή ιδεολογικών σκληρώσεων, συγκρούσεων και ανατροπών στην κοινωνία, υιοθετώντας στάση αμυντική απέναντι σε ότι θεωρούσαν απειλητικό, ημιμαθείς μέσα στην ανασφάλεια τους διαποτίστηκαν από έναν δεσποτισμό και υπεροψία έναντι των κατώτερων οικονομικά συνάνθρωπων τους.
Κινούταν ακόμη και τώρα με μια επίπλαστη ευγένεια ανάμεσα στον κόσμο, με μάτια λαίμαργα, με ψευδεπίγραφο κοινωνικό ενδιαφέρον, που αποσκοπούσε μόνο και μόνο να διαχωρίσει σε ημέτερους και υμετέρους. Δραστήρια στα λόγια, ακίνητη στις πράξεις, κατεύθυνε ακόμη και τώρα τους αυλικούς της, παρεμβαίνοντας σε οτιδήποτε επέπιπτε στην αντίληψη της. Οι κοινωνικές και οικογενειακές αντιλήψεις της πέρασαν και στα παιδιά της. Ευτυχώς ήταν κορίτσια και τα δυο, διότι παρά την σημερινή ελευθεριότητα, εξακολουθούσε να λειτουργεί η οικογενειακή γυναικεία συσπείρωση. Ήταν αρχηγός στην οικογένεια, διαχειριζόταν τις δημόσιες σχέσεις της εκ του παρασκηνίου, παραχωρώντας το προσκήνιο στον άνδρα της. Άφησε την διαπαιδαγώγηση των παιδιών σε άλλους, γαλουχώντας τα, όμως, με τα πιστεύω της. Εξασκούσε την οικονομική πολιτική της οικογένειας, κρατούσε τις κοινωνικές επαφές ακόμη και με τους συγγενείς του πολυάσχολου ανδρός της. Έλεγχε και οργάνωνε τις επαγγελματικές του δραστηριότητες, καθότι ο ίδιος διακρινόταν από τον ελιτισμό των διανοούμενων, που μοιάζει να μην τους επιτρέπει να οργανώσουν τα απλά της ζωής. Επιβεβαίωνε κατά την άποψη της τον κανόνα της αξίας γυνής πίσω από κάθε μεγάλο άνδρα. Στην πραγματικότητα ήταν ένας ετερόφωτος αστέρας. Η μεγάλη παχιά σκιά του κάλυπτε όλη την οικογένεια. Έρχονταν συχνά σε σύγκρουση μαζί της για θέματα οικογενειακού και κοινωνικού προγραμματισμού. Φορέας και αυτός υπεροψίας, καθότι αυτοδημιούργητος έως ένα βαθμό, συνετέλεσε στην διατήρηση της εδραιωμένης οικογενειακής συμπεριφοράς. Ήταν, όμως ο πνευματικός της φάρος, καθότι λύανε τις χειρότερες πλευρές του χαρακτήρα της βοηθώντας την να δείχνει καλύτερη από ότι ήταν. Η έλλειψη της παρουσίας του την βάραινε. Ο άγνωμων ανακαλύπτει την αξία των απολεσθέντων, κοίτα το παρελθόν του και ανακαλύπτει πόσους καυγάδες ανάλωσε στα ανούσια και πόσο λίγο ευχαριστήθηκε τα ουσιώδη. Σκέψεις που αναδύονται μέσα από τις αναμνήσεις, χτυπούν στις τύψεις, διαθλώνται στου μυαλού την σήψη και αποκοιμιόνται στην θλίψη. Κοινωνικές συναναστροφές ρουτίνας προσπαθούν να απομακρύνουν το μυαλό από την επώδυνη επανάληψη της συναισθηματικής φόρτισης από εικόνες του πρότερου συζυγικού βίου.
Η κατάσταση δεν ήταν πάντα ρόδινη ανάμεσα τους, αλλά ήταν βίωμα της να διατηρείται μία ιδιότυπη αυτονομία ανάμεσα στο ζεύγος, χωρίς να δίνετε η δυνατότητα για οποιοδήποτε σχόλιο προς τα έξω. Η γυναικεία συσπείρωση έκλεινε όλες τις πληγές, αλλά μεγάλωνε και την απόσταση ανάμεσα τους. Δικαιολογούσε κάποιες από τις συμπεριφορές του, ενώ άλλες τις αποσιωπούσε. Ιάμα η λήθη και βάλσαμο η γυναικεία παρουσία δίπλα της. Με τα ίδια όπλα αντιμετώπισε τα προβλήματα όλη της την ζωή. Εξακολουθούσε να ασχολείται με τις επαγγελματικές υποχρεώσεις, που είχαν περάσει πια στις κόρες της, με την μορφή της επιστασίας. Εκ του μακρόθεν για τους εκτός οικογένειας, με την υψηλή επιστασία, όμως, επί των τεκνών, για όσους ήταν σε θέση να γνωρίζουν. Παιδιά που λίγο πολύ ανέπλασαν στην προσωπική τους ζωή το μητρικό μοντέλο. Παιδιά που απέκτησαν κορίτσια, κορίτσια που ανατρέφονται με τον ίδιο τρόπο, αντίτυπα ενός αντιτύπου, σαν τις ρωσικές κούκλες που η μια εμπεριέχει και με την σειρά της εμπεριέχετε σε μια άλλη.
Κοινωνική ζωή που διεκπεραιώνει ή κατοχυρώνει διαβουλεύσεις. Οικογενειακή ζωή που χωλαίνει αγνοώντας το μισό που την συναποτελεί, τους άνδρες. Αχαριστία και αγνωμοσύνη προς και από τους εργαζόμενους, καθώς ο μόνος συνδετικός κρίκος είναι το δυνομιο ανάγκη εξυπηρέτησης - εργασίας / ανάγκη βιοποριστική – μισθός. Δεν υπάρχει πουθενά τροφή για αισθήματα, για σχέσεις, για όνειρα, τίποτε δεν φυτρώνει στην άγονη πραγματικότητα. Γι’ αυτό χρειάζεται το ψέμα. Για να καρπίσει η ευτυχία.
Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου 2009
Η ζωή μπροστά στον καθρέφτη…
Είμαι μόνη απέναντι από τον καθρέφτη στην τουαλέτα. Βάφομαι εδώ και ώρα, χωρίς να συνυπολογίσω πόσο χρόνο χρειάστηκα για μπάνιο. Ο καθρέφτης αλλιώς μου τα έλεγε όταν πρωτομπήκα και αλλιώς τώρα. Από τέρας σε ωραία. Η ωραία και το τέρας, δυο σε ένα. Στην ταινία θα έπαιζα και τους δυο ρόλους. Σαν φωτογραφίες πριν – μετά, από την δουλειά στην διασκέδαση. Είμαι η θεά της νύχτας, ο θηλυκός Τραβολτα. Πυρετός κάθε βράδυ. Η εργασιακή ταλαιπωρία δεν μπορεί να ανακόψει την όρεξη μου για κατάκτηση. Ο Ιούλιος Καίσαρας μπροστά μου μοιάζει με ειρηνευτική δύναμη. Οι άνδρες θα υποστούν την ίδια τους την αυθάδεια να ορέγονται όσα τους αφήνω να υποθέτουν. Αυτή η μπλούζα είναι τέλειο αγκίστρι. Ότι ακολουθεί παρακάτω απλώς ενισχύει την έκκριση τεστοστερόνης. Απλή στρατηγική, επίθεση, πίσω και σας φάγαμε. Βαθυστόχαστη, από το πέρας των αιώνων εξελιγμένη και πάντοτε επιτυχημένη. Δυστυχώς η περιφέρεια μου είναι λίγο μεγάλη. Ξαναπήρα τα κιλά που έχασα, διαφορετικά θα φορούσα το μίνι με το πίσω σκίσιμο. Με στενεύει και αυτή η φούστα. Ευτυχώς το πλαϊνό σκίσιμο είναι πιο βολικό, και ρυθμιζόμενο. Θα έχω πρόβλημα όταν κάθομαι σταυροπόδι ή μέσα στο αμάξι. Δεν πειράζει, ας δουν κάτι παραπάνω. Θα υπερσκελίσω την ποιότητα με την ποσότητα. Να θυμηθώ να μην ανέβω σε σκαμπό. Έτσι και αλλιώς δεν το κάνω ποτέ. Τονίζει τις ατέλειες, λίγες αλλά υπαρκτές.
Αφηρημένη. Ξέφυγε η γραμμή. Αυτός ο τελευταίος είναι γλυκός. Όχι σαν το προηγούμενο, που ήθελε να το παίζει μούτρο της νύχτας. Αυτά κύριε σε άλλες λιγότερο περπατημένες. Τον άτιμο πίστευε ότι με έλεγχε, ότι με είχε του χεριού του. Έταζε μεγάλες αγάπες κρατούσα μικρό καλάθι. Αγοράκι δεν βγάζω το μπούτι για να ρυθμίζεις εσύ το παιχνίδι. Οι μεγάλες αγάπες είναι για τις σαπουνόπερες. Αν πρέπει να με συνδέσεις με κάποιο στερεότυπο πάρε την πιο σέξι εξωτερική πλευρά της Μεριλυν και της Λόρεν με το ψυχολογικό υπόβαθρο της Ντίτριχ. Κατά περίσταση έχω χρησιμοποιήσει τις ίδιες βαφές μαλλιών με τις προαναφερθησασες. Τι αγάπες και κουραφέξαλα, εγώ πληγώθηκα μια φορά και φτάνει. Η πρώτη είναι η καλύτερη και το δις εξαμαρτείν ουκ γυνής σοφής. Δεν του κάθισα και έφυγε νωρίς. Ο αμέσως προηγούμενος είχε καθίσει πολύ, παρά πολύ. Μα του το έλεγα, να πω ότι δεν το είπα. Δεν είμαι εγώ για μακροχρόνιους σχεδιασμούς, ζήσε κάθε μέρα σαν την τελευταία σου.
Γενικά είμαι αντιδραστική. Ότι ζητούσαν εκείνοι, ήθελα το αντίθετο. Ποτό αυτοί, δεν πίνω εγώ. Χαρούμενοι αυτοί, σκυθρωπή εγώ. Βγαίναμε έξω για φαγητό, σε δίαιτα εγώ. Αχάριστη και μάλιστα με άξεστο τρόπο. Αλλά τους είχα προειδοποιήσει όλους. Ήθελα να έχω το πάνω χέρι στις σχέσεις μου. Κάποτε ένας κατάλαβε κάτι και μέσα στην εξομολόγηση του επικειμένου χωρισμού μας, προσπάθησε να σκιαγραφήσει τα εσώψυχα μου, αναφέροντας ότι φοβόμουν τον ίδιο μου τον εαυτό εξαρτημένο από έναν άνδρα. Φερόμουν σαν ανώριμο κοριτσάκι που θέλει αλλά δεν μπορεί, γεμάτο ανασφάλειες και εγωισμό. Ίσως υπήρχε μια δόση αλήθειας. Είχα εγωισμό τεράστιο, κάτι είχα υποψιαστεί για τις ανασφάλειες, αλλά τις υπερκέραζα με ένα βαθύ ντεκολτέ, όσο για τα υπόλοιπα … Απολαμβάνω την λεπτή εξουσία της γοητείας η οποία τονώνει την προσωπικότητα καλύτερα από την κρεμά προσώπου που ακριβοπλήρωσα τελευταία. Η προσοχή των άλλων είναι η τροφή μου, τα σχόλια τους είναι το οξυγόνο. Δεν με ενδιαφέρει τι λένε, αρκεί να μιλάνε για εμένα και προπαντός να ξεσηκώνω ακραία πάθη.
Ας φορέσω το ανεξίτηλο κραγιόν. Ξέρω ότι δεν θα κάνω τίποτε. Μου αρέσει να τους ψήνω, να τους βλέπω να προσπαθούν. Από την άλλη ας είμαι προετοιμασμένη. Το καλύτερο θύμα μου ήταν κάποιος που χρησιμοποίησα για προκάλυψη. Δεν τον καταλάβαινα. Μου φερόταν σε γενικές γραμμές καλά, αλλά κάποιες φορές που τον χρειαζόμουν δεν ήταν εκεί. Του έλεγα για τους άλλους με τους οποίους σύχναζα και αυτός εκεί. Χωρίσαμε πολύ φιλικά. Ήταν το πιο καλόβολο και πιο μυστήριο θύμα μου. Έπειτα νόμισα ότι γνώρισα τον τέλειο και την πάτησα. Έμεινα αφύλακτη από πάθος και έκανα μεγάλο λάθος. Με ήθελε για άμεση ανάλωση. Ευτυχώς το κατάλαβα γρήγορα και προσπάθησα να του ψήσω το ψάρι στα χείλη. Δυστυχώς και εκείνος ακολούθησε την ίδια τακτική. Πόσο μισώ να με πολεμούν με τα ίδια μου τα όπλα. Δεν ενέδωσα και άρχισε να με στήνει. Δυο διαδοχικοί άνδρες, ένας που υποτιμούσα και ένας που εκτιμούσα να έχουν την ίδια συμπεριφορά και εγώ να μην μπορώ να ανακαλύψω το λάθος στην τακτική μου. Να σου τα αποκαλυπτικά ρούχα, να σου τα βαθυστόχαστα και υγρά βλέμματα. Λίγο τρίψιμο των γοφών πάνω του σε πολυκόσμο μπαράκι. Τίποτε, η αποχή μεγάλωνε. Δεν διεκδικώ για τον εαυτό μου περισσότερα από ότι του αναλογούν, η στρατηγική μου είναι ολομέτωπης επίθεσης, αλλά όταν δεν μπορώ να καταλάβω τις κινήσεις του εχθρού δεν διστάζω λεπτό να σημάνω υποχώρηση. Η πονηριά δεν νικά πάντα την εξυπνάδα, αλλά δεν χρειάζεται κιόλας, υπάρχουν και αλλά θύματα.
Αυτές οι κάλτσες με αδυνατίζουν. Ελπίζω η μητέρα μου να μην καταλάβει τίποτε, τις χρειάζεται λιγότερο από εμένα. Να προσέχω μόνο να μην χάσω καμία θηλιά, γιατί θα την βρω περασμένη στον λαιμό μου. Η αλήθεια είναι ότι έλεγα πως είμαι κακιά για να μπορώ όντως να είμαι. Από την άλλη όταν ήμουν καλή μου έτρεφαν και ευγνωμοσύνη. Αυτοχαρακτηριζόμουν όπως ήθελα και μετά ζούσα ώστε να το αποδείξω. Η ειλικρίνεια μου αυτή, υστερόβουλη και κουτοπόνηρη, μου στέρησε πολλές ικανοποιήσεις, καθώς κανείς δεν ήρθε μαζί μου για τα ωραία μου τα μάτια, αλλά για όσα άφηνα να διαφαίνονται κάτω από αυτά και παρά ταύτα με άφησαν για αλλά λιμάνια πιο απάνεμα. Παρόλα αυτά ήταν και η άμυνα μου, καθότι καχύποπτη. Πάντα φυλάω έναν άσο στο μανίκι μου, κάτι που έμαθα από τον αθλητή αδερφό μου. Οι μεγάλοι μπασκετμπολίστες σκόρερ έχουν τις αγαπημένες τους θέσεις μέσα στο γήπεδο, στην επίθεση, από όπου μπορούν να εφαρμόσουν την κίνηση που ξέρουν καλύτερα και έχουν εξασκήσει. Ακόμη και στην χειρότερη τους νύχτα στο σκοράρισμα καταφεύγουν σε αυτήν την θέση, εφαρμόζοντας την χαρακτηριστική τους κίνηση και βγάζοντας τα προς το ζην κερδίζοντας αγώνες. Το ίδιο και εγώ με το ρόλο της σκληρής και σέξι για να κερδίζω τους άνδρες. Παρόλα αυτά παραδέχομαι, σε μια σπάνια στιγμή αυτοκριτικής ότι βγήκα με πολλούς αλλά συναισθηματικά δεν κατέκτησα κανέναν. Δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου, αλλά θα ήταν προτιμότερο να με ήθελαν και γι’ αυτό που είμαι. Κατά καιρούς προσπάθησα προς αυτή την κατεύθυνση, εξαπολύοντας καυστικά σχόλια εναντίον μου, που είτε αφορούσαν την εμφάνιση μου είτε τον χαρακτήρα μου. Η πρόθεση μου αυτή δεν απέδωσε τα προβλεπόμενα, αντιθέτως εισέπραξα περισσότερη περιφρόνηση από ότι η υπερφίαλη συμπεριφορά μου θα συνιστούσε.
Μια πραγματική σταρ δεν μπορεί να σταματήσει μπροστά σε πρόσκαιρα διλήμματα και προσωπικές ανασφάλειες. Ίσως να μην ξέρει πια θα έπρεπε να είναι η επόμενη κίνηση της, αλλά θα διαλέξει ενστικτωδώς μια και θα την ακολουθήσει με την σιγουριά της πριμαντόνας. Έχει έναν ρόλο να παίξει, η παράσταση βασίζεται πάνω της, το κοινό της είναι εκεί, τα φώτα αναμμένα, οι ταξιθέτες τους έχουν βολέψει όλους, ακούγεται το μουρμουρητό του πλήθους, θροΐζει η αυλαία, περιμένει τα τρία κουδουνίσματα, είναι μονόπρακτο για ένα ρόλο. Η θέα. Πόσες παραστάσεις έχω δώσει σε αυτό το ρόλο. Από μικρό, το μικρότερο παιδί, του μικρότερου αδερφού, το μόνο κορίτσι. Μεγαλωμένη στο κέντρο της προσοχής, το κέντρο του κόσμου, ήλιος με όλους τους άλλους δορυφόρους. Όταν δεν είχαν στραμμένη την προσοχή τους επάνω της φώναζε, έτρεχε, έκλαιγε, πετούσε πράγματα μέχρι να νιώσει την μάτια τους, το ενδιαφέρον τους, να ακούσει τα παραινετικά τους λόγια, εσύ μικρό και γλυκό κοριτσάκι να ξεσηκώνεις τέτοια θύελλα. Ρόλος που παίχτηκε τόσο πολύ, ρούχο που φορέθηκε τόσο πολύ, δεύτερη φύση που έγινε πρώτη. Με συμπεριφορά ταύρου εν υαλοπωλείο, με το αχό από τα ποδοβολητά ενός κοπαδιού ελεφάντων που πλησιάζει, με στερεότυπες στάσεις, με καυστικά σχόλια, με αχαλίνωτο γέλωτα, με κάθε δυνατό ανά περίσταση τρόπο λιμάρει τα δεσμά που κρατούν την προσοχή των άλλων μακριά της.
Πικρόχολες σκέψεις χαλούν την διάθεση μου και ακόμη δεν έχω βάλει την σκιά. Να θυμηθώ να βουρτσίσω αυτή την τούφα που παρέκκλινε. Ας μην τον στήσω περισσότερο από μίση ώρα, όπως την προηγούμενη φορά, να του δείξω ότι τον υπολογίζω κάπως. Γλυκό είναι αυτό το παλικάρι, αλλά όταν θέλει να φτάσει στο σκοπό του χρησιμοποιεί τα ίδια κλισέ που εκτοξεύουν όλοι τους. Άνδρες, τόσο χρήσιμοι στην φύση, τόσο άχρηστοι στην κοινωνία. Να σκεφτεί κανείς ότι αυτοί την δημιούργησαν.
Αφηρημένη. Ξέφυγε η γραμμή. Αυτός ο τελευταίος είναι γλυκός. Όχι σαν το προηγούμενο, που ήθελε να το παίζει μούτρο της νύχτας. Αυτά κύριε σε άλλες λιγότερο περπατημένες. Τον άτιμο πίστευε ότι με έλεγχε, ότι με είχε του χεριού του. Έταζε μεγάλες αγάπες κρατούσα μικρό καλάθι. Αγοράκι δεν βγάζω το μπούτι για να ρυθμίζεις εσύ το παιχνίδι. Οι μεγάλες αγάπες είναι για τις σαπουνόπερες. Αν πρέπει να με συνδέσεις με κάποιο στερεότυπο πάρε την πιο σέξι εξωτερική πλευρά της Μεριλυν και της Λόρεν με το ψυχολογικό υπόβαθρο της Ντίτριχ. Κατά περίσταση έχω χρησιμοποιήσει τις ίδιες βαφές μαλλιών με τις προαναφερθησασες. Τι αγάπες και κουραφέξαλα, εγώ πληγώθηκα μια φορά και φτάνει. Η πρώτη είναι η καλύτερη και το δις εξαμαρτείν ουκ γυνής σοφής. Δεν του κάθισα και έφυγε νωρίς. Ο αμέσως προηγούμενος είχε καθίσει πολύ, παρά πολύ. Μα του το έλεγα, να πω ότι δεν το είπα. Δεν είμαι εγώ για μακροχρόνιους σχεδιασμούς, ζήσε κάθε μέρα σαν την τελευταία σου.
Γενικά είμαι αντιδραστική. Ότι ζητούσαν εκείνοι, ήθελα το αντίθετο. Ποτό αυτοί, δεν πίνω εγώ. Χαρούμενοι αυτοί, σκυθρωπή εγώ. Βγαίναμε έξω για φαγητό, σε δίαιτα εγώ. Αχάριστη και μάλιστα με άξεστο τρόπο. Αλλά τους είχα προειδοποιήσει όλους. Ήθελα να έχω το πάνω χέρι στις σχέσεις μου. Κάποτε ένας κατάλαβε κάτι και μέσα στην εξομολόγηση του επικειμένου χωρισμού μας, προσπάθησε να σκιαγραφήσει τα εσώψυχα μου, αναφέροντας ότι φοβόμουν τον ίδιο μου τον εαυτό εξαρτημένο από έναν άνδρα. Φερόμουν σαν ανώριμο κοριτσάκι που θέλει αλλά δεν μπορεί, γεμάτο ανασφάλειες και εγωισμό. Ίσως υπήρχε μια δόση αλήθειας. Είχα εγωισμό τεράστιο, κάτι είχα υποψιαστεί για τις ανασφάλειες, αλλά τις υπερκέραζα με ένα βαθύ ντεκολτέ, όσο για τα υπόλοιπα … Απολαμβάνω την λεπτή εξουσία της γοητείας η οποία τονώνει την προσωπικότητα καλύτερα από την κρεμά προσώπου που ακριβοπλήρωσα τελευταία. Η προσοχή των άλλων είναι η τροφή μου, τα σχόλια τους είναι το οξυγόνο. Δεν με ενδιαφέρει τι λένε, αρκεί να μιλάνε για εμένα και προπαντός να ξεσηκώνω ακραία πάθη.
Ας φορέσω το ανεξίτηλο κραγιόν. Ξέρω ότι δεν θα κάνω τίποτε. Μου αρέσει να τους ψήνω, να τους βλέπω να προσπαθούν. Από την άλλη ας είμαι προετοιμασμένη. Το καλύτερο θύμα μου ήταν κάποιος που χρησιμοποίησα για προκάλυψη. Δεν τον καταλάβαινα. Μου φερόταν σε γενικές γραμμές καλά, αλλά κάποιες φορές που τον χρειαζόμουν δεν ήταν εκεί. Του έλεγα για τους άλλους με τους οποίους σύχναζα και αυτός εκεί. Χωρίσαμε πολύ φιλικά. Ήταν το πιο καλόβολο και πιο μυστήριο θύμα μου. Έπειτα νόμισα ότι γνώρισα τον τέλειο και την πάτησα. Έμεινα αφύλακτη από πάθος και έκανα μεγάλο λάθος. Με ήθελε για άμεση ανάλωση. Ευτυχώς το κατάλαβα γρήγορα και προσπάθησα να του ψήσω το ψάρι στα χείλη. Δυστυχώς και εκείνος ακολούθησε την ίδια τακτική. Πόσο μισώ να με πολεμούν με τα ίδια μου τα όπλα. Δεν ενέδωσα και άρχισε να με στήνει. Δυο διαδοχικοί άνδρες, ένας που υποτιμούσα και ένας που εκτιμούσα να έχουν την ίδια συμπεριφορά και εγώ να μην μπορώ να ανακαλύψω το λάθος στην τακτική μου. Να σου τα αποκαλυπτικά ρούχα, να σου τα βαθυστόχαστα και υγρά βλέμματα. Λίγο τρίψιμο των γοφών πάνω του σε πολυκόσμο μπαράκι. Τίποτε, η αποχή μεγάλωνε. Δεν διεκδικώ για τον εαυτό μου περισσότερα από ότι του αναλογούν, η στρατηγική μου είναι ολομέτωπης επίθεσης, αλλά όταν δεν μπορώ να καταλάβω τις κινήσεις του εχθρού δεν διστάζω λεπτό να σημάνω υποχώρηση. Η πονηριά δεν νικά πάντα την εξυπνάδα, αλλά δεν χρειάζεται κιόλας, υπάρχουν και αλλά θύματα.
Αυτές οι κάλτσες με αδυνατίζουν. Ελπίζω η μητέρα μου να μην καταλάβει τίποτε, τις χρειάζεται λιγότερο από εμένα. Να προσέχω μόνο να μην χάσω καμία θηλιά, γιατί θα την βρω περασμένη στον λαιμό μου. Η αλήθεια είναι ότι έλεγα πως είμαι κακιά για να μπορώ όντως να είμαι. Από την άλλη όταν ήμουν καλή μου έτρεφαν και ευγνωμοσύνη. Αυτοχαρακτηριζόμουν όπως ήθελα και μετά ζούσα ώστε να το αποδείξω. Η ειλικρίνεια μου αυτή, υστερόβουλη και κουτοπόνηρη, μου στέρησε πολλές ικανοποιήσεις, καθώς κανείς δεν ήρθε μαζί μου για τα ωραία μου τα μάτια, αλλά για όσα άφηνα να διαφαίνονται κάτω από αυτά και παρά ταύτα με άφησαν για αλλά λιμάνια πιο απάνεμα. Παρόλα αυτά ήταν και η άμυνα μου, καθότι καχύποπτη. Πάντα φυλάω έναν άσο στο μανίκι μου, κάτι που έμαθα από τον αθλητή αδερφό μου. Οι μεγάλοι μπασκετμπολίστες σκόρερ έχουν τις αγαπημένες τους θέσεις μέσα στο γήπεδο, στην επίθεση, από όπου μπορούν να εφαρμόσουν την κίνηση που ξέρουν καλύτερα και έχουν εξασκήσει. Ακόμη και στην χειρότερη τους νύχτα στο σκοράρισμα καταφεύγουν σε αυτήν την θέση, εφαρμόζοντας την χαρακτηριστική τους κίνηση και βγάζοντας τα προς το ζην κερδίζοντας αγώνες. Το ίδιο και εγώ με το ρόλο της σκληρής και σέξι για να κερδίζω τους άνδρες. Παρόλα αυτά παραδέχομαι, σε μια σπάνια στιγμή αυτοκριτικής ότι βγήκα με πολλούς αλλά συναισθηματικά δεν κατέκτησα κανέναν. Δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου, αλλά θα ήταν προτιμότερο να με ήθελαν και γι’ αυτό που είμαι. Κατά καιρούς προσπάθησα προς αυτή την κατεύθυνση, εξαπολύοντας καυστικά σχόλια εναντίον μου, που είτε αφορούσαν την εμφάνιση μου είτε τον χαρακτήρα μου. Η πρόθεση μου αυτή δεν απέδωσε τα προβλεπόμενα, αντιθέτως εισέπραξα περισσότερη περιφρόνηση από ότι η υπερφίαλη συμπεριφορά μου θα συνιστούσε.
Μια πραγματική σταρ δεν μπορεί να σταματήσει μπροστά σε πρόσκαιρα διλήμματα και προσωπικές ανασφάλειες. Ίσως να μην ξέρει πια θα έπρεπε να είναι η επόμενη κίνηση της, αλλά θα διαλέξει ενστικτωδώς μια και θα την ακολουθήσει με την σιγουριά της πριμαντόνας. Έχει έναν ρόλο να παίξει, η παράσταση βασίζεται πάνω της, το κοινό της είναι εκεί, τα φώτα αναμμένα, οι ταξιθέτες τους έχουν βολέψει όλους, ακούγεται το μουρμουρητό του πλήθους, θροΐζει η αυλαία, περιμένει τα τρία κουδουνίσματα, είναι μονόπρακτο για ένα ρόλο. Η θέα. Πόσες παραστάσεις έχω δώσει σε αυτό το ρόλο. Από μικρό, το μικρότερο παιδί, του μικρότερου αδερφού, το μόνο κορίτσι. Μεγαλωμένη στο κέντρο της προσοχής, το κέντρο του κόσμου, ήλιος με όλους τους άλλους δορυφόρους. Όταν δεν είχαν στραμμένη την προσοχή τους επάνω της φώναζε, έτρεχε, έκλαιγε, πετούσε πράγματα μέχρι να νιώσει την μάτια τους, το ενδιαφέρον τους, να ακούσει τα παραινετικά τους λόγια, εσύ μικρό και γλυκό κοριτσάκι να ξεσηκώνεις τέτοια θύελλα. Ρόλος που παίχτηκε τόσο πολύ, ρούχο που φορέθηκε τόσο πολύ, δεύτερη φύση που έγινε πρώτη. Με συμπεριφορά ταύρου εν υαλοπωλείο, με το αχό από τα ποδοβολητά ενός κοπαδιού ελεφάντων που πλησιάζει, με στερεότυπες στάσεις, με καυστικά σχόλια, με αχαλίνωτο γέλωτα, με κάθε δυνατό ανά περίσταση τρόπο λιμάρει τα δεσμά που κρατούν την προσοχή των άλλων μακριά της.
Πικρόχολες σκέψεις χαλούν την διάθεση μου και ακόμη δεν έχω βάλει την σκιά. Να θυμηθώ να βουρτσίσω αυτή την τούφα που παρέκκλινε. Ας μην τον στήσω περισσότερο από μίση ώρα, όπως την προηγούμενη φορά, να του δείξω ότι τον υπολογίζω κάπως. Γλυκό είναι αυτό το παλικάρι, αλλά όταν θέλει να φτάσει στο σκοπό του χρησιμοποιεί τα ίδια κλισέ που εκτοξεύουν όλοι τους. Άνδρες, τόσο χρήσιμοι στην φύση, τόσο άχρηστοι στην κοινωνία. Να σκεφτεί κανείς ότι αυτοί την δημιούργησαν.
Η ζωή μπροστά στον καθρέφτη…
Είμαι μόνη απέναντι από τον καθρέφτη στην τουαλέτα. Βάφομαι εδώ και ώρα, χωρίς να συνυπολογίσω πόσο χρόνο χρειάστηκα για μπάνιο. Ο καθρέφτης αλλιώς μου τα έλεγε όταν πρωτομπήκα και αλλιώς τώρα. Από τέρας σε ωραία. Η ωραία και το τέρας, δυο σε ένα. Στην ταινία θα έπαιζα και τους δυο ρόλους. Σαν φωτογραφίες πριν – μετά, από την δουλειά στην διασκέδαση. Είμαι η θεά της νύχτας, ο θηλυκός Τραβολτα. Πυρετός κάθε βράδυ. Η εργασιακή ταλαιπωρία δεν μπορεί να ανακόψει την όρεξη μου για κατάκτηση. Ο Ιούλιος Καίσαρας μπροστά μου μοιάζει με ειρηνευτική δύναμη. Οι άνδρες θα υποστούν την ίδια τους την αυθάδεια να ορέγονται όσα τους αφήνω να υποθέτουν. Αυτή η μπλούζα είναι τέλειο αγκίστρι. Ότι ακολουθεί παρακάτω απλώς ενισχύει την έκκριση τεστοστερόνης. Απλή στρατηγική, επίθεση, πίσω και σας φάγαμε. Βαθυστόχαστη, από το πέρας των αιώνων εξελιγμένη και πάντοτε επιτυχημένη. Δυστυχώς η περιφέρεια μου είναι λίγο μεγάλη. Ξαναπήρα τα κιλά που έχασα, διαφορετικά θα φορούσα το μίνι με το πίσω σκίσιμο. Με στενεύει και αυτή η φούστα. Ευτυχώς το πλαϊνό σκίσιμο είναι πιο βολικό, και ρυθμιζόμενο. Θα έχω πρόβλημα όταν κάθομαι σταυροπόδι ή μέσα στο αμάξι. Δεν πειράζει, ας δουν κάτι παραπάνω. Θα υπερσκελίσω την ποιότητα με την ποσότητα. Να θυμηθώ να μην ανέβω σε σκαμπό. Έτσι και αλλιώς δεν το κάνω ποτέ. Τονίζει τις ατέλειες, λίγες αλλά υπαρκτές.
Αφηρημένη. Ξέφυγε η γραμμή. Αυτός ο τελευταίος είναι γλυκός. Όχι σαν το προηγούμενο, που ήθελε να το παίζει μούτρο της νύχτας. Αυτά κύριε σε άλλες λιγότερο περπατημένες. Τον άτιμο πίστευε ότι με έλεγχε, ότι με είχε του χεριού του. Έταζε μεγάλες αγάπες κρατούσα μικρό καλάθι. Αγοράκι δεν βγάζω το μπούτι για να ρυθμίζεις εσύ το παιχνίδι. Οι μεγάλες αγάπες είναι για τις σαπουνόπερες. Αν πρέπει να με συνδέσεις με κάποιο στερεότυπο πάρε την πιο σέξι εξωτερική πλευρά της Μεριλυν και της Λόρεν με το ψυχολογικό υπόβαθρο της Ντίτριχ. Κατά περίσταση έχω χρησιμοποιήσει τις ίδιες βαφές μαλλιών με τις προαναφερθησασες. Τι αγάπες και κουραφέξαλα, εγώ πληγώθηκα μια φορά και φτάνει. Η πρώτη είναι η καλύτερη και το δις εξαμαρτείν ουκ γυνής σοφής. Δεν του κάθισα και έφυγε νωρίς. Ο αμέσως προηγούμενος είχε καθίσει πολύ, παρά πολύ. Μα του το έλεγα, να πω ότι δεν το είπα. Δεν είμαι εγώ για μακροχρόνιους σχεδιασμούς, ζήσε κάθε μέρα σαν την τελευταία σου.
Γενικά είμαι αντιδραστική. Ότι ζητούσαν εκείνοι, ήθελα το αντίθετο. Ποτό αυτοί, δεν πίνω εγώ. Χαρούμενοι αυτοί, σκυθρωπή εγώ. Βγαίναμε έξω για φαγητό, σε δίαιτα εγώ. Αχάριστη και μάλιστα με άξεστο τρόπο. Αλλά τους είχα προειδοποιήσει όλους. Ήθελα να έχω το πάνω χέρι στις σχέσεις μου. Κάποτε ένας κατάλαβε κάτι και μέσα στην εξομολόγηση του επικειμένου χωρισμού μας, προσπάθησε να σκιαγραφήσει τα εσώψυχα μου, αναφέροντας ότι φοβόμουν τον ίδιο μου τον εαυτό εξαρτημένο από έναν άνδρα. Φερόμουν σαν ανώριμο κοριτσάκι που θέλει αλλά δεν μπορεί, γεμάτο ανασφάλειες και εγωισμό. Ίσως υπήρχε μια δόση αλήθειας. Είχα εγωισμό τεράστιο, κάτι είχα υποψιαστεί για τις ανασφάλειες, αλλά τις υπερκέραζα με ένα βαθύ ντεκολτέ, όσο για τα υπόλοιπα … Απολαμβάνω την λεπτή εξουσία της γοητείας η οποία τονώνει την προσωπικότητα καλύτερα από την κρεμά προσώπου που ακριβοπλήρωσα τελευταία. Η προσοχή των άλλων είναι η τροφή μου, τα σχόλια τους είναι το οξυγόνο. Δεν με ενδιαφέρει τι λένε, αρκεί να μιλάνε για εμένα και προπαντός να ξεσηκώνω ακραία πάθη.
Ας φορέσω το ανεξίτηλο κραγιόν. Ξέρω ότι δεν θα κάνω τίποτε. Μου αρέσει να τους ψήνω, να τους βλέπω να προσπαθούν. Από την άλλη ας είμαι προετοιμασμένη. Το καλύτερο θύμα μου ήταν κάποιος που χρησιμοποίησα για προκάλυψη. Δεν τον καταλάβαινα. Μου φερόταν σε γενικές γραμμές καλά, αλλά κάποιες φορές που τον χρειαζόμουν δεν ήταν εκεί. Του έλεγα για τους άλλους με τους οποίους σύχναζα και αυτός εκεί. Χωρίσαμε πολύ φιλικά. Ήταν το πιο καλόβολο και πιο μυστήριο θύμα μου. Έπειτα νόμισα ότι γνώρισα τον τέλειο και την πάτησα. Έμεινα αφύλακτη από πάθος και έκανα μεγάλο λάθος. Με ήθελε για άμεση ανάλωση. Ευτυχώς το κατάλαβα γρήγορα και προσπάθησα να του ψήσω το ψάρι στα χείλη. Δυστυχώς και εκείνος ακολούθησε την ίδια τακτική. Πόσο μισώ να με πολεμούν με τα ίδια μου τα όπλα. Δεν ενέδωσα και άρχισε να με στήνει. Δυο διαδοχικοί άνδρες, ένας που υποτιμούσα και ένας που εκτιμούσα να έχουν την ίδια συμπεριφορά και εγώ να μην μπορώ να ανακαλύψω το λάθος στην τακτική μου. Να σου τα αποκαλυπτικά ρούχα, να σου τα βαθυστόχαστα και υγρά βλέμματα. Λίγο τρίψιμο των γοφών πάνω του σε πολυκόσμο μπαράκι. Τίποτε, η αποχή μεγάλωνε. Δεν διεκδικώ για τον εαυτό μου περισσότερα από ότι του αναλογούν, η στρατηγική μου είναι ολομέτωπης επίθεσης, αλλά όταν δεν μπορώ να καταλάβω τις κινήσεις του εχθρού δεν διστάζω λεπτό να σημάνω υποχώρηση. Η πονηριά δεν νικά πάντα την εξυπνάδα, αλλά δεν χρειάζεται κιόλας, υπάρχουν και αλλά θύματα.
Αυτές οι κάλτσες με αδυνατίζουν. Ελπίζω η μητέρα μου να μην καταλάβει τίποτε, τις χρειάζεται λιγότερο από εμένα. Να προσέχω μόνο να μην χάσω καμία θηλιά, γιατί θα την βρω περασμένη στον λαιμό μου. Η αλήθεια είναι ότι έλεγα πως είμαι κακιά για να μπορώ όντως να είμαι. Από την άλλη όταν ήμουν καλή μου έτρεφαν και ευγνωμοσύνη. Αυτοχαρακτηριζόμουν όπως ήθελα και μετά ζούσα ώστε να το αποδείξω. Η ειλικρίνεια μου αυτή, υστερόβουλη και κουτοπόνηρη, μου στέρησε πολλές ικανοποιήσεις, καθώς κανείς δεν ήρθε μαζί μου για τα ωραία μου τα μάτια, αλλά για όσα άφηνα να διαφαίνονται κάτω από αυτά και παρά ταύτα με άφησαν για αλλά λιμάνια πιο απάνεμα. Παρόλα αυτά ήταν και η άμυνα μου, καθότι καχύποπτη. Πάντα φυλάω έναν άσο στο μανίκι μου, κάτι που έμαθα από τον αθλητή αδερφό μου. Οι μεγάλοι μπασκετμπολίστες σκόρερ έχουν τις αγαπημένες τους θέσεις μέσα στο γήπεδο, στην επίθεση, από όπου μπορούν να εφαρμόσουν την κίνηση που ξέρουν καλύτερα και έχουν εξασκήσει. Ακόμη και στην χειρότερη τους νύχτα στο σκοράρισμα καταφεύγουν σε αυτήν την θέση, εφαρμόζοντας την χαρακτηριστική τους κίνηση και βγάζοντας τα προς το ζην κερδίζοντας αγώνες. Το ίδιο και εγώ με το ρόλο της σκληρής και σέξι για να κερδίζω τους άνδρες. Παρόλα αυτά παραδέχομαι, σε μια σπάνια στιγμή αυτοκριτικής ότι βγήκα με πολλούς αλλά συναισθηματικά δεν κατέκτησα κανέναν. Δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου, αλλά θα ήταν προτιμότερο να με ήθελαν και γι’ αυτό που είμαι. Κατά καιρούς προσπάθησα προς αυτή την κατεύθυνση, εξαπολύοντας καυστικά σχόλια εναντίον μου, που είτε αφορούσαν την εμφάνιση μου είτε τον χαρακτήρα μου. Η πρόθεση μου αυτή δεν απέδωσε τα προβλεπόμενα, αντιθέτως εισέπραξα περισσότερη περιφρόνηση από ότι η υπερφίαλη συμπεριφορά μου θα συνιστούσε.
Μια πραγματική σταρ δεν μπορεί να σταματήσει μπροστά σε πρόσκαιρα διλήμματα και προσωπικές ανασφάλειες. Ίσως να μην ξέρει πια θα έπρεπε να είναι η επόμενη κίνηση της, αλλά θα διαλέξει ενστικτωδώς μια και θα την ακολουθήσει με την σιγουριά της πριμαντόνας. Έχει έναν ρόλο να παίξει, η παράσταση βασίζεται πάνω της, το κοινό της είναι εκεί, τα φώτα αναμμένα, οι ταξιθέτες τους έχουν βολέψει όλους, ακούγεται το μουρμουρητό του πλήθους, θροΐζει η αυλαία, περιμένει τα τρία κουδουνίσματα, είναι μονόπρακτο για ένα ρόλο. Η θέα. Πόσες παραστάσεις έχω δώσει σε αυτό το ρόλο. Από μικρό, το μικρότερο παιδί, του μικρότερου αδερφού, το μόνο κορίτσι. Μεγαλωμένη στο κέντρο της προσοχής, το κέντρο του κόσμου, ήλιος με όλους τους άλλους δορυφόρους. Όταν δεν είχαν στραμμένη την προσοχή τους επάνω της φώναζε, έτρεχε, έκλαιγε, πετούσε πράγματα μέχρι να νιώσει την μάτια τους, το ενδιαφέρον τους, να ακούσει τα παραινετικά τους λόγια, εσύ μικρό και γλυκό κοριτσάκι να ξεσηκώνεις τέτοια θύελλα. Ρόλος που παίχτηκε τόσο πολύ, ρούχο που φορέθηκε τόσο πολύ, δεύτερη φύση που έγινε πρώτη. Με συμπεριφορά ταύρου εν υαλοπωλείο, με το αχό από τα ποδοβολητά ενός κοπαδιού ελεφάντων που πλησιάζει, με στερεότυπες στάσεις, με καυστικά σχόλια, με αχαλίνωτο γέλωτα, με κάθε δυνατό ανά περίσταση τρόπο λιμάρει τα δεσμά που κρατούν την προσοχή των άλλων μακριά της.
Πικρόχολες σκέψεις χαλούν την διάθεση μου και ακόμη δεν έχω βάλει την σκιά. Να θυμηθώ να βουρτσίσω αυτή την τούφα που παρέκκλινε. Ας μην τον στήσω περισσότερο από μίση ώρα, όπως την προηγούμενη φορά, να του δείξω ότι τον υπολογίζω κάπως. Γλυκό είναι αυτό το παλικάρι, αλλά όταν θέλει να φτάσει στο σκοπό του χρησιμοποιεί τα ίδια κλισέ που εκτοξεύουν όλοι τους. Άνδρες, τόσο χρήσιμοι στην φύση, τόσο άχρηστοι στην κοινωνία. Να σκεφτεί κανείς ότι αυτοί την δημιούργησαν.
Αφηρημένη. Ξέφυγε η γραμμή. Αυτός ο τελευταίος είναι γλυκός. Όχι σαν το προηγούμενο, που ήθελε να το παίζει μούτρο της νύχτας. Αυτά κύριε σε άλλες λιγότερο περπατημένες. Τον άτιμο πίστευε ότι με έλεγχε, ότι με είχε του χεριού του. Έταζε μεγάλες αγάπες κρατούσα μικρό καλάθι. Αγοράκι δεν βγάζω το μπούτι για να ρυθμίζεις εσύ το παιχνίδι. Οι μεγάλες αγάπες είναι για τις σαπουνόπερες. Αν πρέπει να με συνδέσεις με κάποιο στερεότυπο πάρε την πιο σέξι εξωτερική πλευρά της Μεριλυν και της Λόρεν με το ψυχολογικό υπόβαθρο της Ντίτριχ. Κατά περίσταση έχω χρησιμοποιήσει τις ίδιες βαφές μαλλιών με τις προαναφερθησασες. Τι αγάπες και κουραφέξαλα, εγώ πληγώθηκα μια φορά και φτάνει. Η πρώτη είναι η καλύτερη και το δις εξαμαρτείν ουκ γυνής σοφής. Δεν του κάθισα και έφυγε νωρίς. Ο αμέσως προηγούμενος είχε καθίσει πολύ, παρά πολύ. Μα του το έλεγα, να πω ότι δεν το είπα. Δεν είμαι εγώ για μακροχρόνιους σχεδιασμούς, ζήσε κάθε μέρα σαν την τελευταία σου.
Γενικά είμαι αντιδραστική. Ότι ζητούσαν εκείνοι, ήθελα το αντίθετο. Ποτό αυτοί, δεν πίνω εγώ. Χαρούμενοι αυτοί, σκυθρωπή εγώ. Βγαίναμε έξω για φαγητό, σε δίαιτα εγώ. Αχάριστη και μάλιστα με άξεστο τρόπο. Αλλά τους είχα προειδοποιήσει όλους. Ήθελα να έχω το πάνω χέρι στις σχέσεις μου. Κάποτε ένας κατάλαβε κάτι και μέσα στην εξομολόγηση του επικειμένου χωρισμού μας, προσπάθησε να σκιαγραφήσει τα εσώψυχα μου, αναφέροντας ότι φοβόμουν τον ίδιο μου τον εαυτό εξαρτημένο από έναν άνδρα. Φερόμουν σαν ανώριμο κοριτσάκι που θέλει αλλά δεν μπορεί, γεμάτο ανασφάλειες και εγωισμό. Ίσως υπήρχε μια δόση αλήθειας. Είχα εγωισμό τεράστιο, κάτι είχα υποψιαστεί για τις ανασφάλειες, αλλά τις υπερκέραζα με ένα βαθύ ντεκολτέ, όσο για τα υπόλοιπα … Απολαμβάνω την λεπτή εξουσία της γοητείας η οποία τονώνει την προσωπικότητα καλύτερα από την κρεμά προσώπου που ακριβοπλήρωσα τελευταία. Η προσοχή των άλλων είναι η τροφή μου, τα σχόλια τους είναι το οξυγόνο. Δεν με ενδιαφέρει τι λένε, αρκεί να μιλάνε για εμένα και προπαντός να ξεσηκώνω ακραία πάθη.
Ας φορέσω το ανεξίτηλο κραγιόν. Ξέρω ότι δεν θα κάνω τίποτε. Μου αρέσει να τους ψήνω, να τους βλέπω να προσπαθούν. Από την άλλη ας είμαι προετοιμασμένη. Το καλύτερο θύμα μου ήταν κάποιος που χρησιμοποίησα για προκάλυψη. Δεν τον καταλάβαινα. Μου φερόταν σε γενικές γραμμές καλά, αλλά κάποιες φορές που τον χρειαζόμουν δεν ήταν εκεί. Του έλεγα για τους άλλους με τους οποίους σύχναζα και αυτός εκεί. Χωρίσαμε πολύ φιλικά. Ήταν το πιο καλόβολο και πιο μυστήριο θύμα μου. Έπειτα νόμισα ότι γνώρισα τον τέλειο και την πάτησα. Έμεινα αφύλακτη από πάθος και έκανα μεγάλο λάθος. Με ήθελε για άμεση ανάλωση. Ευτυχώς το κατάλαβα γρήγορα και προσπάθησα να του ψήσω το ψάρι στα χείλη. Δυστυχώς και εκείνος ακολούθησε την ίδια τακτική. Πόσο μισώ να με πολεμούν με τα ίδια μου τα όπλα. Δεν ενέδωσα και άρχισε να με στήνει. Δυο διαδοχικοί άνδρες, ένας που υποτιμούσα και ένας που εκτιμούσα να έχουν την ίδια συμπεριφορά και εγώ να μην μπορώ να ανακαλύψω το λάθος στην τακτική μου. Να σου τα αποκαλυπτικά ρούχα, να σου τα βαθυστόχαστα και υγρά βλέμματα. Λίγο τρίψιμο των γοφών πάνω του σε πολυκόσμο μπαράκι. Τίποτε, η αποχή μεγάλωνε. Δεν διεκδικώ για τον εαυτό μου περισσότερα από ότι του αναλογούν, η στρατηγική μου είναι ολομέτωπης επίθεσης, αλλά όταν δεν μπορώ να καταλάβω τις κινήσεις του εχθρού δεν διστάζω λεπτό να σημάνω υποχώρηση. Η πονηριά δεν νικά πάντα την εξυπνάδα, αλλά δεν χρειάζεται κιόλας, υπάρχουν και αλλά θύματα.
Αυτές οι κάλτσες με αδυνατίζουν. Ελπίζω η μητέρα μου να μην καταλάβει τίποτε, τις χρειάζεται λιγότερο από εμένα. Να προσέχω μόνο να μην χάσω καμία θηλιά, γιατί θα την βρω περασμένη στον λαιμό μου. Η αλήθεια είναι ότι έλεγα πως είμαι κακιά για να μπορώ όντως να είμαι. Από την άλλη όταν ήμουν καλή μου έτρεφαν και ευγνωμοσύνη. Αυτοχαρακτηριζόμουν όπως ήθελα και μετά ζούσα ώστε να το αποδείξω. Η ειλικρίνεια μου αυτή, υστερόβουλη και κουτοπόνηρη, μου στέρησε πολλές ικανοποιήσεις, καθώς κανείς δεν ήρθε μαζί μου για τα ωραία μου τα μάτια, αλλά για όσα άφηνα να διαφαίνονται κάτω από αυτά και παρά ταύτα με άφησαν για αλλά λιμάνια πιο απάνεμα. Παρόλα αυτά ήταν και η άμυνα μου, καθότι καχύποπτη. Πάντα φυλάω έναν άσο στο μανίκι μου, κάτι που έμαθα από τον αθλητή αδερφό μου. Οι μεγάλοι μπασκετμπολίστες σκόρερ έχουν τις αγαπημένες τους θέσεις μέσα στο γήπεδο, στην επίθεση, από όπου μπορούν να εφαρμόσουν την κίνηση που ξέρουν καλύτερα και έχουν εξασκήσει. Ακόμη και στην χειρότερη τους νύχτα στο σκοράρισμα καταφεύγουν σε αυτήν την θέση, εφαρμόζοντας την χαρακτηριστική τους κίνηση και βγάζοντας τα προς το ζην κερδίζοντας αγώνες. Το ίδιο και εγώ με το ρόλο της σκληρής και σέξι για να κερδίζω τους άνδρες. Παρόλα αυτά παραδέχομαι, σε μια σπάνια στιγμή αυτοκριτικής ότι βγήκα με πολλούς αλλά συναισθηματικά δεν κατέκτησα κανέναν. Δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου, αλλά θα ήταν προτιμότερο να με ήθελαν και γι’ αυτό που είμαι. Κατά καιρούς προσπάθησα προς αυτή την κατεύθυνση, εξαπολύοντας καυστικά σχόλια εναντίον μου, που είτε αφορούσαν την εμφάνιση μου είτε τον χαρακτήρα μου. Η πρόθεση μου αυτή δεν απέδωσε τα προβλεπόμενα, αντιθέτως εισέπραξα περισσότερη περιφρόνηση από ότι η υπερφίαλη συμπεριφορά μου θα συνιστούσε.
Μια πραγματική σταρ δεν μπορεί να σταματήσει μπροστά σε πρόσκαιρα διλήμματα και προσωπικές ανασφάλειες. Ίσως να μην ξέρει πια θα έπρεπε να είναι η επόμενη κίνηση της, αλλά θα διαλέξει ενστικτωδώς μια και θα την ακολουθήσει με την σιγουριά της πριμαντόνας. Έχει έναν ρόλο να παίξει, η παράσταση βασίζεται πάνω της, το κοινό της είναι εκεί, τα φώτα αναμμένα, οι ταξιθέτες τους έχουν βολέψει όλους, ακούγεται το μουρμουρητό του πλήθους, θροΐζει η αυλαία, περιμένει τα τρία κουδουνίσματα, είναι μονόπρακτο για ένα ρόλο. Η θέα. Πόσες παραστάσεις έχω δώσει σε αυτό το ρόλο. Από μικρό, το μικρότερο παιδί, του μικρότερου αδερφού, το μόνο κορίτσι. Μεγαλωμένη στο κέντρο της προσοχής, το κέντρο του κόσμου, ήλιος με όλους τους άλλους δορυφόρους. Όταν δεν είχαν στραμμένη την προσοχή τους επάνω της φώναζε, έτρεχε, έκλαιγε, πετούσε πράγματα μέχρι να νιώσει την μάτια τους, το ενδιαφέρον τους, να ακούσει τα παραινετικά τους λόγια, εσύ μικρό και γλυκό κοριτσάκι να ξεσηκώνεις τέτοια θύελλα. Ρόλος που παίχτηκε τόσο πολύ, ρούχο που φορέθηκε τόσο πολύ, δεύτερη φύση που έγινε πρώτη. Με συμπεριφορά ταύρου εν υαλοπωλείο, με το αχό από τα ποδοβολητά ενός κοπαδιού ελεφάντων που πλησιάζει, με στερεότυπες στάσεις, με καυστικά σχόλια, με αχαλίνωτο γέλωτα, με κάθε δυνατό ανά περίσταση τρόπο λιμάρει τα δεσμά που κρατούν την προσοχή των άλλων μακριά της.
Πικρόχολες σκέψεις χαλούν την διάθεση μου και ακόμη δεν έχω βάλει την σκιά. Να θυμηθώ να βουρτσίσω αυτή την τούφα που παρέκκλινε. Ας μην τον στήσω περισσότερο από μίση ώρα, όπως την προηγούμενη φορά, να του δείξω ότι τον υπολογίζω κάπως. Γλυκό είναι αυτό το παλικάρι, αλλά όταν θέλει να φτάσει στο σκοπό του χρησιμοποιεί τα ίδια κλισέ που εκτοξεύουν όλοι τους. Άνδρες, τόσο χρήσιμοι στην φύση, τόσο άχρηστοι στην κοινωνία. Να σκεφτεί κανείς ότι αυτοί την δημιούργησαν.
Μια ζωή στο τρέξιμο…
Ένας μαραθωνοδρόμος με μόνο σκοπό την δόξα ιδροκοπούσε σε δρόμους ευθείς και βαρετούς, κάνοντας την καθημερινή του προπόνηση. Αναζητούσε με πόθο διαδρομές με καμπύλες, στροφές, ανηφόρες, κατηφόρες, όμορφη φύση να δει, να μυρίσει. Η περιοχή που έμενε ήταν ως επί το πλείστον πεδινή και δεν παρείχε τροφή στις ορέξεις του με την επάρκεια που αναζητούσε. Κατά βάθος ήταν αχόρταγος. Ήθελε όλο και μεγαλύτερη ποικιλία διαδρόμων, ήθελε να τρέχει μαραθώνιο σαν σπριντερ, ήθελε να είναι σπριντερ και να αντέχει σαν μαραθωνοδρόμος. Ήθελε να είναι ο καλύτερος, να τρέξει στους περισσότερους αγώνες, να έχει τις περισσότερες νίκες. Είχε έναν ανταγωνιστή τον οποίο θεωρούσε κατώτερο του, αν όχι σε μυϊκή δύναμη, τουλάχιστον σε δεξιοτεχνία. Αυτός ξανθός μυστακοφόρος, ενώ εκείνος μελαχρινός. Σαν σωματοτυπος έμοιαζαν. Η κόντρα τους είχε περάσει και σε εξωαγωνιστικα επίπεδα. Οι προπονήσεις τους πολλές φορές συνέπιπταν. Κατά την διάρκεια τους είχαν φιλικές σχέσεις, καθώς ήξεραν ότι ο ανταγωνισμός βελτιώνει τα είδη. Χρειαζόταν ο ένας τον άλλο, η άμιλλα, η αντιπαλότητα. Πειραζόταν συνεχεία μεταξύ τους και μαζί πείραζαν όλους τους υπόλοιπους. Έκαναν επίδειξη κατά εξακολουθησιν, οποίον έβρισκαν του ανέφεραν τα τελευταία κατορθώματα τους, τις αξεπέραστες επιδόσεις τους, τα νέα ρεκόρ που κατέκτησαν.
Έτρεχε μόνος, ο δεινός αντίπαλος του δεν ήταν σήμερα εκεί. Η σκέψη του ταξίδευε στο χωριό του, εκεί που οι δρόμοι ήταν φιδίσιοι, καθότι βουνίσιοι, όπου το τοπίο ήταν αξεπέραστο. Δυστυχώς οι γηπεδικες εγκαταστάσεις δεν ήταν αντίστοιχες. Αν ήθελε να ικανοποιήσει τις φιλοδοξίες του έπρεπε να φύγει από εκεί. Άκουγε στο καφενείο του χωριού του άλλους παλιούς αθλητές και κατάλαβε ότι όσοι έμειναν εκεί είχαν νίκες μόνο σε μικρούς τοπικούς αγώνες. Τα ρεκόρ που είχαν σπάσει ήταν σαν την ψαριά κάποιου που προσπαθεί με κοντή πετονιά από την παράλια. Οι άλλοι που είχαν κατεβεί στην πόλη ήταν σαν να ξανοίχτηκαν με βάρκα, βρήκαν μεγαλύτερες ευκαιρίες και έκλεβαν την παράσταση στο χωριό, τώρα που είχαν αποτραβηχτεί. Κατάλαβε αμέσως το δρόμο που θα έπρεπε να ακολουθήσει. Έκανε όση περισσότερη προπόνηση μπορούσε μόνος του και περίμενε την κατάλληλη ευκαιρία για να φύγει. Δύσκολα θα προέβλεπε κανείς τη λαμπρή καριέρα που θα εξελισσόταν τα επόμενα χρόνια, αλλά ακόμη πιο δύσκολα θα αμφισβητούσε την θέληση του για επιτυχία. Σωρεία θυσιών και ένα ασίγαστο πάθος, άπειρες ώρες δουλειάς και χρόνια σπουδής της τεχνικής των αντίπαλων, αντιγραφής, όπου χρειαζόταν, τον είχαν φέρει στο τωρινό του επίπεδο.
Ο δρόμος ήταν ο σύντροφος της ζωής του. Κοιτούσε κάθε πιθανή διαδρομή με πεινασμένη μάτια, με τον καημό κάποιου που έχει στερηθεί τον έρωτα και ψάχνει να τον ξαναβρεί. Αναζητούσε συνεχώς νέα μονοπάτια. Ήταν παντρεμένος αλλά η οικογένεια του ήξερε πλέον ότι ερχόταν δεύτερη στις προτεραιότητες του. Κάθε πρωταθλητής είναι ένας μεγάλος εγωιστής και αυτός ήθελε να γίνει ο μεγαλύτερος όλων. Με την απερισκεψία ενός έφηβου ξεχυνόταν σαν σε περιπέτεια σε κάθε δρόμο που προσφερόταν για προπόνηση. Βροχή, χιόνι, ομίχλη, αυτοκίνητα, αντίπαλοι, τίποτε δεν αποσπούσε την προσήλωση του από το στόχο. Να γράφει στην ιστορία. Χάρη στην επιδειξιμανία είχε περάσει στον θρύλο χωρίς καν να ακουμπήσει τον μύθο. Είχε πια φτάσει στο απόγειο της δόξας, και όμως δεν παρατούσε την προσπάθεια, ζούσε για τον επόμενο αγώνα.
Με αυτές τις σκέψεις δεν μπορούσε να προπονηθεί όπως ήθελε. Έτρεχε αμήχανα, χωρίς την απαραίτητη συγκέντρωση, δεν μπορούσε να φέρει τον εαυτό του στο όριο. Αυτό τον νευρίασε. Σταμάτησε για να αυτοσυγκεντρωθεί. Αποφάσισε να λάβει την τελευταία μίση ώρα σαν προθέρμανση και να την προσθέσει στο τέλος της σημερινής του προσπάθειας. Ξαφνικά είδε έναν μικρό χωματόδρομο που δεν είχε δοκιμάσει ποτέ γιατί τον έκρυβαν τα κλαδιά των δέντρων και μερικοί θάμνοι. Φαινόταν να ανηφόριζε. Τον κοίταξε γεμάτος απορία και με μια διεστραμμένη λαχταρά. Δεν χόρταινε την προοπτική να τον γευτεί. Οι σφυγμοί του είχαν ανέβει σαν να βρισκόταν στην εκκίνηση ολυμπιάδας. Κοίταξε γύρω του σαν να ήθελε να κρατήσει μυστική την ανακάλυψη του, μέχρι βέβαια να βρεθεί στην κατάλληλη ομήγυρη για να αρχίσει την εξιστόρηση της κατάκτησης της. Ήθελε να κρατήσει κρυφό το γεγονός από την οικογένεια του, που άλλη μια φορά θα τον περίμενε. Από τον κύριο ανταγωνιστή του. Από ότι και να κρυβόταν έκανε βιαστικά το πρώτο βήμα, χώθηκε πίσω από τα κλαδιά και τον είδε σε όλο του το μεγαλείο. Είχε πολλές καμπές και ήταν ελαφρά ανηφορικός αλλά όχι πιο δύσκολος από ότι απαιτούσε το πρόγραμμα της προετοιμασίας του. Ο πόθος του άρχισε να μετατρέπετε σε κόμπο στον λαιμό του. Τώρα είχαν ιδρώσει και οι παλάμες του. Άρχισε σε χαλαρό ρυθμό να ανηφορίζει προσπαθώντας να νιώσει τους σφυγμούς του. Έβλεπε τα ίδια του τα πόδια πως ακουμπούσαν στο χώμα, που ήταν κοκκινωπό και σχετικά μαλακό. Έμοιαζε με νοτισμένο χωρίς όμως να έχει βρέξει. Ήταν ότι ακριβώς έψαχνε, είχε τα κατάλληλα παπούτσια. Τα πόδια διασκέλιζαν με ρυθμό το δρόμο, με σταθερές κινήσεις γεμάτες από την σιγουριά ενός επιδέξιου δρομέα. Η απόλαυση του όμορφου δρόμου σε συνειρμό και της δικής του ηδονικής αυτοεπιβεβαιωσης τον πλημμύριζαν ευφορία. Είχε διαστείλει τις αισθήσεις του, γευόταν το άρωμα που του πρόσφερε η φύση. Άρχισε να απομακρύνει το βλέμμα του από τα πόδια του και να κοιτά όσο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής μπορούσε.
Η οπτασία αυτή διέγειρε ακόμη περισσότερο την φαντασία του. Η ικανοποίηση της αυτοσυνειδητοποιησης της ικανότητας του ενίσχυε την ευδαιμονία του, με συνέπεια να αυξάνεται η ικανότητα του. Τώρα πια έμοιαζε σαν να βρισκόταν σε έναν βρόχο ενίσχυσης, όπου κάθε βήμα τον έφερνε και ένα σκαλοπάτι πιο πάνω στην σκάλα της απόλαυσης. Το επόμενο τον εκτόξευε ακόμη ψηλότερα. Δεν είχε ξανανιώσει έτσι. Σίγουρα όταν ικανοποιείς την διψά σου αισθάνεσαι ατελείωτη ευχαρίστηση, αλλά εδώ τα πράγματα δεν ήταν τόσο απλοϊκά. Είχε ερωτευτεί αυτό το δρόμο. Η οργασμικη παρόρμηση να μην σταματήσει τον οδηγούσε σε όλο και πιο γρήγορο ρυθμό. Για μια στιγμή φοβήθηκε ότι θα σταματούσε να χτυπά η καρδιά του, ότι δεν θα άντεχε τόση ευτυχία. Δεν υπήρχε περίπτωση να κουράστηκε σωματικά. Πήρε μια βαθιά ανάσα αποφάσισε ότι έπρεπε να κάνει αυτήν την ανεπανάληπτη στιγμή να διαρκέσει όσο γινόταν περισσότερο. Ήταν ο καλύτερος και δικαιούταν κάθε στιγμή ηδονής που ένιωθε. Μια αιώνια στιγμή. Απέρριψε τους φόβους για το πως θα αισθανόταν με την έλλειψη όσων είχε μόλις νιώσει. Ξεδίπλωσε και την τελευταία πτυχή του ταλέντου του. Ένιωσε φτερά στα ποδιά του, που τον εξέπληξε πόσο γρήγορα κινούταν τώρα. Είχε την αίσθηση ότι θα έσπαγε κάθε ρεκόρ. Έτρεχε έναν ανηφορικό φιδίσιο δρόμο σαν με μια ανάσα, σε μεγάλη απόσταση με μεγάλη ταχύτητα και ένιωθε τα όνειρα του να πραγματοποιούνται και να καταστρέφονται συγχρόνως. Κάθε ρεκόρ είναι απλώς το κύκνειο άσμα μιας επιθυμίας και η γέννηση της επόμενης. Έτσι είναι φτιαγμένοι οι πρωταθλητές. Στο τέλος του δρόμου γύρισε και κοίταξε την φιλόξενη αγκαλιά της φύσης, χαμογέλασε, ήξερε ότι την δεύτερη φορά δεν θα ήταν το ίδιο, αλλά ήταν περισσότερο ευτυχισμένος από δυσαρεστημένος, ήταν καλύτερα να γνωρίσει έστω και μια φορά την διαδρομή αυτή παρά καθόλου.
Έτρεχε μόνος, ο δεινός αντίπαλος του δεν ήταν σήμερα εκεί. Η σκέψη του ταξίδευε στο χωριό του, εκεί που οι δρόμοι ήταν φιδίσιοι, καθότι βουνίσιοι, όπου το τοπίο ήταν αξεπέραστο. Δυστυχώς οι γηπεδικες εγκαταστάσεις δεν ήταν αντίστοιχες. Αν ήθελε να ικανοποιήσει τις φιλοδοξίες του έπρεπε να φύγει από εκεί. Άκουγε στο καφενείο του χωριού του άλλους παλιούς αθλητές και κατάλαβε ότι όσοι έμειναν εκεί είχαν νίκες μόνο σε μικρούς τοπικούς αγώνες. Τα ρεκόρ που είχαν σπάσει ήταν σαν την ψαριά κάποιου που προσπαθεί με κοντή πετονιά από την παράλια. Οι άλλοι που είχαν κατεβεί στην πόλη ήταν σαν να ξανοίχτηκαν με βάρκα, βρήκαν μεγαλύτερες ευκαιρίες και έκλεβαν την παράσταση στο χωριό, τώρα που είχαν αποτραβηχτεί. Κατάλαβε αμέσως το δρόμο που θα έπρεπε να ακολουθήσει. Έκανε όση περισσότερη προπόνηση μπορούσε μόνος του και περίμενε την κατάλληλη ευκαιρία για να φύγει. Δύσκολα θα προέβλεπε κανείς τη λαμπρή καριέρα που θα εξελισσόταν τα επόμενα χρόνια, αλλά ακόμη πιο δύσκολα θα αμφισβητούσε την θέληση του για επιτυχία. Σωρεία θυσιών και ένα ασίγαστο πάθος, άπειρες ώρες δουλειάς και χρόνια σπουδής της τεχνικής των αντίπαλων, αντιγραφής, όπου χρειαζόταν, τον είχαν φέρει στο τωρινό του επίπεδο.
Ο δρόμος ήταν ο σύντροφος της ζωής του. Κοιτούσε κάθε πιθανή διαδρομή με πεινασμένη μάτια, με τον καημό κάποιου που έχει στερηθεί τον έρωτα και ψάχνει να τον ξαναβρεί. Αναζητούσε συνεχώς νέα μονοπάτια. Ήταν παντρεμένος αλλά η οικογένεια του ήξερε πλέον ότι ερχόταν δεύτερη στις προτεραιότητες του. Κάθε πρωταθλητής είναι ένας μεγάλος εγωιστής και αυτός ήθελε να γίνει ο μεγαλύτερος όλων. Με την απερισκεψία ενός έφηβου ξεχυνόταν σαν σε περιπέτεια σε κάθε δρόμο που προσφερόταν για προπόνηση. Βροχή, χιόνι, ομίχλη, αυτοκίνητα, αντίπαλοι, τίποτε δεν αποσπούσε την προσήλωση του από το στόχο. Να γράφει στην ιστορία. Χάρη στην επιδειξιμανία είχε περάσει στον θρύλο χωρίς καν να ακουμπήσει τον μύθο. Είχε πια φτάσει στο απόγειο της δόξας, και όμως δεν παρατούσε την προσπάθεια, ζούσε για τον επόμενο αγώνα.
Με αυτές τις σκέψεις δεν μπορούσε να προπονηθεί όπως ήθελε. Έτρεχε αμήχανα, χωρίς την απαραίτητη συγκέντρωση, δεν μπορούσε να φέρει τον εαυτό του στο όριο. Αυτό τον νευρίασε. Σταμάτησε για να αυτοσυγκεντρωθεί. Αποφάσισε να λάβει την τελευταία μίση ώρα σαν προθέρμανση και να την προσθέσει στο τέλος της σημερινής του προσπάθειας. Ξαφνικά είδε έναν μικρό χωματόδρομο που δεν είχε δοκιμάσει ποτέ γιατί τον έκρυβαν τα κλαδιά των δέντρων και μερικοί θάμνοι. Φαινόταν να ανηφόριζε. Τον κοίταξε γεμάτος απορία και με μια διεστραμμένη λαχταρά. Δεν χόρταινε την προοπτική να τον γευτεί. Οι σφυγμοί του είχαν ανέβει σαν να βρισκόταν στην εκκίνηση ολυμπιάδας. Κοίταξε γύρω του σαν να ήθελε να κρατήσει μυστική την ανακάλυψη του, μέχρι βέβαια να βρεθεί στην κατάλληλη ομήγυρη για να αρχίσει την εξιστόρηση της κατάκτησης της. Ήθελε να κρατήσει κρυφό το γεγονός από την οικογένεια του, που άλλη μια φορά θα τον περίμενε. Από τον κύριο ανταγωνιστή του. Από ότι και να κρυβόταν έκανε βιαστικά το πρώτο βήμα, χώθηκε πίσω από τα κλαδιά και τον είδε σε όλο του το μεγαλείο. Είχε πολλές καμπές και ήταν ελαφρά ανηφορικός αλλά όχι πιο δύσκολος από ότι απαιτούσε το πρόγραμμα της προετοιμασίας του. Ο πόθος του άρχισε να μετατρέπετε σε κόμπο στον λαιμό του. Τώρα είχαν ιδρώσει και οι παλάμες του. Άρχισε σε χαλαρό ρυθμό να ανηφορίζει προσπαθώντας να νιώσει τους σφυγμούς του. Έβλεπε τα ίδια του τα πόδια πως ακουμπούσαν στο χώμα, που ήταν κοκκινωπό και σχετικά μαλακό. Έμοιαζε με νοτισμένο χωρίς όμως να έχει βρέξει. Ήταν ότι ακριβώς έψαχνε, είχε τα κατάλληλα παπούτσια. Τα πόδια διασκέλιζαν με ρυθμό το δρόμο, με σταθερές κινήσεις γεμάτες από την σιγουριά ενός επιδέξιου δρομέα. Η απόλαυση του όμορφου δρόμου σε συνειρμό και της δικής του ηδονικής αυτοεπιβεβαιωσης τον πλημμύριζαν ευφορία. Είχε διαστείλει τις αισθήσεις του, γευόταν το άρωμα που του πρόσφερε η φύση. Άρχισε να απομακρύνει το βλέμμα του από τα πόδια του και να κοιτά όσο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής μπορούσε.
Η οπτασία αυτή διέγειρε ακόμη περισσότερο την φαντασία του. Η ικανοποίηση της αυτοσυνειδητοποιησης της ικανότητας του ενίσχυε την ευδαιμονία του, με συνέπεια να αυξάνεται η ικανότητα του. Τώρα πια έμοιαζε σαν να βρισκόταν σε έναν βρόχο ενίσχυσης, όπου κάθε βήμα τον έφερνε και ένα σκαλοπάτι πιο πάνω στην σκάλα της απόλαυσης. Το επόμενο τον εκτόξευε ακόμη ψηλότερα. Δεν είχε ξανανιώσει έτσι. Σίγουρα όταν ικανοποιείς την διψά σου αισθάνεσαι ατελείωτη ευχαρίστηση, αλλά εδώ τα πράγματα δεν ήταν τόσο απλοϊκά. Είχε ερωτευτεί αυτό το δρόμο. Η οργασμικη παρόρμηση να μην σταματήσει τον οδηγούσε σε όλο και πιο γρήγορο ρυθμό. Για μια στιγμή φοβήθηκε ότι θα σταματούσε να χτυπά η καρδιά του, ότι δεν θα άντεχε τόση ευτυχία. Δεν υπήρχε περίπτωση να κουράστηκε σωματικά. Πήρε μια βαθιά ανάσα αποφάσισε ότι έπρεπε να κάνει αυτήν την ανεπανάληπτη στιγμή να διαρκέσει όσο γινόταν περισσότερο. Ήταν ο καλύτερος και δικαιούταν κάθε στιγμή ηδονής που ένιωθε. Μια αιώνια στιγμή. Απέρριψε τους φόβους για το πως θα αισθανόταν με την έλλειψη όσων είχε μόλις νιώσει. Ξεδίπλωσε και την τελευταία πτυχή του ταλέντου του. Ένιωσε φτερά στα ποδιά του, που τον εξέπληξε πόσο γρήγορα κινούταν τώρα. Είχε την αίσθηση ότι θα έσπαγε κάθε ρεκόρ. Έτρεχε έναν ανηφορικό φιδίσιο δρόμο σαν με μια ανάσα, σε μεγάλη απόσταση με μεγάλη ταχύτητα και ένιωθε τα όνειρα του να πραγματοποιούνται και να καταστρέφονται συγχρόνως. Κάθε ρεκόρ είναι απλώς το κύκνειο άσμα μιας επιθυμίας και η γέννηση της επόμενης. Έτσι είναι φτιαγμένοι οι πρωταθλητές. Στο τέλος του δρόμου γύρισε και κοίταξε την φιλόξενη αγκαλιά της φύσης, χαμογέλασε, ήξερε ότι την δεύτερη φορά δεν θα ήταν το ίδιο, αλλά ήταν περισσότερο ευτυχισμένος από δυσαρεστημένος, ήταν καλύτερα να γνωρίσει έστω και μια φορά την διαδρομή αυτή παρά καθόλου.
Τρίτη 8 Δεκεμβρίου 2009
Σκυλίσια ζωή…
Σκυλίσια ζωή…
Ήταν μεγάλος στην ηλικία. Βαρύς στους τρόπους και απότομος. Φαινόταν όμως καλός, μεστωμένος από την δουλειά. Υπήρχε μια έντονη μοναξιά στο βλέμμα του. Ήξερε να ψυχολογεί τον άλλο, έκοβε το μάτι του. Είχε κοινωνική μόρφωση, αναγνώριζε αμέσως τις ιδιαιτερότητες και αδυναμίες του καθενός. Του άρεσε το φαγητό, αλλά δεν τον πολυένοιαζε η ποιότητα. Επίσης αποζητούσε την παρέα, το κουτσομπολιό, αλλά δεν τα κυνηγούσε, εκτός ίσως από το τελευταίο. Το κουτσομπολιό είναι ο μόνος τρόπος να ζεις την ζωή της κάθε μέρας μέσα από τους άλλους, συμμεριζόμενος τις χαρές και τις λύπες, χωρίς να τις αντιμετωπίζεις. Αψύς και συμπονετικός, αθυρόστομος και με σεβασμό στις αρχές και τις παραδόσεις, μοναχικός και μόνος. Ήταν μια ζωντανή αντίθεση, ένα πρίσμα που έφεγγε στο φως ανάλογα με το πως το κοιτούσες. Αν σε συμπαθούσε από την αρχή όλα ήταν καλά, αν όχι μαύρο φίδι που σε έφαγε. Αγύριστο κεφάλι, πεισματάρης αλλά και δίκαιος, ακόμη και με αυτούς που αντιπαθούσε. Τα προτερήματα ήταν και τα ελαττώματα του.
Ζούσε σαν ερημίτης μέσα στον κόσμο. Καταπιάνονταν με όλα, ήξερε από όλα, μάθαινε από όλους, τους ήξερε και τον ήξεραν όλοι, αλλά δεν αποζητούσε την δημοσιότητα. Όλα όσα ήθελε ήταν η φιλοφρόνηση, κάποιον να του πει μπράβο, να του χτυπήσει την πλάτη επιδοκιμαστικά. Ήταν πιστό σκυλί, φύλακας σωστός, ηθικά ακέραιος, δεν θα έπαιρνε ούτε ψίχουλο για εκείνον, αλλά ήταν σε θέση να κάνει τα στραβά μάτια για αυτούς που συμπαθούσε. Παρά ταύτα δεν ξεχνούσε και σε κάποιο μεγάλο ατόπημα τους θα τους μνημόνευε και τα μικρότερα. Θυμόταν τα πάντα, αν και η ηλικία τον είχε φθείρει κάπως και είχε τονίσει τις ακμές του χαρακτήρα του. Πονούσε το ψωμί που έτρωγε και ήταν περισσότερο από τυπικός και φιλότιμος στην δουλειά του.
Αυτό που τον γοήτευε όμως, ήταν η εξουσία. Η σιωπηλή ήταν και η καλύτερη. Αυτή που στην παραχωρούν όπως το αφεντικό το κόκαλο στον σκύλο. Αυτός πάει και το θάβει για μελλοντική χρήση. Αν τυχόν και ξεχάσει το μέρος λυσσομανάει και γαβγίζει προς κάθε κατεύθυνση. Όταν έρχεται κάποιο καινούργιο κουτάβι, μαζεύεται έτοιμος να αμυνθεί. Το ζυγιάζει , γρυλίζει, μετράει τις δυνάμεις του και του αντίπαλου, περιφρουρεί την περιοχή του, καθιστά σαφή τα δικαιώματα του. Στην αρχή χρησιμοποιεί την τεχνική του καρότου και του μπαστουνιού, μια τον παραινεί για καλύτερα και μια τον αποπαίρνει. Αν νιώσει ότι απειλείται γαβγίζει όσο πιο δυνατά μπορεί. Συσπειρώνει τους οπαδούς, προσπαθεί να προϊδεάσει τους ουδέτερους, σφραγίζει τα στεγανά της εξουσίας του. Η πιο δυνατή φωνή, η πιο γοερή κραυγή, το πιο ανατριχιαστικό ουρλιαχτό, η πιο πεσιμιστική άποψη, η έσχατη καταστροφολογία, όλα τα βέλη βρίσκονται μέσα στην φαρέτρα και χρησιμοποιούνται ανά περίσταση, για εκφοβισμό, για συσπείρωση, για την αναμονή του προφήτη, του ελεήμονα, του φιλεύσπλαχνου, του σωτήρα.
Αν η εξουσία είναι το αγαπημένο ναρκωτικό των πολιτικών, πολύς κόσμος την καπνίζει μανιωδώς όπως το τσιγάρο. Ο χωρισμός σε στρατόπεδα, παρατάξεις, κόμματα ατόμων που μέσα σε μια εργασία δεν μπορούν να διεκδικήσουν τίποτε, παρά μόνον την αποκλειστικότητα των επιχειρημάτων τους. Τα κουταβάκια που καρτερικά έχουν προσχωρήσει στην ημέτερα πλευρά γαβγίζουν και αυτά σιγοντάροντας το μεγάλο τσοπανόσκυλο, αλλά είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμα να περάσουν στην άλλη όχθη. Η επιβίωση είναι σκληρή και οι νικητές γεύονται τους γλυκούς καρπούς της άτυπης νίκης τους, δηλαδή την υπακοή στον υπέρτατο αφέντη, τον μόνο άνθρωπο σε αυτή την φάρμα των ζωών, και τα κοκάλα που αυτός τους πετά για ανταμοιβή. Για τα στραβά φταίνε οι απ' έξω και για τα καλά οι από μέσα. Είναι δυσκολονόητο πως τόσα ζωάκια συμβιώνουν σε τόσο λίγο χώρο, προσπαθώντας να χωρίσουν και τον αέρα που αναπνέουν. Ευτυχώς η θεωρία του Δαρβίνου έχει προβλέψει την φυσική επιλογή. Έτσι οι φατρίες έχουν τα αντισώματα τους που μεταδίδονται από μέλος σε μέλος της, τα πιο αδύναμα και συνήθως μοναχικά ζωάκια αποβάλλονται από την φάρμα. Τα μικρά τους γαλουχούνται από νεαρή ηλικία στον τρόπο ζωής της και συνήθως επιβιώνουν. Γίνεται επιλεκτική πρόσμιξη ξένων σωμάτων από τον άνθρωπο για να διατηρούνται τα είδη ακμαία.
Μια μέρα ήρθε ένα σκυλάκι στη φάρμα, δεν ήταν από τις γνωστές στο τσοπανόσκυλο ράτσες. Υπήρχαν φήμες ότι αυτό προοριζόταν για νέος φύλακας. Η εξουσία βρισκόταν σε κίνδυνο και όλη η φατρία μουρμούριζε ποιον να ακολουθήσει, πως θα αντιδράσει το τσοπανόσκυλο, ποιος θα υπερισχύσει. Το νέο τσοπανόσκυλο ήταν λίγο μεγαλύτερο από κουτάβι, σαφώς πιο μικροκαμωμένο από το παλιότερο. Σήκωσε ερωτηματικά με την εμφάνιση του. Αποδείχτηκε διστακτικό και ντροπαλό στην αρχή. Το αφεντικό του έκανε υπομονή. Το παλιό τσοπανόσκυλο γάβγιζε και γυρόφερνε στην φωλιά του, παραπονιόταν στο αφεντικό του, έτρεχε να πιάσει τα κοκάλα πρώτο από όλους, κάτι που καιρό τώρα δεν έκανε, καθότι όλοι περίμεναν να πάρει την μερίδα του και μετά έτρωγαν. Ο ιδιοκτήτης έχασε την υπομονή του με το νέο σκυλί, που συνέχισε ντροπαλό και σαστισμένο από τα καθήκοντα του. Έδωσε την πλήρη εξουσία πίσω στο παλιό πιστό σύντροφο του, αν και στην πραγματικότητα ποτέ δεν είχε μεταβιβάσει τίποτε. Πήρε ένα μικρό ρόλο το νέο σκυλί, να προσέχει την αποθήκη της φάρμας, αν και διατήρησε τον τίτλο του, ξεδοντιασμένο όμως, δεν είχε τρόπο να πείσει κανένα. Τα άλλα ζώα συνηθισμένα να είναι επιφυλακτικά κρατούσαν αποστάσεις αλλά ήταν και ήσυχα που δεν άλλαξε τίποτε στις συνήθειες τους.
Κάποιες φορές προσπάθησε να κερδίσει κάποιο κόκαλο, αλλά το αφεντικό του το είχε ξεγράψει από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους και το χειριζόταν άλλοτε με περιφρόνηση και άλλοτε με υπομονή, απλώς για να ελαφρύνει κάποιες δουλειές από το γέρικο του τσοπανόσκυλο. Αυτό λυπημένο κουλουριαζόταν έξω από την αποθήκη του και είχε ένα βλέμμα απορριμμένο. Είχε έρθει με μεγάλα όνειρα και δεν τα είχε καταφέρει. Ήξερε όμως ότι ο ρόλος δεν ήταν κομμένος στα μέτρα του, παρόλα αυτά δεν έχανε την αισιοδοξία του και έκανε υπομονή να αλλάξει κάτι. Δύσκολα πράγματα αυτά, πως μπορείς να υπερκαλύψεις την διάφορα ανάμεσα στο εφικτό και στο επιθυμητό όταν ένα από τα προβλήματα είναι ο ίδιος σου ο εαυτός. Το γέρικο σκυλί δεν μπορούσε να θριαθμολογησει από την άλλη, γιατί έβλεπε την κλονισμένη εμπιστοσύνη του αφεντικού του σε αυτό. Συνέχισε το γαύγισμα σε κάθε ευκαιρία. Όλα του έφταιγαν. Προσπαθούσε να εδραιώσει μια εξουσία που δεν είχε χάσει ποτέ με σκοπό να ξαναφτιάξει μια σχέση που μύριζε ημερομηνία λήξεως. Ο άνθρωπος του δεν το χάιδευε και αυτό έψαχνε ευκαιρία για να του υπενθυμίζει την παρουσία του, αλλά τίποτε. Ήθελε να φύγει μακριά, στην φάρμα όπου γεννήθηκε και κάπου κάπου επισκέπτονταν.
Έτεινε να εξιδανικεύει μια κατάσταση για να ξεφύγει από μια άλλη. Παρόλα αυτά δεν είχε την διάθεση να το κάνει, και αυτό τον σιγοετρωγε. Ήταν φανερό ότι αν όλα ήταν ιδανικά στην γενέτειρα γη θα είχε φύγει ήδη. Από την άλλη αυτός ήταν ένα παραδοσιακό πιστό τσοπανόσκυλο. Δεν ήθελε να αμαυρώσει την ράτσα του τώρα στο τέλος. Εξάλλου το αγαπούσε το αφεντικό του, όσο και αν γάβγιζε. Δυσκολεύονταν να αποφασίσει. Ήταν πεισματάρης και όταν το αφεντικό του τον αποπήρε αποφάσισε να φύγει οριστικά. Έδωσε διορία και για να μην τον κακολογήσουν αποφάσισε να δασκαλέψει το νεαρό σκυλάκι. Εκείνο δυστυχώς δεν ήταν πλασμένο για τον ρόλο και έτσι το γεροντότερο του φερόταν μια σκληρά και μια με το μαλακό, πετώντας του όλες τις ευθύνες κρατώντας, όμως, τα μάτια του ανοικτά αν πάει κάτι στραβά. Τα αλλά σκυλιά βίωναν αυτήν την αβεβαιότητα σε εγρήγορση, έτοιμα να ανέβουν στο άρμα του νέου ηγέτη. Συνηθισμένα να γυρίζουν γύρω από το γέρο τώρα διπλασίασαν την προσπάθεια τους και γύριζαν γύρω και από τους δυο. Η ουσία ήταν όμως ότι την νομή της εξουσία την έχει οποίος έχει και τα κοκάλα. Αυτός έβαζε τα ζώα σε αυτήν την κατάσταση και αυτός τα είχε δέσει σε αυτό το γαϊτανάκι. Διέρρεε και βασίλευε, ζεστό και κρύο, υπεύθυνος και ανεύθυνος. Η μία αντίθεση δίπλα στην άλλη. Η ψυχολογία σαν καρό σημαία. Όλοι είναι στην εκκίνηση, ένας πρώτος στον τερματισμό. Αφέτης και νικητής στο ίδιο πρόσωπο, το υπέρτατο αφεντικό ο άνθρωπος. Αυτός που διοργάνωσε την κούρσα κέρδισε και το βραβείο.
Ήταν μεγάλος στην ηλικία. Βαρύς στους τρόπους και απότομος. Φαινόταν όμως καλός, μεστωμένος από την δουλειά. Υπήρχε μια έντονη μοναξιά στο βλέμμα του. Ήξερε να ψυχολογεί τον άλλο, έκοβε το μάτι του. Είχε κοινωνική μόρφωση, αναγνώριζε αμέσως τις ιδιαιτερότητες και αδυναμίες του καθενός. Του άρεσε το φαγητό, αλλά δεν τον πολυένοιαζε η ποιότητα. Επίσης αποζητούσε την παρέα, το κουτσομπολιό, αλλά δεν τα κυνηγούσε, εκτός ίσως από το τελευταίο. Το κουτσομπολιό είναι ο μόνος τρόπος να ζεις την ζωή της κάθε μέρας μέσα από τους άλλους, συμμεριζόμενος τις χαρές και τις λύπες, χωρίς να τις αντιμετωπίζεις. Αψύς και συμπονετικός, αθυρόστομος και με σεβασμό στις αρχές και τις παραδόσεις, μοναχικός και μόνος. Ήταν μια ζωντανή αντίθεση, ένα πρίσμα που έφεγγε στο φως ανάλογα με το πως το κοιτούσες. Αν σε συμπαθούσε από την αρχή όλα ήταν καλά, αν όχι μαύρο φίδι που σε έφαγε. Αγύριστο κεφάλι, πεισματάρης αλλά και δίκαιος, ακόμη και με αυτούς που αντιπαθούσε. Τα προτερήματα ήταν και τα ελαττώματα του.
Ζούσε σαν ερημίτης μέσα στον κόσμο. Καταπιάνονταν με όλα, ήξερε από όλα, μάθαινε από όλους, τους ήξερε και τον ήξεραν όλοι, αλλά δεν αποζητούσε την δημοσιότητα. Όλα όσα ήθελε ήταν η φιλοφρόνηση, κάποιον να του πει μπράβο, να του χτυπήσει την πλάτη επιδοκιμαστικά. Ήταν πιστό σκυλί, φύλακας σωστός, ηθικά ακέραιος, δεν θα έπαιρνε ούτε ψίχουλο για εκείνον, αλλά ήταν σε θέση να κάνει τα στραβά μάτια για αυτούς που συμπαθούσε. Παρά ταύτα δεν ξεχνούσε και σε κάποιο μεγάλο ατόπημα τους θα τους μνημόνευε και τα μικρότερα. Θυμόταν τα πάντα, αν και η ηλικία τον είχε φθείρει κάπως και είχε τονίσει τις ακμές του χαρακτήρα του. Πονούσε το ψωμί που έτρωγε και ήταν περισσότερο από τυπικός και φιλότιμος στην δουλειά του.
Αυτό που τον γοήτευε όμως, ήταν η εξουσία. Η σιωπηλή ήταν και η καλύτερη. Αυτή που στην παραχωρούν όπως το αφεντικό το κόκαλο στον σκύλο. Αυτός πάει και το θάβει για μελλοντική χρήση. Αν τυχόν και ξεχάσει το μέρος λυσσομανάει και γαβγίζει προς κάθε κατεύθυνση. Όταν έρχεται κάποιο καινούργιο κουτάβι, μαζεύεται έτοιμος να αμυνθεί. Το ζυγιάζει , γρυλίζει, μετράει τις δυνάμεις του και του αντίπαλου, περιφρουρεί την περιοχή του, καθιστά σαφή τα δικαιώματα του. Στην αρχή χρησιμοποιεί την τεχνική του καρότου και του μπαστουνιού, μια τον παραινεί για καλύτερα και μια τον αποπαίρνει. Αν νιώσει ότι απειλείται γαβγίζει όσο πιο δυνατά μπορεί. Συσπειρώνει τους οπαδούς, προσπαθεί να προϊδεάσει τους ουδέτερους, σφραγίζει τα στεγανά της εξουσίας του. Η πιο δυνατή φωνή, η πιο γοερή κραυγή, το πιο ανατριχιαστικό ουρλιαχτό, η πιο πεσιμιστική άποψη, η έσχατη καταστροφολογία, όλα τα βέλη βρίσκονται μέσα στην φαρέτρα και χρησιμοποιούνται ανά περίσταση, για εκφοβισμό, για συσπείρωση, για την αναμονή του προφήτη, του ελεήμονα, του φιλεύσπλαχνου, του σωτήρα.
Αν η εξουσία είναι το αγαπημένο ναρκωτικό των πολιτικών, πολύς κόσμος την καπνίζει μανιωδώς όπως το τσιγάρο. Ο χωρισμός σε στρατόπεδα, παρατάξεις, κόμματα ατόμων που μέσα σε μια εργασία δεν μπορούν να διεκδικήσουν τίποτε, παρά μόνον την αποκλειστικότητα των επιχειρημάτων τους. Τα κουταβάκια που καρτερικά έχουν προσχωρήσει στην ημέτερα πλευρά γαβγίζουν και αυτά σιγοντάροντας το μεγάλο τσοπανόσκυλο, αλλά είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμα να περάσουν στην άλλη όχθη. Η επιβίωση είναι σκληρή και οι νικητές γεύονται τους γλυκούς καρπούς της άτυπης νίκης τους, δηλαδή την υπακοή στον υπέρτατο αφέντη, τον μόνο άνθρωπο σε αυτή την φάρμα των ζωών, και τα κοκάλα που αυτός τους πετά για ανταμοιβή. Για τα στραβά φταίνε οι απ' έξω και για τα καλά οι από μέσα. Είναι δυσκολονόητο πως τόσα ζωάκια συμβιώνουν σε τόσο λίγο χώρο, προσπαθώντας να χωρίσουν και τον αέρα που αναπνέουν. Ευτυχώς η θεωρία του Δαρβίνου έχει προβλέψει την φυσική επιλογή. Έτσι οι φατρίες έχουν τα αντισώματα τους που μεταδίδονται από μέλος σε μέλος της, τα πιο αδύναμα και συνήθως μοναχικά ζωάκια αποβάλλονται από την φάρμα. Τα μικρά τους γαλουχούνται από νεαρή ηλικία στον τρόπο ζωής της και συνήθως επιβιώνουν. Γίνεται επιλεκτική πρόσμιξη ξένων σωμάτων από τον άνθρωπο για να διατηρούνται τα είδη ακμαία.
Μια μέρα ήρθε ένα σκυλάκι στη φάρμα, δεν ήταν από τις γνωστές στο τσοπανόσκυλο ράτσες. Υπήρχαν φήμες ότι αυτό προοριζόταν για νέος φύλακας. Η εξουσία βρισκόταν σε κίνδυνο και όλη η φατρία μουρμούριζε ποιον να ακολουθήσει, πως θα αντιδράσει το τσοπανόσκυλο, ποιος θα υπερισχύσει. Το νέο τσοπανόσκυλο ήταν λίγο μεγαλύτερο από κουτάβι, σαφώς πιο μικροκαμωμένο από το παλιότερο. Σήκωσε ερωτηματικά με την εμφάνιση του. Αποδείχτηκε διστακτικό και ντροπαλό στην αρχή. Το αφεντικό του έκανε υπομονή. Το παλιό τσοπανόσκυλο γάβγιζε και γυρόφερνε στην φωλιά του, παραπονιόταν στο αφεντικό του, έτρεχε να πιάσει τα κοκάλα πρώτο από όλους, κάτι που καιρό τώρα δεν έκανε, καθότι όλοι περίμεναν να πάρει την μερίδα του και μετά έτρωγαν. Ο ιδιοκτήτης έχασε την υπομονή του με το νέο σκυλί, που συνέχισε ντροπαλό και σαστισμένο από τα καθήκοντα του. Έδωσε την πλήρη εξουσία πίσω στο παλιό πιστό σύντροφο του, αν και στην πραγματικότητα ποτέ δεν είχε μεταβιβάσει τίποτε. Πήρε ένα μικρό ρόλο το νέο σκυλί, να προσέχει την αποθήκη της φάρμας, αν και διατήρησε τον τίτλο του, ξεδοντιασμένο όμως, δεν είχε τρόπο να πείσει κανένα. Τα άλλα ζώα συνηθισμένα να είναι επιφυλακτικά κρατούσαν αποστάσεις αλλά ήταν και ήσυχα που δεν άλλαξε τίποτε στις συνήθειες τους.
Κάποιες φορές προσπάθησε να κερδίσει κάποιο κόκαλο, αλλά το αφεντικό του το είχε ξεγράψει από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους και το χειριζόταν άλλοτε με περιφρόνηση και άλλοτε με υπομονή, απλώς για να ελαφρύνει κάποιες δουλειές από το γέρικο του τσοπανόσκυλο. Αυτό λυπημένο κουλουριαζόταν έξω από την αποθήκη του και είχε ένα βλέμμα απορριμμένο. Είχε έρθει με μεγάλα όνειρα και δεν τα είχε καταφέρει. Ήξερε όμως ότι ο ρόλος δεν ήταν κομμένος στα μέτρα του, παρόλα αυτά δεν έχανε την αισιοδοξία του και έκανε υπομονή να αλλάξει κάτι. Δύσκολα πράγματα αυτά, πως μπορείς να υπερκαλύψεις την διάφορα ανάμεσα στο εφικτό και στο επιθυμητό όταν ένα από τα προβλήματα είναι ο ίδιος σου ο εαυτός. Το γέρικο σκυλί δεν μπορούσε να θριαθμολογησει από την άλλη, γιατί έβλεπε την κλονισμένη εμπιστοσύνη του αφεντικού του σε αυτό. Συνέχισε το γαύγισμα σε κάθε ευκαιρία. Όλα του έφταιγαν. Προσπαθούσε να εδραιώσει μια εξουσία που δεν είχε χάσει ποτέ με σκοπό να ξαναφτιάξει μια σχέση που μύριζε ημερομηνία λήξεως. Ο άνθρωπος του δεν το χάιδευε και αυτό έψαχνε ευκαιρία για να του υπενθυμίζει την παρουσία του, αλλά τίποτε. Ήθελε να φύγει μακριά, στην φάρμα όπου γεννήθηκε και κάπου κάπου επισκέπτονταν.
Έτεινε να εξιδανικεύει μια κατάσταση για να ξεφύγει από μια άλλη. Παρόλα αυτά δεν είχε την διάθεση να το κάνει, και αυτό τον σιγοετρωγε. Ήταν φανερό ότι αν όλα ήταν ιδανικά στην γενέτειρα γη θα είχε φύγει ήδη. Από την άλλη αυτός ήταν ένα παραδοσιακό πιστό τσοπανόσκυλο. Δεν ήθελε να αμαυρώσει την ράτσα του τώρα στο τέλος. Εξάλλου το αγαπούσε το αφεντικό του, όσο και αν γάβγιζε. Δυσκολεύονταν να αποφασίσει. Ήταν πεισματάρης και όταν το αφεντικό του τον αποπήρε αποφάσισε να φύγει οριστικά. Έδωσε διορία και για να μην τον κακολογήσουν αποφάσισε να δασκαλέψει το νεαρό σκυλάκι. Εκείνο δυστυχώς δεν ήταν πλασμένο για τον ρόλο και έτσι το γεροντότερο του φερόταν μια σκληρά και μια με το μαλακό, πετώντας του όλες τις ευθύνες κρατώντας, όμως, τα μάτια του ανοικτά αν πάει κάτι στραβά. Τα αλλά σκυλιά βίωναν αυτήν την αβεβαιότητα σε εγρήγορση, έτοιμα να ανέβουν στο άρμα του νέου ηγέτη. Συνηθισμένα να γυρίζουν γύρω από το γέρο τώρα διπλασίασαν την προσπάθεια τους και γύριζαν γύρω και από τους δυο. Η ουσία ήταν όμως ότι την νομή της εξουσία την έχει οποίος έχει και τα κοκάλα. Αυτός έβαζε τα ζώα σε αυτήν την κατάσταση και αυτός τα είχε δέσει σε αυτό το γαϊτανάκι. Διέρρεε και βασίλευε, ζεστό και κρύο, υπεύθυνος και ανεύθυνος. Η μία αντίθεση δίπλα στην άλλη. Η ψυχολογία σαν καρό σημαία. Όλοι είναι στην εκκίνηση, ένας πρώτος στον τερματισμό. Αφέτης και νικητής στο ίδιο πρόσωπο, το υπέρτατο αφεντικό ο άνθρωπος. Αυτός που διοργάνωσε την κούρσα κέρδισε και το βραβείο.
Μια ζωή…
Μια ζωή…
Το πρωινό ξύπνημα έμοιαζε σαν δυσάρεστη εμπειρία. Η γεύση στο στόμα ήταν στυφή. Τσιγάρα, ποτό, εραστής... Αναστήλωση της εμφάνισης και μια γουλιά γάλα. Με ενοχλούσε ο θόρυβος του δρόμου, οι μυρωδιές των σκουπιδιών, η σκόνη που έφερνε το αεράκι, η αντηλιά, δάκρυζαν τα μάτια μου. Με όλα μου τα ψυχικά αποθέματα ετοιμαζόμουν για μια ακόμη μέρα στην δουλειά. Πήρα το αυτοκίνητο, το τιμόνι μου φάνηκε σαν την προσπάθεια του Πυρρού Δήμα, ξεπαρκάρισα σε δώδεκα κινήσεις. Κινήθηκα νωχελικά στην αρχή, μέχρι να βγω από την πόλη. Πήγαινα άκρη άκρη προσπαθώντας να λαθροαναγνώζω τις εφημερίδες. Σταμάτησα σε μια δυο δουλειές, τράπεζα και ψώνια. Φορώντας το χαμόγελο που αρμόζει στην κοινωνική μου θέση, διεκπεραιώνω τις υποθέσεις μου με τακτ, αλλά γρήγορα. Αναβάλω ότι δεν με συμφέρει και επισπεύδω τα αντίθετα. Θα έπρεπε να είμαι χαρούμενη, αλλά κάτι με ενοχλούσε από χθες. Ίσως η ανάγκη της τελευταίας κατάκτησης μου στην χθεσινή μας συνάντηση για αγάπη που δεν εκφραζόταν αλλά την έκανε επιτακτική. Ίσως ο αποτυχημένος σύζυγος μου, αλλά επιτυχημένος πατέρας. Σίγουρα κανένα από τα σχέδια τους δεν ήταν και δικό μου.
Οι εφημερίδες έγραφαν για το ασφαλιστικό. Κλωθογύριζαν στο μυαλό μου σκέψεις για ανασφαλείς άνδρες. Μηνύματα ερχόταν στο κινητό, με 'ψαχναν από την δουλειά. Είχα την αίσθηση ότι όλοι με χρειαζόταν σήμερα. Δεν ήθελα να συναντήσω κανέναν. Άλλη εφημερίδα έγραφε για τα τροχαία ατυχήματα. Τι σπάταλη ανθρώπινων πόρων. Ξαφνικά ένα αδέσποτο πετάχτηκε μπροστά μου. Οι σκέψεις και η φυσική μου κατάσταση μόλις και μου επέτρεψαν να το αποφύγω. Το λάστιχο φθάρθηκε εντελώς από το «τσαρουχωμα». Στο δρόμο προς την δουλειά αγόρασα ένα καινούργιο. Ευτυχώς δεν τράκαρα γιατί το έτερον ήμισυ της ζωής μου θα ταλαιπωρούσε τα ακουστικά μου αισθητήρια. Όσο διαρκούσε η διαδικασία αντικατάστασης πήρα τηλέφωνο στο γραφείο, πάλι για κάλυψη της ευθυνοφοβίας τους με ήθελαν. Μαζί μου δεν κάνουν και χώρια δεν μπορούν.
Μόλις ανοίγει ο δρόμος προσπαθώ να πάω όσο γίνετε γρηγορότερα, μόνος αντίπαλος ο εαυτός μου. Δεν απάντησα στο μήνυμα του ότι χθες ήμουν υπέροχη. Δεν ήμουν και ούτε προσποιήθηκα κάτι αντίστοιχο. Είχε αρχίσει να μοιάζει με διεκπεραίωση. Δυο αποτυχίες συγχρόνως είναι δυσβάσταχτες, ειδικά όταν μπορείς να επιλέξεις. Ευτυχώς έχω αυτή την ευχέρεια. Υπάρχει ήδη ο επόμενος στο στόχαστρο. Μόνο τον ανεκδιήγητο που μοιραζόμαστε το σπίτι αφήνω για αργότερα. Τα άλλα μηνύματα ήταν από φίλες, από κουτσομπολιά μέχρι προτάσεις εξόδου. Απέρριψα αυτές και έστειλα μια δική μου. Γύρισα ακόμη μια σελίδα. Είχα αρχίσει να αισθάνομαι καλύτερα. Πήρα στο γραφείο και είπα ότι θα αργήσω. Έκανα ανάστροφη και γύρισα προς την πόλη. Σταμάτησα σε μια καλή μου φίλη να πιω καφέ. Η μυρωδιά του και μόνο όσο ετοιμαζόταν μου έφτιαχνε το κέφι. Αγόρασα ένα δώρο για το παιδί. Αφού δεν το βλέπω όσο θέλει, ας εξαγοράσω κομμάτι από την αγάπη του. Άρχισε να μου διηγείται τα προβλήματα με την πεθερά της. Ήταν νιόπαντρη, μεγαλοπαντρεμένη, ύστερα από μια ζωή αυτάρκειας και ανεξαρτησίας. Δεν ήμουν και ο καλύτερος σύμβουλος στο εν λόγω θέμα. Την ήξερα και με ήξερε πολλά χρόνια. Όμως ήθελε κάποιον να τα πει. Ήταν λίγο μεγαλύτερη μου και η μόνη γυναίκα για την οποία ένιωσα έλξη. Παρέμενε πανέμορφη, κάτι σκίρτησε, όχι πόθος. Σαν deja vou. Τώρα πια δεν είχα ψευδαισθήσεις για τέτοια θέματα.
Πήρα στο γραφείο για ενημέρωση και συμβουλές. Είπαν ότι όλα ήταν εντάξει, αποφάσισα να μην πάω. Η κουβέντα πέρασε στην βιτρίνα του διπλανού καταστήματος, σε μια κοινή γνώστη με δικό της μαγαζί και στο επικείμενο διαζύγιο της. Στην επόμενη φίλη που παντρεύεται, στον πρώην της που καλόβλεπε την συνομιλήτρια μου. Δεν τόλμησα να της πω ότι αυτός ήταν ο πρώτος μου παράνομος εραστής. Ούτε ότι ετοιμαζόμουν να περάσω από τον δεύτερο στον τρίτο. Εξιχνιάζοντας την κοινωνική κατάσταση των υπόλοιπων γνωστών, καθώς και την οικονομική των πέριξ μαγαζιών, την ασπάστηκα ως αποχαιρετισμό. Πόσα φίλια που τα ονειρευόσουν πάθους καταλήγουν κοινωνικοί εναγκαλισμοί ή αποχαιρετισμοί.
Ο καφές με είχε τονώσει. Ήρθε και το μήνυμα που περίμενα. Γεύμα μεθαυρίο το βράδυ. Όλα τα καλά και τα άσχημα της ζωής μου συνέβησαν βράδυ. Το πρώτο φιλί, ο θάνατος του πατέρα μου, η ανακάλυψη της γυναίκας, ο πρώτος μου χωρισμός, τα γλέντια στην σχολή, η ανακάλυψη της ερωμένης του συζύγου μου. Οι μέρες ήταν πάντα προβλέψιμες. Τώρα πια ήταν και μονότονες. Γύριζα στην αγορά χωρίς λόγο. Μπήκα σε ένα κατάστημα και αγόρασα ένα εσώρουχο για μεθαυρίο με την πιστωτική κάρτα του ανδρός μου. Αν η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγετε κρύο, ο γάμος μας έχει καταλήξει σε κατεψυγμένο. Ούτε αυτές, οι σκέψεις που το πρωί με ταλαιπωρούσαν με φθείρουν τώρα. Το υπερεγώ μου χαλυβδωμένο απολαμβάνει το θρίαμβο του έναντι της καθημερινότητας. Περίχαρης και λόγω της τελευταίας αγοράς, συμπληρώνω τον ρουχισμό μου με όλα τα κοινότυπα ανδρικά φετίχ. Είναι σωστό να εδραιώνεις μια σχέση στην σωστή βάση εξ αρχής.
Πέρασα από την μητέρα μου. Είχα δυο μέρες να της τηλεφωνήσω και μια εβδομάδα να συναντηθούμε. Δεν την βρήκα, έλειπε. Πήγα κομμωτήριο μόνο και μόνο για να σκοτώσω την ώρα. Ξεφυλλίζοντας τα κουτσομπολιστικα περιοδικά συζήτησα με τις διπλανές μου για τα προβλήματα των διάσημων. Τόση ανάλωση φαιάς ουσίας για ζητήματα που δεν μας αγγίζουν. Ξαφνικά εισέβαλε μια νεαρή κύρια που βρισκόταν σε ασταθή ισορροπία πάνω στα ψηλοτάκουνα της, με μια πρωτοφανή έξαψη, που σε έναν άνδρα θα έμοιαζε ότι έρχεται η καταστροφή του κόσμου, με ντύσιμο διασταύρωση working girl και βραδινής εξόδου, συνδυάζοντας και από τα δυο μόνο τα στοιχεία που προσάπτουν σοβαροφάνεια αλλά αφήνουν υποσχέσεις στα αρσενικά. Αν δούλευε σαν γραμματέας σε γραφείο θα ανέβαινε γρήγορα στην ιεραρχία. Υποτιμητικά ή ζηλόφθονα βλέμματα απλώθηκαν στις υπόλοιπες πελάτισσες. Εκτόξευσε έναν μακροσκελή φιλιππικό με απίστευτη ταχύτητα για να εμπεδώσουν οι παρούσες την σπουδαιότητα της και την ανάγκη να παραχωρήσουν την σειρά τους. Κρίμα και ήταν όμορφη κοπέλα. Ανεπιτυχής η προσπάθεια της και καυστικά τα σχόλια εναντίον της. Εξακολούθησε το μονόλογο προσπαθώντας να διασώσει ότι έμεινε από το προσωπείο της. Δυστυχώς για αυτήν υπήρχαν στο κομμωτήριο πιο έμπειρες στο πόλεμο χαρακωμάτων της γυναικείας ματαιοδοξίας.
Τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει την γνώμη μιας γυναίκας για τον εαυτό της όσο αυτές των άλλων γυναικών. Ούτε ο χειρότερος άνδρας δεν μπορεί να φτάσει σε αυτά τα επίπεδα. Τους τελευταίους ακόμη και η πιο αδύναμη γυναίκα τους ξεπερνά γιατί είναι μέρος του αλλού πλανήτη, αυτού που δεν καταλαβαίνει και φτιάχτηκε για την ταλαιπωρία της. Δεν μπορώ να καθορίσω ποτέ πρωτοεμφανίστηκε η κυνικότητα μου αυτή. Ίσως όταν ανέλαβα την οικογενειακή επιχείρηση, ίσως στο πανεπιστήμιο... Θα με χαρακτήριζα κυνική, καρτερική και υπομονετική. Γνωρίζω ότι οι περισσότεροι χρησιμοποιούν άλλες λέξεις για να με περιγράψουν. Είχα την τύχη στην ζωή να εμπνεύσω από ποίηση μέχρι βωμολοχία. Άμοιρη νεαρή, δεν είμαι πολύ μεγαλύτερη σου, αλλά σίγουρα σοφότερη σου. Τελειώνοντας το χτένισμα πήγα να πάρω το παιδί από το σχολείο. Ήταν εκεί και ο άντρας μου. Εκμεταλλεύτηκα την παρουσία του και κίνησα για το σπίτι. Η διάθεση μου χάλασε ξανά, κοιτάζοντας το άδειο ψυγείο και τα άπλυτα ρούχα. Βγήκα να αγοράσω τρόφιμα και μαγείρεψα κάτι, βασικά για το παιδί. Έκανα μπάνιο, ξαναχαλάρωσα και κοίταζα τους ατμούς. Γύρισαν από το σχολείο και άκουσα την φωνή της. Την φώναξα στο μπάνιο και την έβαλα για πλύσιμο. Επιτέλους τον είχαμε αφήσει από έξω. Ήμασταν οι δυο μας και διασκεδάζαμε αφάνταστα. Μου φαινόταν ότι χρόνια είχα να πλυθώ τόσο καλά. Φάγαμε και κοιμηθήκαμε μαζί. Θυμήθηκα τον θηλασμό, την πρώτη αγκαλιά, τα πρώτα λόγια. Μας ξύπνησε ένα τηλεφώνημα. Πήγε με τον πατέρα της για διάβασμα.
Έφυγα σχετικά νωρίς για να δω μια φίλη μου στο κέντρο. Αρχίσαμε τις βόλτες στην αγορά, που τώρα δεν παρουσίαζε κανένα ενδιαφέρον για εμένα. Ένας νεαρός με κοίταξε επιδοκιμαστικά και η φίλη μου απόρησε με το γεγονός. Προσπέρασα την αντίδραση της. Μου μιλούσε για τον τέλειο γάμο, τον τέλειο άνδρα, την ονειρική ζωή. Ευτυχώς είμαι καλή στο να αφουγκράζομαι τις ανάγκες των άλλων, ίσως εκεί βασίζεται και η επαγγελματική μου επιτυχία. Δεν είναι καλό να γκρεμίζεις τις αυταπάτες τους. Δεν είχα δικαίωμα να της πω ότι είναι ευρέως γνωστή η κατάσταση της. Μου μιλούσε για το τελευταίο τους ταξίδι και θα νόμιζες ότι είχε γυρίσει χθες. Η αλήθεια ήταν πολύ χειρότερη, αλλά είχα καταναλώσει όλη μου την επικριτική ικανότητα το πρωί. Ίσως οι βιορυθμοί της εργασίας.
Συναντήσαμε δυο κοινές φίλες και όλες μαζί πήγαμε για μια ρετσίνα. Για να μην την φέρω σε δύσκολη θέση κέρασα και τις υπόλοιπες. Μάλλον έκανα την καλή πράξη της ημέρας.
Το πρωινό ξύπνημα έμοιαζε σαν δυσάρεστη εμπειρία. Η γεύση στο στόμα ήταν στυφή. Τσιγάρα, ποτό, εραστής... Αναστήλωση της εμφάνισης και μια γουλιά γάλα. Με ενοχλούσε ο θόρυβος του δρόμου, οι μυρωδιές των σκουπιδιών, η σκόνη που έφερνε το αεράκι, η αντηλιά, δάκρυζαν τα μάτια μου. Με όλα μου τα ψυχικά αποθέματα ετοιμαζόμουν για μια ακόμη μέρα στην δουλειά. Πήρα το αυτοκίνητο, το τιμόνι μου φάνηκε σαν την προσπάθεια του Πυρρού Δήμα, ξεπαρκάρισα σε δώδεκα κινήσεις. Κινήθηκα νωχελικά στην αρχή, μέχρι να βγω από την πόλη. Πήγαινα άκρη άκρη προσπαθώντας να λαθροαναγνώζω τις εφημερίδες. Σταμάτησα σε μια δυο δουλειές, τράπεζα και ψώνια. Φορώντας το χαμόγελο που αρμόζει στην κοινωνική μου θέση, διεκπεραιώνω τις υποθέσεις μου με τακτ, αλλά γρήγορα. Αναβάλω ότι δεν με συμφέρει και επισπεύδω τα αντίθετα. Θα έπρεπε να είμαι χαρούμενη, αλλά κάτι με ενοχλούσε από χθες. Ίσως η ανάγκη της τελευταίας κατάκτησης μου στην χθεσινή μας συνάντηση για αγάπη που δεν εκφραζόταν αλλά την έκανε επιτακτική. Ίσως ο αποτυχημένος σύζυγος μου, αλλά επιτυχημένος πατέρας. Σίγουρα κανένα από τα σχέδια τους δεν ήταν και δικό μου.
Οι εφημερίδες έγραφαν για το ασφαλιστικό. Κλωθογύριζαν στο μυαλό μου σκέψεις για ανασφαλείς άνδρες. Μηνύματα ερχόταν στο κινητό, με 'ψαχναν από την δουλειά. Είχα την αίσθηση ότι όλοι με χρειαζόταν σήμερα. Δεν ήθελα να συναντήσω κανέναν. Άλλη εφημερίδα έγραφε για τα τροχαία ατυχήματα. Τι σπάταλη ανθρώπινων πόρων. Ξαφνικά ένα αδέσποτο πετάχτηκε μπροστά μου. Οι σκέψεις και η φυσική μου κατάσταση μόλις και μου επέτρεψαν να το αποφύγω. Το λάστιχο φθάρθηκε εντελώς από το «τσαρουχωμα». Στο δρόμο προς την δουλειά αγόρασα ένα καινούργιο. Ευτυχώς δεν τράκαρα γιατί το έτερον ήμισυ της ζωής μου θα ταλαιπωρούσε τα ακουστικά μου αισθητήρια. Όσο διαρκούσε η διαδικασία αντικατάστασης πήρα τηλέφωνο στο γραφείο, πάλι για κάλυψη της ευθυνοφοβίας τους με ήθελαν. Μαζί μου δεν κάνουν και χώρια δεν μπορούν.
Μόλις ανοίγει ο δρόμος προσπαθώ να πάω όσο γίνετε γρηγορότερα, μόνος αντίπαλος ο εαυτός μου. Δεν απάντησα στο μήνυμα του ότι χθες ήμουν υπέροχη. Δεν ήμουν και ούτε προσποιήθηκα κάτι αντίστοιχο. Είχε αρχίσει να μοιάζει με διεκπεραίωση. Δυο αποτυχίες συγχρόνως είναι δυσβάσταχτες, ειδικά όταν μπορείς να επιλέξεις. Ευτυχώς έχω αυτή την ευχέρεια. Υπάρχει ήδη ο επόμενος στο στόχαστρο. Μόνο τον ανεκδιήγητο που μοιραζόμαστε το σπίτι αφήνω για αργότερα. Τα άλλα μηνύματα ήταν από φίλες, από κουτσομπολιά μέχρι προτάσεις εξόδου. Απέρριψα αυτές και έστειλα μια δική μου. Γύρισα ακόμη μια σελίδα. Είχα αρχίσει να αισθάνομαι καλύτερα. Πήρα στο γραφείο και είπα ότι θα αργήσω. Έκανα ανάστροφη και γύρισα προς την πόλη. Σταμάτησα σε μια καλή μου φίλη να πιω καφέ. Η μυρωδιά του και μόνο όσο ετοιμαζόταν μου έφτιαχνε το κέφι. Αγόρασα ένα δώρο για το παιδί. Αφού δεν το βλέπω όσο θέλει, ας εξαγοράσω κομμάτι από την αγάπη του. Άρχισε να μου διηγείται τα προβλήματα με την πεθερά της. Ήταν νιόπαντρη, μεγαλοπαντρεμένη, ύστερα από μια ζωή αυτάρκειας και ανεξαρτησίας. Δεν ήμουν και ο καλύτερος σύμβουλος στο εν λόγω θέμα. Την ήξερα και με ήξερε πολλά χρόνια. Όμως ήθελε κάποιον να τα πει. Ήταν λίγο μεγαλύτερη μου και η μόνη γυναίκα για την οποία ένιωσα έλξη. Παρέμενε πανέμορφη, κάτι σκίρτησε, όχι πόθος. Σαν deja vou. Τώρα πια δεν είχα ψευδαισθήσεις για τέτοια θέματα.
Πήρα στο γραφείο για ενημέρωση και συμβουλές. Είπαν ότι όλα ήταν εντάξει, αποφάσισα να μην πάω. Η κουβέντα πέρασε στην βιτρίνα του διπλανού καταστήματος, σε μια κοινή γνώστη με δικό της μαγαζί και στο επικείμενο διαζύγιο της. Στην επόμενη φίλη που παντρεύεται, στον πρώην της που καλόβλεπε την συνομιλήτρια μου. Δεν τόλμησα να της πω ότι αυτός ήταν ο πρώτος μου παράνομος εραστής. Ούτε ότι ετοιμαζόμουν να περάσω από τον δεύτερο στον τρίτο. Εξιχνιάζοντας την κοινωνική κατάσταση των υπόλοιπων γνωστών, καθώς και την οικονομική των πέριξ μαγαζιών, την ασπάστηκα ως αποχαιρετισμό. Πόσα φίλια που τα ονειρευόσουν πάθους καταλήγουν κοινωνικοί εναγκαλισμοί ή αποχαιρετισμοί.
Ο καφές με είχε τονώσει. Ήρθε και το μήνυμα που περίμενα. Γεύμα μεθαυρίο το βράδυ. Όλα τα καλά και τα άσχημα της ζωής μου συνέβησαν βράδυ. Το πρώτο φιλί, ο θάνατος του πατέρα μου, η ανακάλυψη της γυναίκας, ο πρώτος μου χωρισμός, τα γλέντια στην σχολή, η ανακάλυψη της ερωμένης του συζύγου μου. Οι μέρες ήταν πάντα προβλέψιμες. Τώρα πια ήταν και μονότονες. Γύριζα στην αγορά χωρίς λόγο. Μπήκα σε ένα κατάστημα και αγόρασα ένα εσώρουχο για μεθαυρίο με την πιστωτική κάρτα του ανδρός μου. Αν η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγετε κρύο, ο γάμος μας έχει καταλήξει σε κατεψυγμένο. Ούτε αυτές, οι σκέψεις που το πρωί με ταλαιπωρούσαν με φθείρουν τώρα. Το υπερεγώ μου χαλυβδωμένο απολαμβάνει το θρίαμβο του έναντι της καθημερινότητας. Περίχαρης και λόγω της τελευταίας αγοράς, συμπληρώνω τον ρουχισμό μου με όλα τα κοινότυπα ανδρικά φετίχ. Είναι σωστό να εδραιώνεις μια σχέση στην σωστή βάση εξ αρχής.
Πέρασα από την μητέρα μου. Είχα δυο μέρες να της τηλεφωνήσω και μια εβδομάδα να συναντηθούμε. Δεν την βρήκα, έλειπε. Πήγα κομμωτήριο μόνο και μόνο για να σκοτώσω την ώρα. Ξεφυλλίζοντας τα κουτσομπολιστικα περιοδικά συζήτησα με τις διπλανές μου για τα προβλήματα των διάσημων. Τόση ανάλωση φαιάς ουσίας για ζητήματα που δεν μας αγγίζουν. Ξαφνικά εισέβαλε μια νεαρή κύρια που βρισκόταν σε ασταθή ισορροπία πάνω στα ψηλοτάκουνα της, με μια πρωτοφανή έξαψη, που σε έναν άνδρα θα έμοιαζε ότι έρχεται η καταστροφή του κόσμου, με ντύσιμο διασταύρωση working girl και βραδινής εξόδου, συνδυάζοντας και από τα δυο μόνο τα στοιχεία που προσάπτουν σοβαροφάνεια αλλά αφήνουν υποσχέσεις στα αρσενικά. Αν δούλευε σαν γραμματέας σε γραφείο θα ανέβαινε γρήγορα στην ιεραρχία. Υποτιμητικά ή ζηλόφθονα βλέμματα απλώθηκαν στις υπόλοιπες πελάτισσες. Εκτόξευσε έναν μακροσκελή φιλιππικό με απίστευτη ταχύτητα για να εμπεδώσουν οι παρούσες την σπουδαιότητα της και την ανάγκη να παραχωρήσουν την σειρά τους. Κρίμα και ήταν όμορφη κοπέλα. Ανεπιτυχής η προσπάθεια της και καυστικά τα σχόλια εναντίον της. Εξακολούθησε το μονόλογο προσπαθώντας να διασώσει ότι έμεινε από το προσωπείο της. Δυστυχώς για αυτήν υπήρχαν στο κομμωτήριο πιο έμπειρες στο πόλεμο χαρακωμάτων της γυναικείας ματαιοδοξίας.
Τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει την γνώμη μιας γυναίκας για τον εαυτό της όσο αυτές των άλλων γυναικών. Ούτε ο χειρότερος άνδρας δεν μπορεί να φτάσει σε αυτά τα επίπεδα. Τους τελευταίους ακόμη και η πιο αδύναμη γυναίκα τους ξεπερνά γιατί είναι μέρος του αλλού πλανήτη, αυτού που δεν καταλαβαίνει και φτιάχτηκε για την ταλαιπωρία της. Δεν μπορώ να καθορίσω ποτέ πρωτοεμφανίστηκε η κυνικότητα μου αυτή. Ίσως όταν ανέλαβα την οικογενειακή επιχείρηση, ίσως στο πανεπιστήμιο... Θα με χαρακτήριζα κυνική, καρτερική και υπομονετική. Γνωρίζω ότι οι περισσότεροι χρησιμοποιούν άλλες λέξεις για να με περιγράψουν. Είχα την τύχη στην ζωή να εμπνεύσω από ποίηση μέχρι βωμολοχία. Άμοιρη νεαρή, δεν είμαι πολύ μεγαλύτερη σου, αλλά σίγουρα σοφότερη σου. Τελειώνοντας το χτένισμα πήγα να πάρω το παιδί από το σχολείο. Ήταν εκεί και ο άντρας μου. Εκμεταλλεύτηκα την παρουσία του και κίνησα για το σπίτι. Η διάθεση μου χάλασε ξανά, κοιτάζοντας το άδειο ψυγείο και τα άπλυτα ρούχα. Βγήκα να αγοράσω τρόφιμα και μαγείρεψα κάτι, βασικά για το παιδί. Έκανα μπάνιο, ξαναχαλάρωσα και κοίταζα τους ατμούς. Γύρισαν από το σχολείο και άκουσα την φωνή της. Την φώναξα στο μπάνιο και την έβαλα για πλύσιμο. Επιτέλους τον είχαμε αφήσει από έξω. Ήμασταν οι δυο μας και διασκεδάζαμε αφάνταστα. Μου φαινόταν ότι χρόνια είχα να πλυθώ τόσο καλά. Φάγαμε και κοιμηθήκαμε μαζί. Θυμήθηκα τον θηλασμό, την πρώτη αγκαλιά, τα πρώτα λόγια. Μας ξύπνησε ένα τηλεφώνημα. Πήγε με τον πατέρα της για διάβασμα.
Έφυγα σχετικά νωρίς για να δω μια φίλη μου στο κέντρο. Αρχίσαμε τις βόλτες στην αγορά, που τώρα δεν παρουσίαζε κανένα ενδιαφέρον για εμένα. Ένας νεαρός με κοίταξε επιδοκιμαστικά και η φίλη μου απόρησε με το γεγονός. Προσπέρασα την αντίδραση της. Μου μιλούσε για τον τέλειο γάμο, τον τέλειο άνδρα, την ονειρική ζωή. Ευτυχώς είμαι καλή στο να αφουγκράζομαι τις ανάγκες των άλλων, ίσως εκεί βασίζεται και η επαγγελματική μου επιτυχία. Δεν είναι καλό να γκρεμίζεις τις αυταπάτες τους. Δεν είχα δικαίωμα να της πω ότι είναι ευρέως γνωστή η κατάσταση της. Μου μιλούσε για το τελευταίο τους ταξίδι και θα νόμιζες ότι είχε γυρίσει χθες. Η αλήθεια ήταν πολύ χειρότερη, αλλά είχα καταναλώσει όλη μου την επικριτική ικανότητα το πρωί. Ίσως οι βιορυθμοί της εργασίας.
Συναντήσαμε δυο κοινές φίλες και όλες μαζί πήγαμε για μια ρετσίνα. Για να μην την φέρω σε δύσκολη θέση κέρασα και τις υπόλοιπες. Μάλλον έκανα την καλή πράξη της ημέρας.
Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου 2009
Η γένια του Coin Up δεν κατανοεί την γένια του Social networking παρά μονό όσο αναφορά το Playstation.
Κάθε λαός έχει την δικιά του ιδιοσυγκρασία, την δικιά του αντίληψη του εγώ και της θέσης του στην κοινωνία. Privacy οι Άγγλοι, το μέγεθος της ιδιοκτησίας οι Αμερικανοί, την εμφάνιση οι Ιταλοί. Οι Έλληνες έχουμε την μαγκιά. Μονό που τελευταία έχουμε εκδηλώσεις αυτής ως νεύρωσης, φανερώνοντας έλλειψη αυτοπεποίθησης, αυτογνωσίας και αυτοέλεγχου. Διακρίνεται έντονα μια συνεχή ανασφάλεια. Μία αγωνία να μας δείξουν κατανόηση οι άλλοι, χωρίς να χρειάζεται ανταπόδοση εκ μέρους μας, μία προσπάθεια να διασφαλίσουμε την κοινωνική μας θέση ως κεκτημένο και όχι ως κατάκτηση, σαν να φοβόμαστε μία επικειμένη εκθρόνιση. Μεγαλωμένοι και περιστοιχισμένοι από εικόνες προσπαθούμε να τοποθετηθούμε στο κοινωνικό γίγνεσθαι με το είδωλο μας και όχι με τις πράξεις μας, με το μάρκετινγκ του εγώ και όχι με την πρόσφορα στο εμείς. Μπαίνει έτσι η μαγκιά στον μεγεθυντικό φακό, γιγαντώνεται ως θεματοφύλακας της ύπαρξης μας, παρότι αναγνωρίζεται από όλους μας ότι η μαγκιά για την μαγκιά είναι επιεικώς γελοία. Παλαιοτέρα υπήρχε ένα αντίβαρο που έσωζε τα προσχήματα αυτής της συμπεριφοράς, το φιλότιμο. Αποτελούσε τον κυριότερο μοχλό εξισορρόπησης και η σημερινή του έλλειψη είναι υπέρ του δέοντος εμφανής. Έλλειψη που προήλθε από τον εικονολατρικό μας κόσμο.
Κανείς μας δεν ψηφίζει κάποιον που θεωρεί χειρότερο από τον ίδιο. Πιο ιδιοτελή, λιγότερο ικανό, αναποτελεσματικό… Παρά όλα αυτά, με την κυριαρχία της εικόνας έχουμε εκλέξει όσους εξ’ ημών είναι οι καλύτεροι εικονομάχοι. Μαχόμενοι όχι εναντία της εικονολατρίας, αλλά αντιθέτως μαχόμενοι εναντία των συνάδελφων τους για την ανάδειξη της δικής τους εικόνας. Η βαθιά σχέση θρησκείας κράτους ελλοχεύει και στον ίδιο το μηχανισμό αυτού. Κατασκευάζοντας ελεγκτικούς μηχανισμούς πολλαπλασιάσους των παραγωγικών στην προσπάθεια να εξαλείψουμε το λάθος και να λάμψει αψεγάδιαστη η ΜΙΑ αλήθεια. Η υπέρτατη αλήθεια. Επιβραδύνοντας έτσι κάθε ενεργεία έως την ακινησία χωρίς την συνεπικουρία των ιδίων των ελεγκτών, οι οποίοι με αυτό το τρόπο είναι οι άρχοντες του δημοσίου βίου και μόχθου. Γιγαντωμένο το δημόσιο από το κοινωνικό έργο των πολιτικών που εγκαθίδρυσαν σε αυτό κάθε αναξιοπαθούντα και μη, στο πλαίσιο μίας στρεβλής κοντόφθαλμης κοινωνικής πολιτικής, επιδείνωσαν την εκτελεστική του ευχέρεια και εξέθρεψαν το βολικό ως προς αυτούς τέρας της διαπλοκής. Ο πολιτικός που κάνει μία χάρη στον στρατιωτικό και δέχεται μία από τον ιερέα, που ανταπέδωσε έτσι στον αστυνομικό, που βόλεψε έναν συγγενή του χάρη στον πολιτικό…
Γεννηθείς λοιπόν πριν από σαράντα με πενήντα χρόνια, παραλαμβάνεις μία χώρα σε αυτή την κατάσταση και την γιγαντώνεις. Εάν δεν είσαι ένοχος είσαι σιωπηλός συνένοχος αποποιούμενος την κοινωνική σου συμμετοχή και αποβλέποντας στην ατομική σου ανέλιξη που επικεντρώνεται στην παραγραφή της επιθυμίας για καλύτερη ζωή που επικράτησε στην αρχή της μεταπολίτευσης στο περισσότερη ζωή με έννοιες ποσοτικές – καταναλωτικές. Γεννηθείς προσφάτως μεγαλώνεις βλέποντας τον γονέα σου να αγνοεί το κράτος και κάθε του προέκταση. Την αναγωγή του τελευταίου σε θεοκρατικό ον, μη αποτελούμενο από πολίτες. Την συνεχή αντιπαράθεση του γονέα με τον κοινωνικό του περίγυρο. Την κατασπατάληση δυνάμεων στην συνεχή κατανάλωση. Παραδειγματίζεσαι από το γονέα που πετά τα σκουπίδια του όποτε τον βολέψει, όπου τον βολέψει. Αυτόν που υποστηρίζει ότι τα στοπ στις διασταυρώσεις είναι διαφήμιση προφυλακτικών και τα λαμβάνει αντιστοίχως υπόψη του. Αυτόν που σχολιάζει κάθε σκάνδαλο σαν να το γνώριζε και να το περίμενε και το μόνο που τον πειράζει είναι ότι δεν έκλεψε και αυτός…
Ο σαραντάχρονος της απάθειας ενάντια στον έφηβο της εμπάθειας. Ο άνθρωπος που χάρη στα κομπιούτερ αποξενώθηκε απέναντι στο νέο που χάρη στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές δικτυώθηκε και κοινωνικοποιήθηκε. Η γενιά του coin up εναντία στην γενιά του social network. Οι πέτρες και οι μολότοφ δεν είναι πλέον προϊόν ένοπλης δράσης γνωστών αγνώστων αλλά συνέπεια της δικής μας στάσης και καπελώματος κάθε προσδοκίας ενός νέου, της δικής μας ανέχεια της ανομίας, της δικής ασυνέπειας απέναντι στην κοινωνία… Όλοι οι δεκαπεντάχρονοι κάποιον έχουν πατέρα και μάνα.
Κανείς μας δεν ψηφίζει κάποιον που θεωρεί χειρότερο από τον ίδιο. Πιο ιδιοτελή, λιγότερο ικανό, αναποτελεσματικό… Παρά όλα αυτά, με την κυριαρχία της εικόνας έχουμε εκλέξει όσους εξ’ ημών είναι οι καλύτεροι εικονομάχοι. Μαχόμενοι όχι εναντία της εικονολατρίας, αλλά αντιθέτως μαχόμενοι εναντία των συνάδελφων τους για την ανάδειξη της δικής τους εικόνας. Η βαθιά σχέση θρησκείας κράτους ελλοχεύει και στον ίδιο το μηχανισμό αυτού. Κατασκευάζοντας ελεγκτικούς μηχανισμούς πολλαπλασιάσους των παραγωγικών στην προσπάθεια να εξαλείψουμε το λάθος και να λάμψει αψεγάδιαστη η ΜΙΑ αλήθεια. Η υπέρτατη αλήθεια. Επιβραδύνοντας έτσι κάθε ενεργεία έως την ακινησία χωρίς την συνεπικουρία των ιδίων των ελεγκτών, οι οποίοι με αυτό το τρόπο είναι οι άρχοντες του δημοσίου βίου και μόχθου. Γιγαντωμένο το δημόσιο από το κοινωνικό έργο των πολιτικών που εγκαθίδρυσαν σε αυτό κάθε αναξιοπαθούντα και μη, στο πλαίσιο μίας στρεβλής κοντόφθαλμης κοινωνικής πολιτικής, επιδείνωσαν την εκτελεστική του ευχέρεια και εξέθρεψαν το βολικό ως προς αυτούς τέρας της διαπλοκής. Ο πολιτικός που κάνει μία χάρη στον στρατιωτικό και δέχεται μία από τον ιερέα, που ανταπέδωσε έτσι στον αστυνομικό, που βόλεψε έναν συγγενή του χάρη στον πολιτικό…
Γεννηθείς λοιπόν πριν από σαράντα με πενήντα χρόνια, παραλαμβάνεις μία χώρα σε αυτή την κατάσταση και την γιγαντώνεις. Εάν δεν είσαι ένοχος είσαι σιωπηλός συνένοχος αποποιούμενος την κοινωνική σου συμμετοχή και αποβλέποντας στην ατομική σου ανέλιξη που επικεντρώνεται στην παραγραφή της επιθυμίας για καλύτερη ζωή που επικράτησε στην αρχή της μεταπολίτευσης στο περισσότερη ζωή με έννοιες ποσοτικές – καταναλωτικές. Γεννηθείς προσφάτως μεγαλώνεις βλέποντας τον γονέα σου να αγνοεί το κράτος και κάθε του προέκταση. Την αναγωγή του τελευταίου σε θεοκρατικό ον, μη αποτελούμενο από πολίτες. Την συνεχή αντιπαράθεση του γονέα με τον κοινωνικό του περίγυρο. Την κατασπατάληση δυνάμεων στην συνεχή κατανάλωση. Παραδειγματίζεσαι από το γονέα που πετά τα σκουπίδια του όποτε τον βολέψει, όπου τον βολέψει. Αυτόν που υποστηρίζει ότι τα στοπ στις διασταυρώσεις είναι διαφήμιση προφυλακτικών και τα λαμβάνει αντιστοίχως υπόψη του. Αυτόν που σχολιάζει κάθε σκάνδαλο σαν να το γνώριζε και να το περίμενε και το μόνο που τον πειράζει είναι ότι δεν έκλεψε και αυτός…
Ο σαραντάχρονος της απάθειας ενάντια στον έφηβο της εμπάθειας. Ο άνθρωπος που χάρη στα κομπιούτερ αποξενώθηκε απέναντι στο νέο που χάρη στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές δικτυώθηκε και κοινωνικοποιήθηκε. Η γενιά του coin up εναντία στην γενιά του social network. Οι πέτρες και οι μολότοφ δεν είναι πλέον προϊόν ένοπλης δράσης γνωστών αγνώστων αλλά συνέπεια της δικής μας στάσης και καπελώματος κάθε προσδοκίας ενός νέου, της δικής μας ανέχεια της ανομίας, της δικής ασυνέπειας απέναντι στην κοινωνία… Όλοι οι δεκαπεντάχρονοι κάποιον έχουν πατέρα και μάνα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)