Έγραψα και της παρέδωσα την βεβαίωση για την πρακτική της άσκηση:
ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΟΜΕΝΗΣ
ΜΑΥΡΟΜΑΤΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ
Η Μαυρομάτη Αγγελική, υπάλληλος της INTEREXPORT Εισαγωγές Εξαγωγές Α.Ε. με την ειδικότητα της υπεύθυνου πελατολογίου, και έχοντας αναλάβει υπό την καθοδήγηση και εποπτεία της την εκπαιδευόμενη Αναστασία Παπαδοπούλου , δηλώνει, εκ μέρους της άνωθεν επιχείρησης, στην οποία έλαβε μέρος επί τετράμηνου, πέντε ημέρες ανά εβδομάδα, έξι ώρες ημερησίως, η πρακτική άσκηση της εν λόγω εκπαιδευμένης, ότι η εν γενεί διαγωγή της τελευταίας ήταν κοσμιοτατη. Η ακρίβεια της στην έλευση και απομάκρυνση από την εργασία της ήταν υποδειγματική. Η εκτέλεση των καθηκόντων της άμεση, αποτελεσματική, επιμελής και ταχύτατη. Η εγκαρδιότητα της και η φιλικότητα της υπήρξαν ειλικρινείς και προς το υπόλοιπο προσωπικό και προς τους πελάτες, χωρίς να ξεφεύγουν προς την διαχυτικότητα. Εργάστηκε σε διάφορα τμήματα της επιχείρησης, όπως προβλεπόταν εξ αρχής, με την ίδια ευχέρεια και αποτελεσματικότητα. Η ικανότητα της, όμως, που επισκίασε τις υπόλοιπες δεξιότητες της, ήταν η ευχέρεια της στον χειρισμό ηλεκτρονικού υπολογιστή, γεγονός εύλογο, καθότι αποτελούσε την κύρια ειδικότητα της. Επέδειξε μεγάλη προσαρμοστικότητα κατά την παρουσία της στο τμήμα υποδοχής, όπου χειρίστηκε με άριστα αποτελέσματα, εκτός των Η/Υ, και το τηλεφωνικό κέντρο. Εν κατακλείδι θα θέλαμε να εξάρουμε τις άνωθεν επιδεξιότητες της και να τονίσουμε ότι με την κατάλληλη υποστήριξη και προσαρμογή μπορεί να αποτελέσει πρότυπο υπάλληλου. Θα συστήναμε ανεπιφύλακτα την εν λόγω εκπαιδευόμενη σε οποιαδήποτε επιχείρηση, αναφέροντας ότι ο μόνος λόγος που δεν μπορούμε να προβούμε σε πρόσληψη της είναι γιατί έχουμε καλύψει τις ανάγκες μας.
Μετά τιμής,
ΓΙΑ ΤΗΝ INTEREXPORT Εισαγωγές Εξαγωγές Α.Ε.
Μαυρομάτη Αγγελική
Υπεύθυνη Πελατολογίου
Ένω θα έπρεπε να έχω γράψει:
ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΟΜΕΝΗΣ
ΜΑΥΡΟΜΑΤΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ
Η Μαυρομάτη Αγγελική, υπάλληλος της INTEREXPORT Εισαγωγές Εξαγωγές Α.Ε. με την ειδικότητα της υπεύθυνου πελατολογίου, και έχοντας αναλάβει υπό την καθοδήγηση και εποπτεία της την εκπαιδευόμενη Αναστασία Παπαδοπούλου , δηλώνει , εκ μέρους της άνωθεν επιχείρησης, στην οποία έλαβε μέρος επί τετράμηνου, πέντε ημέρες ανά εβδομάδα, έξι ώρες ημερησίως, η πρακτική άσκηση της εν λόγω εκπαιδευμένης, ότι η εν γενεί διαγωγή της τελευταίας ήταν επιεικώς κόσμια. Η ακρίβεια της στην έλευση και απομάκρυνση από την εργασία της ήταν πλημμελής. Η εκτέλεση των καθηκόντων της ήταν άνευ προθυμίας, αναποτελεσματική, ελλιπής και βραδεία. Η καχυποψία της και η επιφυλακτικότητα της υπήρξαν απροκάλυπτες και προς το υπόλοιπο προσωπικό και προς τους πελάτες, ξεφεύγοντας προς την εχθρικοτητα. Δεν εργάστηκε σε διάφορα τμήματα του επιχείρησης, όπως προβλεπόταν εξ αρχής, προβάλλοντας σαν δικαιολογία την ειδικότητα της, χειρισμός ηλεκτρονικού υπολογιστή. Η ικανότητα της, όμως, στον χειρισμό και των πιο απλών και κοινών προγραμμάτων υπήρξε ανεπαρκής, σε πλήρη αντίθεση με την δηλωμένη της εμπειρία και ειδικότητα. Επέδειξε μεγάλη αναποτελεσματικότητα και απροθυμία κατά την παρουσία της στο τμήμα των γραφείων, όπου χειρίστηκε με πενιχρά αποτελέσματα, εκτός των Η/Υ, και οποιαδήποτε άλλη εργασία της επιδόθηκε. Εν κατακλείδι θα θέλαμε να τονίσουμε ότι με τις ελλείψεις της δεν μπορεί να αποτελέσει πρότυπο υπάλληλου. Δεν θα συστήναμε την εν λόγω εκπαιδευόμενη σε καμία επιχείρηση, αναφέροντας ότι ο μόνος λόγος που απασχολήθηκε στην επιχείρηση μας ήταν η επιδότηση του Ο.Α.Ε.Δ.
Μετά τιμής,
ΓΙΑ ΤΗΝ INTEREXPORT Εισαγωγές Εξαγωγές Α.Ε.
Μαυρομάτη Αγγελική
Υπεύθυνη Πελατολογίου
Δευτέρα 15 Φεβρουαρίου 2010
Τρίτη 2 Φεβρουαρίου 2010
Μία ζωή περιμένω...
Έχω περάσει την μίση ζωή μου σε αναμονή. Ουρά στα ταμεία, στην εφορία, στα κυλικεία, στα διόδια, στα μπλόκα, στους δρόμους, στο γήπεδο, στο στρατό, στο λεωφορείο, στο πλοίο, στο αεροπλάνο, στο γιατρό, στα κάθε λογής εισιτήρια, στα ταμεία… Δυο τρόπους έχω εκπονήσει για την μακροημέρευση της καρτερίας. Ή ασχολείσαι με τα γύρω γύρω και δη τους άλλους, ή σκέπτεσαι περί ανεμών και υδάτων. Συνήθως ασχολούμαι με τα στοιχειά της φύσης. Σκέπτομαι, βαθιά βυθισμένος μέσα στην ημιμάθεια μου, πέπλο ασάλευτο, μαύρο και βαρύ η έλλειψη γνώσεων παρά μόνο απόψεων, που με καταδυναστεύει, μα προσπαθώ να δω με της λογικής τον αχνό φανό τι άκρη μπορώ να βρω.
Είσαι γεωργός και στηρίζεσαι στις επιδοτήσεις, δηλαδή ζεις με κρατικά χρήματα, τουτέστιν με χρήματα δικά μου. Μπλοκάρεις τους δρόμους για να βρεις το δίκιο σου και επιμένεις να μου βάζεις εμπόδια ενώ με θέλεις σύμμαχο σου. Πως γίνεται να με ενοχλείς, να τρέφεσαι με δανεικά και αγύριστα από έμενα και να έχεις και δίκιο; Είναι πάνω από δέκα χρόνια που συμβαίνει αυτό χωρίς να έχεις δει άσπρη ημέρα; Ποτέ περιμένεις να αποδώσουν αυτές σου οι ενέργειες αποτελέσματα; Είναι για το ίδιο θέμα και περιμένεις τόσα χρόνια… Μήπως είναι για άλλο κάθε φορά θέμα και αυτός είναι ο μονός τρόπος… Τόσα χρόνια στο σχολειό, εάν πήγες, και έφτασες μόνο σε αυτό το αποτέλεσμα… Πάλι άδικα πλήρωνα φόρους για δάσκαλους… Πως ζητάς αξιοπρέπεια ζητώντας επιδότηση δεν έχω καταλάβει.
Άλλη φορά σκεπτόμουν στην εφορία εάν δεν είχα επιταγή, θα μου έλεγαν ότι δεν μπορώ να πληρώσω τέτοιο ποσό και ότι θα πρέπει να βγάλω μια και να ξαναγυρίσω. Μπαίνω στον πειρασμό να αντιπροτείνω ότι κάτι τέτοιο είναι αντισυνταγματικό, διότι απλούστατα εκ του συντάγματος προβλέπεται ότι το εθνικό νόμιμα γίνεται αποδεκτό ανά την εμφάνιση… Φαντάζομαι το άβουλο βλέμμα του συνομιλητή μου. Ξαναβρίσκοντας την αυτοκυριαρχία του θα επικαλεστεί την τάδε ΠΟΛ του δείνα υπουργού… Δεκτό αλλά το σύνταγμα είναι πάνω από τον υπουργό. Μπήκα στον πειρασμό να το κάνω για να το δω και μετά απλώς να εμφανίσω την επιταγή…
Άλλη φορά σκεπτόμουν να παραδώσω έγγραφο χωρίς σφραγίδα της εταιρείας. Θα απαντούσε ο υπάλληλος ότι δεν μπορεί να το παραλάβει γιατί είναι ασφράγιστο. Θα του αντιπρότεινα να γράψω χειρόγραφα τα στοιχειά της σφραγίδας. Θα αντιδρούσε λέγοντας ότι δεν μπορεί να το δεχθεί. Θα τον ρωτούσα εάν γνωρίζει τον Γουτεμβέργιο. Ίδιο βλέμμα με τον προηγούμενο και η ιδία απόρροια «ΤΙΙΙΙΙΙ;;;;;;;;». Πριν το Γουτεμβέργιο όλοι έγραφαν χειρόγραφα. Μετά ανακαλύφθηκαν οι υπόλοιποι αυτοματοποιημένοι τρόποι γραφής, μεταξύ των οποίων και η σφραγίδα με την σημερινή της μορφή, και όχι όπως το δακτυλίδι πάνω στο βουλοκέρι. Ιστορικά λοιπόν, είτε χειρόγραφα είτε με σφραγίδα το γραφόμενο είναι που μετράει και όχι ο τρόπος γραφής. Σιωπή αγελάδες σε πέψη και μεγαλύτερη απόρροια… Διαβάζω τα ψιλά γράμματα στο μυαλό του. «Είναι τρελός; Είναι σοφός; Τι να κάνω; Τον βρίζω ή τον … στέλνω στον προϊστάμενο…» Η απάντηση μου στον προϊστάμενο είναι απλή, ή αποδέχεστε την εντιμότητα μου αφού παρουσιάζομαι ο ίδιος ενώπιων σας και σας μεταβιβάζω τα εν λογά έγγραφα ή πιστεύετε ότι είμαι απατεώνας και θα πρέπει να κινηθείτε δικαστικά εναντίον μου. Θα παραλάβετε ή θα καλέσετε την αστυνομία;
Ποσό ωραία μπορείς να περάσεις στο ελληνικό δημόσιο εάν έχεις χρόνο και δεν σέβεσαι, όπως εκείνο, τον χρόνο των άλλων…
Είσαι γεωργός και στηρίζεσαι στις επιδοτήσεις, δηλαδή ζεις με κρατικά χρήματα, τουτέστιν με χρήματα δικά μου. Μπλοκάρεις τους δρόμους για να βρεις το δίκιο σου και επιμένεις να μου βάζεις εμπόδια ενώ με θέλεις σύμμαχο σου. Πως γίνεται να με ενοχλείς, να τρέφεσαι με δανεικά και αγύριστα από έμενα και να έχεις και δίκιο; Είναι πάνω από δέκα χρόνια που συμβαίνει αυτό χωρίς να έχεις δει άσπρη ημέρα; Ποτέ περιμένεις να αποδώσουν αυτές σου οι ενέργειες αποτελέσματα; Είναι για το ίδιο θέμα και περιμένεις τόσα χρόνια… Μήπως είναι για άλλο κάθε φορά θέμα και αυτός είναι ο μονός τρόπος… Τόσα χρόνια στο σχολειό, εάν πήγες, και έφτασες μόνο σε αυτό το αποτέλεσμα… Πάλι άδικα πλήρωνα φόρους για δάσκαλους… Πως ζητάς αξιοπρέπεια ζητώντας επιδότηση δεν έχω καταλάβει.
Άλλη φορά σκεπτόμουν στην εφορία εάν δεν είχα επιταγή, θα μου έλεγαν ότι δεν μπορώ να πληρώσω τέτοιο ποσό και ότι θα πρέπει να βγάλω μια και να ξαναγυρίσω. Μπαίνω στον πειρασμό να αντιπροτείνω ότι κάτι τέτοιο είναι αντισυνταγματικό, διότι απλούστατα εκ του συντάγματος προβλέπεται ότι το εθνικό νόμιμα γίνεται αποδεκτό ανά την εμφάνιση… Φαντάζομαι το άβουλο βλέμμα του συνομιλητή μου. Ξαναβρίσκοντας την αυτοκυριαρχία του θα επικαλεστεί την τάδε ΠΟΛ του δείνα υπουργού… Δεκτό αλλά το σύνταγμα είναι πάνω από τον υπουργό. Μπήκα στον πειρασμό να το κάνω για να το δω και μετά απλώς να εμφανίσω την επιταγή…
Άλλη φορά σκεπτόμουν να παραδώσω έγγραφο χωρίς σφραγίδα της εταιρείας. Θα απαντούσε ο υπάλληλος ότι δεν μπορεί να το παραλάβει γιατί είναι ασφράγιστο. Θα του αντιπρότεινα να γράψω χειρόγραφα τα στοιχειά της σφραγίδας. Θα αντιδρούσε λέγοντας ότι δεν μπορεί να το δεχθεί. Θα τον ρωτούσα εάν γνωρίζει τον Γουτεμβέργιο. Ίδιο βλέμμα με τον προηγούμενο και η ιδία απόρροια «ΤΙΙΙΙΙΙ;;;;;;;;». Πριν το Γουτεμβέργιο όλοι έγραφαν χειρόγραφα. Μετά ανακαλύφθηκαν οι υπόλοιποι αυτοματοποιημένοι τρόποι γραφής, μεταξύ των οποίων και η σφραγίδα με την σημερινή της μορφή, και όχι όπως το δακτυλίδι πάνω στο βουλοκέρι. Ιστορικά λοιπόν, είτε χειρόγραφα είτε με σφραγίδα το γραφόμενο είναι που μετράει και όχι ο τρόπος γραφής. Σιωπή αγελάδες σε πέψη και μεγαλύτερη απόρροια… Διαβάζω τα ψιλά γράμματα στο μυαλό του. «Είναι τρελός; Είναι σοφός; Τι να κάνω; Τον βρίζω ή τον … στέλνω στον προϊστάμενο…» Η απάντηση μου στον προϊστάμενο είναι απλή, ή αποδέχεστε την εντιμότητα μου αφού παρουσιάζομαι ο ίδιος ενώπιων σας και σας μεταβιβάζω τα εν λογά έγγραφα ή πιστεύετε ότι είμαι απατεώνας και θα πρέπει να κινηθείτε δικαστικά εναντίον μου. Θα παραλάβετε ή θα καλέσετε την αστυνομία;
Ποσό ωραία μπορείς να περάσεις στο ελληνικό δημόσιο εάν έχεις χρόνο και δεν σέβεσαι, όπως εκείνο, τον χρόνο των άλλων…
Παρασκευή 18 Δεκεμβρίου 2009
Ιερή Ζωή…
Σε μία μακρινή χώρα, νησιωτική, απομονωμένη, εξωτική, ζούσαν άνθρωποι διαφορετικοί, ράθυμοι, αντιφατικοί, ισχυρογνώμονες, κοντόφθαλμοι. Η ζωή φαινομενικά κυλούσε ήρεμα και ειρηνικά. Προγραμματισμός δεν υπήρχε, μονό καταστολή. Νομοί φτιάχνονταν αυτοστιγμεί. Όλα άλλαζαν όπως εξυπηρετούσε, οποίον εμφανίζονταν και το αποζητούσε. Νόμοι υπήρχαν πολλοί, άλλα δεν τους εφάρμοζε κανείς. Αδικήματα δεν γινόταν πολλά, μονό έκλεβαν καμιά φόρα. Τότε φώναζαν μονάχα και το ξεχνούσαν ξαφνικά. Το μονό που σεβόταν καθολικά ήταν μια δοξασία μακρινή, ποντικός στο νησί να μην σκοτωθεί. Μετά από χρόνια πολλά και καλά είχε κρίση η σοδειά, χαθήκαν τα ψαριά από την θάλασσα ξαφνικά, έμειναν μόνο τα πολύ μικρά. Είχε ξηρασία στο νησί και τα ζώα ήταν καχεκτικά και πεινούσαν και αυτά. Κάποιοι τότε για να φάνε άρχισαν ποντίκια να κυνηγάνε, που ήτανε παρά πολλά. Οι υπόλοιποι κάτοικοι εξαγριωθήκαν και ανέλαβαν δράση. Μετά από αρκετές συμπλοκές και αφού καταλάγιασαν τα πάθη προσπάθησαν να φτιάξουν αποτρεπτικό νόμο που θα βάλει τέρμα στο κακό.
Απαγορεύετε το κυνήγι του ποντικού. Απόφαση ιστορική με ποινή παραδειγματική, πέντε μήνες φυλακή. Έπιασαν έναν δύο και τους κλείσανε σε κελάρι σκοτεινό. Ο τρίτος ήταν πονηρός και είπε ότι είναι αριστερός, ότι το αριστερό το χέρι είναι πιο καλό, και κανείς δεν ξέρει πως, έγινε και πιστευτός. Τότε άλλαξε ο νόμος και για τους αριστερούς ίσχυε φυλάκιση τρεις μήνες στην στενή. Πονήρεψαν οι πεινασμένοι και φτιαχτήκαν εξαιρέσεις που δεν ξέρεις ποια να παινέψεις, για την τόση φαντασία που σκαρφιστήκαν τέτοια δικαιολογία. Εάν ο ποντικός είναι αρσενικός τέσσερις μήνες φυλακή ο δεξιός και τρεις και μισό ο αριστερός. Εάν είσαι μελαχρινός μία εβδομάδα λιγότερη θα τρως, άλλα εάν τύχει ξανθός δεν γλυτώνεις και επαυξάνεις μία εβδομάδα παραπάνω κανείς. Εάν είσαι καθιστός όταν κανείς το φονικό δύο εβδομάδες γλυτώνεις, όρθιος, πάλι σε πιάνει παραζάλη από την αυστηρότητα την πολύ, δύο ακόμη εβδομάδες φυλακή.
Βρήκαν και άλλα παραθύρια για τους μετανιωμένους και τους κατά εξακολούθηση παραβατικούς, για τους χοντρούς και τους λεπτούς, για τους οικογενειάρχες και τους μοναχούς, Έγιναν τόσες πολλές οι υποπεριπτώσεις και οι μεταβολές επ’ αυτών που τα δικαστήρια κρατούσαν μήνες και απόφαση για να βγει και να γραφτεί έπαιρνε χρόνο πολύ, γινόταν μυριάδες λάθη, τα εφετεία πήραν φωτιά, τα κελάρια από φαρδιά έγιναν στενά. Δεν χωρούσαν τους φυλακισμένους και άρχισαν οι απαλλαγές, οι εξαιρέσεις, οι αναιρέσεις, οι αποτάξεις, οι εξορίες. Δοθήκαν και νέες οδηγίες με πιο στενές διορίες. Πέρασε έτσι ο καιρός και έφυγε και ο λοιμός, γύρισε η καρποφορία και έφερε την ευθυμία. Ξεχαστήκαν όλα πια και αμνηστία στα κακά παιδιά. Τους μαλώσανε λιγάκι, τους τραβήξανε τα αυτάκι. Έτρεξε και κάποιο δάκρυ απ’ τη συγκίνηση την πολύ που η ησυχία και η τάξη είχε αποκατασταθεί. Έβγαλαν λόγους οι προύχοντες, μίλησαν για αλληλοβοήθεια οι κατέχοντες, κάνανε επιτροπές για να βρουν λύσεις σταθερές. Μίλησαν για βάσεις γερές και προθέσεις αγαθές. Έβαλαν και νέους φόρους για να βρουν τους πόρους για όλες τις επιτροπές, όμως έγιναν παρεκτροπές. Τα λεφτά φαγωθήκαν σε καρέκλες και τραπέζια, σε γεύματα και σε σεμινάρια. Δημοσιεύθηκε κακήν κακώς και ένας απολογισμός.
Μία ξημερώνει που η πλημμύρα και ο αέρας όλα τα ξεσηκώνει και έπεσε νέος λοιμός, οδυρμός και ψυχικός καταποντισμός. Ξανά κύλησαν πολλοί στων ποντικών την αρπαγή. Είπαν, τότε, οι καλοί, αφού υπάρχουν νόμοι να εφαρμοστούν όλοι. Ξαναδιάβασαν λοιπόν, μα καθώς τους είχαν ξεχάσει δεν έβγαζαν άκρη. Ζήτησαν απ’ τους προύχοντες εξηγήσεις για να αποφευχθούν οι παρεξηγήσεις. Αυτοί μέσα από την βολή δεν ήθελαν αποβολή και για αυτό έφτιαξαν νόμο των ληστών φόβο και τρόμο. Άλλαξαν τα κόμματα με τις τελείες και τα έδωσαν πίσω. Πριν να γίνει όμως αυτό είχαν ρωτήσει τους κατέχοντες για να γράψουν και αυτοί την δικιά τους την άποψη. Έβαλαν μια παραπομπή ότι είχε γίνει πριν να αμνηστευθεί, γύρω από τις συνεδριάσεις και τις υπεξαιρέσεις. Υπήρχε ο παλιός εχθρός, των ποντικών ο αφανισμός. Δεν χρειαζόταν άλλος διχασμός και τράβηξαν όλοι εμπρός. Κάποιοι βγήκαν διαμαρτυρηθήκαν ότι ο νομός ο παλιός ήταν κάπως πιο κατανοητός. Τους αποκάλεσαν συκοφάντες, υστερικούς, ημιμαθείς και μη καταδεκτικούς.
Μπήκαν και οι εφημερίδες, τα ραδιόφωνα και οι τηλεοράσεις και αναμετέδωσαν των αφεντικών τους τις ενοράσεις. Είπαν για την νέα θεομηνία να μην φέρει σαν την παλιά τόση δυστυχία. Νέοι φόροι προστεθήκαν για να γίνουν τροφίμων εισαγωγές από τους πλοιοκτήτες και τους εμπόρους για αν μην πέσουν τα νιάτα του νησιού στους δουλεμπόρους. Μπήκαν, όμως εξαιρέσεις, όσοι δίνουν να μην ξαναδίνουν. Έτσι εξαιρούνται οι καναλαρχες γιατί ενημερώνουν, οι πλοιοκτήτες γιατί μεταφέρουν, οι ιδιοκτήτες αποθηκών γιατί ενοικιάζουν, οι προύχοντες γιατί συμβουλεύουν…
Περνούν τα χρόνια και οι καλές εποχές εναλλάσσονται με τις κακές σαν την παλίρροια και την άμπωτη. Οι νομοί ξεχαστήκαν γιατί δεν εφαρμοζόταν. Κάποιες φορές έγιναν και επαναστάσεις, καταργηθήκαν προνόμια, μα αφού κερδήθηκαν εγκώμια, άλλοι ξεφύτρωσαν να καρπωθούν τις εξουσίας τα κενά. Μέχρι που μια μέρα βρέθηκε ένας προύχοντας επαναστάτης, για κάποιους ήταν αποστάτης, που αφού σκέφτηκε πολύ είπε δεν το παίρνουμε από την αρχή… Ήτανε νόμος καλός αυτός που καταντάει ανεφάρμοστος; Μήπως έπρεπε να απλουστεύσει;
Στο λιμάνι είχε φτάσει ένα καράβι από χώρα μακρινή, με άλλη νοοτροπία και άλλη αντίληψη, και αφού χρόνος υπήρχε πολύς βγήκε έξω για να πιεί. Άκουσε του νησιού τις ιστορίες και καθώς δεν το σκέφτηκε στιγμή μέσα από την ζάλη βρήκε να πει: Ήτανε ο ποντικός για να είναι ιερός;
Απαγορεύετε το κυνήγι του ποντικού. Απόφαση ιστορική με ποινή παραδειγματική, πέντε μήνες φυλακή. Έπιασαν έναν δύο και τους κλείσανε σε κελάρι σκοτεινό. Ο τρίτος ήταν πονηρός και είπε ότι είναι αριστερός, ότι το αριστερό το χέρι είναι πιο καλό, και κανείς δεν ξέρει πως, έγινε και πιστευτός. Τότε άλλαξε ο νόμος και για τους αριστερούς ίσχυε φυλάκιση τρεις μήνες στην στενή. Πονήρεψαν οι πεινασμένοι και φτιαχτήκαν εξαιρέσεις που δεν ξέρεις ποια να παινέψεις, για την τόση φαντασία που σκαρφιστήκαν τέτοια δικαιολογία. Εάν ο ποντικός είναι αρσενικός τέσσερις μήνες φυλακή ο δεξιός και τρεις και μισό ο αριστερός. Εάν είσαι μελαχρινός μία εβδομάδα λιγότερη θα τρως, άλλα εάν τύχει ξανθός δεν γλυτώνεις και επαυξάνεις μία εβδομάδα παραπάνω κανείς. Εάν είσαι καθιστός όταν κανείς το φονικό δύο εβδομάδες γλυτώνεις, όρθιος, πάλι σε πιάνει παραζάλη από την αυστηρότητα την πολύ, δύο ακόμη εβδομάδες φυλακή.
Βρήκαν και άλλα παραθύρια για τους μετανιωμένους και τους κατά εξακολούθηση παραβατικούς, για τους χοντρούς και τους λεπτούς, για τους οικογενειάρχες και τους μοναχούς, Έγιναν τόσες πολλές οι υποπεριπτώσεις και οι μεταβολές επ’ αυτών που τα δικαστήρια κρατούσαν μήνες και απόφαση για να βγει και να γραφτεί έπαιρνε χρόνο πολύ, γινόταν μυριάδες λάθη, τα εφετεία πήραν φωτιά, τα κελάρια από φαρδιά έγιναν στενά. Δεν χωρούσαν τους φυλακισμένους και άρχισαν οι απαλλαγές, οι εξαιρέσεις, οι αναιρέσεις, οι αποτάξεις, οι εξορίες. Δοθήκαν και νέες οδηγίες με πιο στενές διορίες. Πέρασε έτσι ο καιρός και έφυγε και ο λοιμός, γύρισε η καρποφορία και έφερε την ευθυμία. Ξεχαστήκαν όλα πια και αμνηστία στα κακά παιδιά. Τους μαλώσανε λιγάκι, τους τραβήξανε τα αυτάκι. Έτρεξε και κάποιο δάκρυ απ’ τη συγκίνηση την πολύ που η ησυχία και η τάξη είχε αποκατασταθεί. Έβγαλαν λόγους οι προύχοντες, μίλησαν για αλληλοβοήθεια οι κατέχοντες, κάνανε επιτροπές για να βρουν λύσεις σταθερές. Μίλησαν για βάσεις γερές και προθέσεις αγαθές. Έβαλαν και νέους φόρους για να βρουν τους πόρους για όλες τις επιτροπές, όμως έγιναν παρεκτροπές. Τα λεφτά φαγωθήκαν σε καρέκλες και τραπέζια, σε γεύματα και σε σεμινάρια. Δημοσιεύθηκε κακήν κακώς και ένας απολογισμός.
Μία ξημερώνει που η πλημμύρα και ο αέρας όλα τα ξεσηκώνει και έπεσε νέος λοιμός, οδυρμός και ψυχικός καταποντισμός. Ξανά κύλησαν πολλοί στων ποντικών την αρπαγή. Είπαν, τότε, οι καλοί, αφού υπάρχουν νόμοι να εφαρμοστούν όλοι. Ξαναδιάβασαν λοιπόν, μα καθώς τους είχαν ξεχάσει δεν έβγαζαν άκρη. Ζήτησαν απ’ τους προύχοντες εξηγήσεις για να αποφευχθούν οι παρεξηγήσεις. Αυτοί μέσα από την βολή δεν ήθελαν αποβολή και για αυτό έφτιαξαν νόμο των ληστών φόβο και τρόμο. Άλλαξαν τα κόμματα με τις τελείες και τα έδωσαν πίσω. Πριν να γίνει όμως αυτό είχαν ρωτήσει τους κατέχοντες για να γράψουν και αυτοί την δικιά τους την άποψη. Έβαλαν μια παραπομπή ότι είχε γίνει πριν να αμνηστευθεί, γύρω από τις συνεδριάσεις και τις υπεξαιρέσεις. Υπήρχε ο παλιός εχθρός, των ποντικών ο αφανισμός. Δεν χρειαζόταν άλλος διχασμός και τράβηξαν όλοι εμπρός. Κάποιοι βγήκαν διαμαρτυρηθήκαν ότι ο νομός ο παλιός ήταν κάπως πιο κατανοητός. Τους αποκάλεσαν συκοφάντες, υστερικούς, ημιμαθείς και μη καταδεκτικούς.
Μπήκαν και οι εφημερίδες, τα ραδιόφωνα και οι τηλεοράσεις και αναμετέδωσαν των αφεντικών τους τις ενοράσεις. Είπαν για την νέα θεομηνία να μην φέρει σαν την παλιά τόση δυστυχία. Νέοι φόροι προστεθήκαν για να γίνουν τροφίμων εισαγωγές από τους πλοιοκτήτες και τους εμπόρους για αν μην πέσουν τα νιάτα του νησιού στους δουλεμπόρους. Μπήκαν, όμως εξαιρέσεις, όσοι δίνουν να μην ξαναδίνουν. Έτσι εξαιρούνται οι καναλαρχες γιατί ενημερώνουν, οι πλοιοκτήτες γιατί μεταφέρουν, οι ιδιοκτήτες αποθηκών γιατί ενοικιάζουν, οι προύχοντες γιατί συμβουλεύουν…
Περνούν τα χρόνια και οι καλές εποχές εναλλάσσονται με τις κακές σαν την παλίρροια και την άμπωτη. Οι νομοί ξεχαστήκαν γιατί δεν εφαρμοζόταν. Κάποιες φορές έγιναν και επαναστάσεις, καταργηθήκαν προνόμια, μα αφού κερδήθηκαν εγκώμια, άλλοι ξεφύτρωσαν να καρπωθούν τις εξουσίας τα κενά. Μέχρι που μια μέρα βρέθηκε ένας προύχοντας επαναστάτης, για κάποιους ήταν αποστάτης, που αφού σκέφτηκε πολύ είπε δεν το παίρνουμε από την αρχή… Ήτανε νόμος καλός αυτός που καταντάει ανεφάρμοστος; Μήπως έπρεπε να απλουστεύσει;
Στο λιμάνι είχε φτάσει ένα καράβι από χώρα μακρινή, με άλλη νοοτροπία και άλλη αντίληψη, και αφού χρόνος υπήρχε πολύς βγήκε έξω για να πιεί. Άκουσε του νησιού τις ιστορίες και καθώς δεν το σκέφτηκε στιγμή μέσα από την ζάλη βρήκε να πει: Ήτανε ο ποντικός για να είναι ιερός;
Πέμπτη 17 Δεκεμβρίου 2009
Γιατί αγόρασα i-phone
Γιατί είναι ωραίο.
Γιατί το αντιγράφουν.
Γιατί διάβασα τα http://www.myphone.gr/devices/review-97.html και http://www.gsmarena.com/apple_iphone_3gs-review-369.php και τα ελαττώματα του δεν μου ήταν αποτρεπτικά.
Γιατί μου αρέσουν τα touch screen.
Γιατί ήμουν φίλος της Sony Ericsson, άλλα μας τα έκανε μούσκεμα τελευταία. Έχει πήξει το internet με παράπονα. Μεταφέρω το
http://mobile-review.com/articles/2009/bert-letter-en.shtml , καθώς υπάρχουν και άλλες ανοικτές επιστολές… Το SE P1-I ήταν φανταστικό τηλέφωνο στην εποχή του. Ίσως ακόμη και σήμερα. Το G900 που το ακολούθησε δεν ήταν το ίδιο καλό, άλλα ήταν συμπαθητικό. Μονό όμως όταν δούλευε. Εκεί που έχασαν το παιχνίδι ήταν στην υποστήριξη με επιπλέον εφαρμογές. Ενώ …
Γιατί υπάρχουν τόσες εφαρμογές http://reviews.cnet.com/iphone-atlas/
Γιατί υπάρχουν και θα υπάρξουν τόσα νέα λειτουργικά http://mobile-review.com/review/nokia-maemo5-en.shtml , http://www.gsmarena.com/samsung_finally_unveil_bada_os_developers_challenge_started-news-1311.php, http://www.myphone.gr/forum/showthread.php?t=259826, http://mobile-review.com/pda/articles/android-15-review-p1-en.shtml, τα οποία είναι σαν έργα στην εθνική οδό, αυτή την στιγμή. Ελπιδοφόρα αλλά ανολοκλήρωτα.
Εάν είχε και μία καλύτερη κάμερα…με φλας…
Γιατί το αντιγράφουν.
Γιατί διάβασα τα http://www.myphone.gr/devices/review-97.html και http://www.gsmarena.com/apple_iphone_3gs-review-369.php και τα ελαττώματα του δεν μου ήταν αποτρεπτικά.
Γιατί μου αρέσουν τα touch screen.
Γιατί ήμουν φίλος της Sony Ericsson, άλλα μας τα έκανε μούσκεμα τελευταία. Έχει πήξει το internet με παράπονα. Μεταφέρω το
http://mobile-review.com/articles/2009/bert-letter-en.shtml , καθώς υπάρχουν και άλλες ανοικτές επιστολές… Το SE P1-I ήταν φανταστικό τηλέφωνο στην εποχή του. Ίσως ακόμη και σήμερα. Το G900 που το ακολούθησε δεν ήταν το ίδιο καλό, άλλα ήταν συμπαθητικό. Μονό όμως όταν δούλευε. Εκεί που έχασαν το παιχνίδι ήταν στην υποστήριξη με επιπλέον εφαρμογές. Ενώ …
Γιατί υπάρχουν τόσες εφαρμογές http://reviews.cnet.com/iphone-atlas/
Γιατί υπάρχουν και θα υπάρξουν τόσα νέα λειτουργικά http://mobile-review.com/review/nokia-maemo5-en.shtml , http://www.gsmarena.com/samsung_finally_unveil_bada_os_developers_challenge_started-news-1311.php, http://www.myphone.gr/forum/showthread.php?t=259826, http://mobile-review.com/pda/articles/android-15-review-p1-en.shtml, τα οποία είναι σαν έργα στην εθνική οδό, αυτή την στιγμή. Ελπιδοφόρα αλλά ανολοκλήρωτα.
Εάν είχε και μία καλύτερη κάμερα…με φλας…
Εξαπατημένη Ζωή…
Δουλεύω στο τμήμα ανδρικών εσώρουχων ενός πολυκαταστήματος. Λόγω θέσεως έρχομαι σε επαφή με αρκετούς άνδρες καθώς και με τις συζυγούς τους. Οι περισσότεροι συνάδελφοι στο όροφο αυτό είμαστε γυναίκες και προτιμούμε τις μοναχικές επισκέψεις των πρώτων, ενώ οι σύζυγοι τους είναι από βαρετές έως καταπιεστικές. Ανταλλάσσουμε απόψεις μεταξύ μας στα κενά της δουλειάς σχετικά με τον πιο όμορφο, τον πιο γοητευτικό, τον πιο πνευματώδη. Η Δέσποινα έχει την δική της ιδιότυπη ταξινόμηση σε αδιάφορους, συνοδούς και εραστές. Ποτέ κανείς δεν συνέπεσε σε δυο κατηγόριες. Καθότι παντρεμένη έχει πάντα ξεκάθαρο ποιος θα έπρεπε να είναι ο ρόλος των πελατών μας σε πιθανότητα συναισθηματικής προσέγγισης. Η Κατερίνα, απεναντίας, παντρεμένη και αυτή, ψάχνει σε αυτές τις διανοητικές μας ασκήσεις να βρει τον άνδρα που θα της προσφέρει αυτό που στερείται από τον δικό της, συντροφικότητα. Η ισχυρή μεσοαστική της νοοτροπία την φρενάρει, ενώ θα είχε το ισχυρότερο κίνητρο από όλες μας να ενδώσει. Δέχεται πολλές προτάσεις, καθώς το παρουσιαστικό της, αλλά κυρίως οι τρόποι της είναι αρκούντως θελκτικοί. Οι ελευθερές καλλιεργούν περαιτέρω αυτό το κλίμα υποθαλπτοντος ερωτισμού. Τις ζηλεύουμε οι παντρεμένες εν μέρει, αλλά αναλογιζόμαστε ότι είχαμε τις δικές ευκαιρίες στην ηλικία τους. Μερικές από εμάς δεν τις αφήσαμε ανεκμετάλλευτες. Με την Κατερίνα έχουμε τα ίδια γούστα, απλώς λόγω πρότερου βίου είμαι πιο διαλλακτική στις απόψεις μου.
Οι άντρες συνάδελφοι κατανοούν αυτή την ψυχολογική ανάγκη λεκτικής εκτόνωσης από την συνεχή επαφή με τον πειρασμό και υποδαυλίζουν τις συζητήσεις μας. Όταν όλος ο κόσμος που περνά από μπροστά σου σε ψάχνει για να εξυπηρετηθεί είναι εύκολο να μπεις στο παιχνίδι ότι σε αναζητούν και για παράπλευρες επιθυμίες. Συμβαίνει στις σερβιτόρες στα μπαρ, στις ρεσεπτιονιστ, στις αεροσυνοδούς. Αρκετές φορές είναι αλήθεια, άλλες είναι απλώς ένα παιχνίδι αυτοεπιβεβαίωσης, κάποιες είναι μια απλή αυταπάτη. Σε αυτά τα θέματα αναφερόμαστε κατά κόρον στις συναντήσεις μας. Αγαπημένο μας, όμως, αντικείμενο είναι ο σχολιασμός των πελατών και περισσότερο το θέμα των δικών τους σχέσεων με τις γυναίκες που τους συνοδεύουν. Για το ερωτευμένο ζευγαράκι, όπου συναποφάσιζαν τα εσώρουχα του, και το επακόλουθο τηλεφώνημα στο τμήμα των γυναικείων για να διασταυρώσουμε αν εμφανίστηκαν και εκεί. Ο παππούς που του αγόραζε εσώρουχα η κόρη του και μάλωνε μαζί της. Το ηλικιωμένο ζευγάρι που αυτός δεν έβγαζε αχνά και για όλα είχε άποψη μόνο αυτή. Για τον έφηβο που σαν νεαρό κοκόρι κοιτούσε το μπούστο της Μαρίας και αυτή του χαμογελούσε, ενώ η μητέρα του διάλεγε τα φανελάκια.
Μια μέρα εμφανίστηκε ένας άνδρας γύρω στα σαράντα. Ήταν ψηλός, καστανός, με μαύρα μάτια που κοίταζαν έντονα τριγύρω. Φαινόταν αθλητικός τύπος, αλλά όχι μυώδης. Κάποια άσπρη τρίχα είχε εμφανιστεί στα μαλλιά του, περισσότερες στο αξύριστο πρόσωπο του. Είχε ήπιους τρόπους και κινούταν με σιγουριά. Κρατούσε ομπρελά και το πανωφόρι του στο ένα χέρι. Με το άλλο μετέφερε ένα φορητό υπολογιστή. Τα ρούχα του ήταν άψογα σιδερωμένα, υφασμάτινο παντελόνι, πλεχτή μάλλινη μπλούζα που η άξια της σίγουρα ξεπερνούσε την άξια της στολής μου μαζί με τα παπούτσια και τα εσώρουχα που φορούσα εκείνη την στιγμή. Μου φαινόταν σαν μελαχρινή έκδοση του Ρομπερτ Ρεντφορντ. Δυστυχώς δεν ήμουν η μόνη. Η Κατερίνα πλησίασε και ψιθύρισε στο αυτί μου ότι θα τον σερβίριζε αυτή. Μην τολμήσεις την αποπήρα, αυτός είναι δικός μου, έτσι και αλλιώς είναι η σειρά μου. Μόλις που πρόλαβα την Μαρία. Τι θα θέλατε, τον ρώτησα. Εσώρουχα και κάλτσες μου είπε. Ελατέ μαζί μου αποκρίθηκα, σκεφτόμενη τι θα σήμαιναν αυτά τα λόγια σε κάποια άλλη στιγμή. Όσο του έδειχνα τα προϊόντα μας παρακολουθούσα τα χέρια του. Είχε τα πιο σέξι δάκτυλα που έχω αντικρίσει. Δεν φορούσε βέρα. Για την ακρίβεια δεν φορούσε τίποτε εκτός από το ρόλοι του. Δερμάτινο μαύρο λουράκι, χρονογράφος, με άξια όση η πρώτη φορολογική μου δήλωση. Έχοντας δουλέψει αρκετά χρόνια ως πωλήτρια μου ήταν εύκολο να κρίνω τις ενδυματολογικές συνήθειες των πελατών μου και τους ίδιους από αυτές.
Προσπάθησα να είμαι όσο πιο επαγγελματική γινόταν και κυρίως να κρύψω μια αμηχανία που είχα χρόνια να νιώσω. Πρόσεξα ότι με περιεργαζόταν, διακριτικά βέβαια, αλλά με αρσενικό ενδιαφέρον. Ήταν σίγουρος για την γοητεία του στις γυναίκες, αλλά με κάποιον απροσδιόριστο τρόπο δεν το έκανε βάρος ούτε στον εαυτό του ούτε στην εκάστοτε συνδιαλεγόμενη του. Φερόταν ευγενικά και τυπικά. Αποχαιρετώντας μου χάρισε μια διακριτική φιλοφρόνηση σχετικά με την εξυπηρέτηση του. Τέσσερις μέρες αργότερα ξαναεμφανίστηκε. Κοίταξε τριγύρω, με είδε και ήρθε κατευθείαν σε εμένα. Ανταλλάξαμε χαιρετισμούς που έκρυβαν απόηχους της πρωτύτερης συνάντησης μας. Μου ζήτησε ένα ζευγάρι πιζάμες. Πήρε ότι ακριβότερο είχαμε. Μου ευχήθηκε καλό Σαββατοκύριακο. Απάντησα ότι για εμάς το Σάββατο είναι εργάσιμο. Μην ανησυχείτε, είπε, για εμένα όλες οι μέρες είναι εργάσιμες. Ξεκίνησε έτσι ένα διάλογος σχετικά με τις επαγγελματικές του ασχολίες. Ήταν υπεύθυνος σε μια κατασκευαστική εταιρεία. Είχε έρθει για να ελέγξει την πορεία κάποιον έργων, έμενε σε ξενοδοχείο και θα χρειαζόταν να μείνει περισσότερο από όσο υπολόγιζε, γι’ αυτό είχε προβεί σε αυτές τις αγορές.
Μετά από εκείνη την μέρα πήγαινα στην δουλειά προσεκτικότερα μακιγιαρισμένη, σχεδόν πάντα χτενισμένη. Στα σχόλια του άνδρα μου απαντούσα ότι με είχα παραμελήσει και δεν θα με ήθελε. Δεν φαινόταν πουθενά, οι μέρες περνούσαν αργά. Σε κάποιο μεσημεριανό κενό πήγα σε μια καφετερία της περιοχής να πιω έναν καφέ και να φάω ένα τοστ, καθότι είχα ραντεβού με τον γιατρό μου πριν επιστρέψω στην βάρδια μου. Τον συνάντησα εκεί. Με κάλεσε στο τραπέζι του. Επιτέλους ανταλλάξαμε τα ονόματα μας. Ένιωθα σαν δεκαπενταχρονη έτοιμη να τον ρωτήσει το ζώδιο του. Αλέξανδρε, του είπα, θα μείνεις καιρό; Όσο χρειαστεί για να προχωρήσει το έργο, μου αποφάνθηκε. Μιλήσαμε για την δουλειά του ο καθένας, για τις περιοχές που μένουμε, τις φορές που έχουμε πάει ο ένας στην πόλη του αλλού, για τα ξενοδοχείο, την ζωή σε αυτά. Έχασα το ραντεβού στον γιατρό, αλλά δεν με πείραζε, έπρεπε, όμως να γυρίσω στην δουλειά. Ελπίζω να τα ξαναπούμε είπε. Αυθόρμητα απάντησα όποτε θέλεις. Σχεδόν μετάνιωσα με το που το ξεστόμισα. Ομολογώ ότι το σκεφτόμουν, αλλά δεν ήμουν και σίγουρη ότι αυτό ήθελα. Είχε δει την βέρα μου και την αμηχανία μου. Δεν θέλησε να συνεχίσει άλλο, περισσότερο για να μην φέρει εμένα σε δύσκολη θέση. Με αποχαιρέτησε και έφυγε. Τον ευγνωμονούσα για αυτό.
Δυο τρεις μέρες αργότερα πέρασε από την δουλειά για να αγοράσει νέα εσώρουχα. Δεν πλένουν στο ξενοδοχείο τον ρώτησα περιπαιχτικά. Όχι όσο γρήγορα χρειάζεται, αποκρίθηκε. Αναλωθήκαμε σε όλα τα κοινότυπα θέματα που μπορούσαν δυο άνθρωποι να αναπτύξουν, που θέλουν να είναι μαζί αλλά δεν τους επιτρέπεται. Έκανε να φύγει, αλλά επέστρεψε στα βήματα του, κοντοστάθηκε και με ρώτησε αν την επόμενη στο μεσημεριανό διάλειμμα θα συντρώγαμε. Δέχτηκα. Ετοιμαζόμουν για το πιο μεγάλο σφάλμα της ζωής μου, σκεφτόμουν, και αντί να τραβηχτώ έπεφτα μέσα με τα μούτρα. Φόρεσα ότι πιο διακριτικά προκλητικό είχα και παρουσιάστηκα στο ραντεβού σαν παρθένα που προσπαθεί να κρύψει την ντροπή της στην πρώτη της φορά. Ήταν πολύ κομψός. Πήγαμε σε ένα από τα ακριβότερα εστιατόριο του κέντρου. Το γεύμα ήταν φανταστικό, η συντροφιά σαγηνευτική, το κρασί μεθυστικό, η μουσική χαλαρωτική. Σκέφθηκα ότι αυτό το ειδύλλιο θα με οδηγούσε στο εδώλιο, ότι δεν θα μπορούσε να συνεχιστεί κατά αυτό τον τρόπο αέναα. Προσπάθησα να αντισταθώ, αλλά όσα ονειρευόμουν ήταν εκεί μπροστά μου. Παραλείψαμε το γλυκό. Μετά τον καφέ και ενώ ένιωθε ότι και αυτή η προσπάθεια του έφτανε στο τέλος, έκανε το αποφασιστικό του βήμα. Έβαλε το χέρι στην τσέπη του και μου έδωσε ένα χαρτί με το λογότυπο της εταιρείας του. Έγραψα και ένα ποίημα για εσένα. Δεν είναι αριστούργημα, κάθε άλλο, αλλά είναι ενδεικτικό των συναισθημάτων μου, είπε.
Δυο πράσινα μάτια
Και χαμόγελο πλατύ
Χάραξαν τον ουρανό
Και έστειλαν βροχή στην γη
Περιμένοντας ν’ ανθίσει
Η κατάξερη η γη
Μια μέρα να θερίσει
Από τους καρπούς της να τραφεί
Στείλε μήνυμα προστάζει
Ανταπόκριση να βρει
Ωιμέ αναστενάζει
Μάντης ποιος θα μου το πει
Μια ωραία οπτασία
Μια ανάλαφρη στιγμή
Της καρδιάς του τα παιχνίδια
Τον οδήγησαν σε αυτή.
Είχα μείνει άφωνη. Θα ήθελα περισσότερο χρόνο να σκεφτώ. Καλύτερα να πηγαίνουμε, αποκρίθηκα. Το βράδυ δεν κοιμήθηκα. Χίλιες σκέψεις με αναστάτωναν. Έβλεπα τον άνδρα δίπλα μου, τα παιδιά στο άλλο δωμάτιο, τις φωτογραφίες στο σαλόνι. Το ροχαλητό του συζύγου μου ήταν το μόνο πράγμα που με παρακινούσε να αποδεχτώ. Δεν υπήρχε τίποτε, όμως, που να εξασφάλιζε ότι και ο Αλέξανδρος δεν θα είχε το ίδιο πρόβλημα. Παρόμοιοι συλλογισμοί με κράτησαν άγρυπνη. Ατελείωτες συγκρίσεις ανάμεσα στην πραγματικότητα και στο όνειρο.
Κάποια στιγμή την επόμενη στην δουλειά εμφανίστηκε ένας φίλος του άνδρα μου, πολιτικός μηχανικός, και τα λέγαμε για το πώς χαθήκαμε και για να ξαναβρεθούμε. Ξαφνικά παρουσιάστηκε ο Αλέξανδρος. Με κοίταξε, ήρθε κοντά και περίμενε να τελειώσω με τον Μιχάλη, νομίζοντας ότι ήταν ακόμη ένας πελάτης. Αυτός με την σειρά του νόμισε ότι ήρθε ένας πελάτης και έκανε στην άκρη για να του παραχωρήσει τον χώρο. Γυρνώντας προς την μεριά του Αλέξανδρου ο τελευταίος έδειξε να τα χάνει. Είπε, μετά από μια στιγμή σαστίσματος, μην ανησυχείτε θα πάω σε κάποια άλλη κοπέλα, έτσι και αλλιώς δεν έχει πολύ κόσμο. Όταν απομακρύνθηκε ο Μιχάλης έσκυψε συνωμοτικά προς τα μέρος μου και είπε ότι αυτός που μόλις είδα ήταν κάποτε παντρεμένος με μια πολύ πλούσια, που έχει μια από τις μεγαλύτερες τεχνικές εταιρείες της χώρας, αλλά χώρισαν όταν αυτή έμαθε για τις υπεξαιρέσεις του στην εταιρεία και τις απιστίες του στην συζυγική ζωή. Ο μόνος λόγος που δεν είναι στην φυλακή είναι τα παιδιά τους. Τώρα ζει σαγηνεύοντας παντρεμένες, καθότι δεν τον δέχεται καμία εταιρεία.
Οι άντρες συνάδελφοι κατανοούν αυτή την ψυχολογική ανάγκη λεκτικής εκτόνωσης από την συνεχή επαφή με τον πειρασμό και υποδαυλίζουν τις συζητήσεις μας. Όταν όλος ο κόσμος που περνά από μπροστά σου σε ψάχνει για να εξυπηρετηθεί είναι εύκολο να μπεις στο παιχνίδι ότι σε αναζητούν και για παράπλευρες επιθυμίες. Συμβαίνει στις σερβιτόρες στα μπαρ, στις ρεσεπτιονιστ, στις αεροσυνοδούς. Αρκετές φορές είναι αλήθεια, άλλες είναι απλώς ένα παιχνίδι αυτοεπιβεβαίωσης, κάποιες είναι μια απλή αυταπάτη. Σε αυτά τα θέματα αναφερόμαστε κατά κόρον στις συναντήσεις μας. Αγαπημένο μας, όμως, αντικείμενο είναι ο σχολιασμός των πελατών και περισσότερο το θέμα των δικών τους σχέσεων με τις γυναίκες που τους συνοδεύουν. Για το ερωτευμένο ζευγαράκι, όπου συναποφάσιζαν τα εσώρουχα του, και το επακόλουθο τηλεφώνημα στο τμήμα των γυναικείων για να διασταυρώσουμε αν εμφανίστηκαν και εκεί. Ο παππούς που του αγόραζε εσώρουχα η κόρη του και μάλωνε μαζί της. Το ηλικιωμένο ζευγάρι που αυτός δεν έβγαζε αχνά και για όλα είχε άποψη μόνο αυτή. Για τον έφηβο που σαν νεαρό κοκόρι κοιτούσε το μπούστο της Μαρίας και αυτή του χαμογελούσε, ενώ η μητέρα του διάλεγε τα φανελάκια.
Μια μέρα εμφανίστηκε ένας άνδρας γύρω στα σαράντα. Ήταν ψηλός, καστανός, με μαύρα μάτια που κοίταζαν έντονα τριγύρω. Φαινόταν αθλητικός τύπος, αλλά όχι μυώδης. Κάποια άσπρη τρίχα είχε εμφανιστεί στα μαλλιά του, περισσότερες στο αξύριστο πρόσωπο του. Είχε ήπιους τρόπους και κινούταν με σιγουριά. Κρατούσε ομπρελά και το πανωφόρι του στο ένα χέρι. Με το άλλο μετέφερε ένα φορητό υπολογιστή. Τα ρούχα του ήταν άψογα σιδερωμένα, υφασμάτινο παντελόνι, πλεχτή μάλλινη μπλούζα που η άξια της σίγουρα ξεπερνούσε την άξια της στολής μου μαζί με τα παπούτσια και τα εσώρουχα που φορούσα εκείνη την στιγμή. Μου φαινόταν σαν μελαχρινή έκδοση του Ρομπερτ Ρεντφορντ. Δυστυχώς δεν ήμουν η μόνη. Η Κατερίνα πλησίασε και ψιθύρισε στο αυτί μου ότι θα τον σερβίριζε αυτή. Μην τολμήσεις την αποπήρα, αυτός είναι δικός μου, έτσι και αλλιώς είναι η σειρά μου. Μόλις που πρόλαβα την Μαρία. Τι θα θέλατε, τον ρώτησα. Εσώρουχα και κάλτσες μου είπε. Ελατέ μαζί μου αποκρίθηκα, σκεφτόμενη τι θα σήμαιναν αυτά τα λόγια σε κάποια άλλη στιγμή. Όσο του έδειχνα τα προϊόντα μας παρακολουθούσα τα χέρια του. Είχε τα πιο σέξι δάκτυλα που έχω αντικρίσει. Δεν φορούσε βέρα. Για την ακρίβεια δεν φορούσε τίποτε εκτός από το ρόλοι του. Δερμάτινο μαύρο λουράκι, χρονογράφος, με άξια όση η πρώτη φορολογική μου δήλωση. Έχοντας δουλέψει αρκετά χρόνια ως πωλήτρια μου ήταν εύκολο να κρίνω τις ενδυματολογικές συνήθειες των πελατών μου και τους ίδιους από αυτές.
Προσπάθησα να είμαι όσο πιο επαγγελματική γινόταν και κυρίως να κρύψω μια αμηχανία που είχα χρόνια να νιώσω. Πρόσεξα ότι με περιεργαζόταν, διακριτικά βέβαια, αλλά με αρσενικό ενδιαφέρον. Ήταν σίγουρος για την γοητεία του στις γυναίκες, αλλά με κάποιον απροσδιόριστο τρόπο δεν το έκανε βάρος ούτε στον εαυτό του ούτε στην εκάστοτε συνδιαλεγόμενη του. Φερόταν ευγενικά και τυπικά. Αποχαιρετώντας μου χάρισε μια διακριτική φιλοφρόνηση σχετικά με την εξυπηρέτηση του. Τέσσερις μέρες αργότερα ξαναεμφανίστηκε. Κοίταξε τριγύρω, με είδε και ήρθε κατευθείαν σε εμένα. Ανταλλάξαμε χαιρετισμούς που έκρυβαν απόηχους της πρωτύτερης συνάντησης μας. Μου ζήτησε ένα ζευγάρι πιζάμες. Πήρε ότι ακριβότερο είχαμε. Μου ευχήθηκε καλό Σαββατοκύριακο. Απάντησα ότι για εμάς το Σάββατο είναι εργάσιμο. Μην ανησυχείτε, είπε, για εμένα όλες οι μέρες είναι εργάσιμες. Ξεκίνησε έτσι ένα διάλογος σχετικά με τις επαγγελματικές του ασχολίες. Ήταν υπεύθυνος σε μια κατασκευαστική εταιρεία. Είχε έρθει για να ελέγξει την πορεία κάποιον έργων, έμενε σε ξενοδοχείο και θα χρειαζόταν να μείνει περισσότερο από όσο υπολόγιζε, γι’ αυτό είχε προβεί σε αυτές τις αγορές.
Μετά από εκείνη την μέρα πήγαινα στην δουλειά προσεκτικότερα μακιγιαρισμένη, σχεδόν πάντα χτενισμένη. Στα σχόλια του άνδρα μου απαντούσα ότι με είχα παραμελήσει και δεν θα με ήθελε. Δεν φαινόταν πουθενά, οι μέρες περνούσαν αργά. Σε κάποιο μεσημεριανό κενό πήγα σε μια καφετερία της περιοχής να πιω έναν καφέ και να φάω ένα τοστ, καθότι είχα ραντεβού με τον γιατρό μου πριν επιστρέψω στην βάρδια μου. Τον συνάντησα εκεί. Με κάλεσε στο τραπέζι του. Επιτέλους ανταλλάξαμε τα ονόματα μας. Ένιωθα σαν δεκαπενταχρονη έτοιμη να τον ρωτήσει το ζώδιο του. Αλέξανδρε, του είπα, θα μείνεις καιρό; Όσο χρειαστεί για να προχωρήσει το έργο, μου αποφάνθηκε. Μιλήσαμε για την δουλειά του ο καθένας, για τις περιοχές που μένουμε, τις φορές που έχουμε πάει ο ένας στην πόλη του αλλού, για τα ξενοδοχείο, την ζωή σε αυτά. Έχασα το ραντεβού στον γιατρό, αλλά δεν με πείραζε, έπρεπε, όμως να γυρίσω στην δουλειά. Ελπίζω να τα ξαναπούμε είπε. Αυθόρμητα απάντησα όποτε θέλεις. Σχεδόν μετάνιωσα με το που το ξεστόμισα. Ομολογώ ότι το σκεφτόμουν, αλλά δεν ήμουν και σίγουρη ότι αυτό ήθελα. Είχε δει την βέρα μου και την αμηχανία μου. Δεν θέλησε να συνεχίσει άλλο, περισσότερο για να μην φέρει εμένα σε δύσκολη θέση. Με αποχαιρέτησε και έφυγε. Τον ευγνωμονούσα για αυτό.
Δυο τρεις μέρες αργότερα πέρασε από την δουλειά για να αγοράσει νέα εσώρουχα. Δεν πλένουν στο ξενοδοχείο τον ρώτησα περιπαιχτικά. Όχι όσο γρήγορα χρειάζεται, αποκρίθηκε. Αναλωθήκαμε σε όλα τα κοινότυπα θέματα που μπορούσαν δυο άνθρωποι να αναπτύξουν, που θέλουν να είναι μαζί αλλά δεν τους επιτρέπεται. Έκανε να φύγει, αλλά επέστρεψε στα βήματα του, κοντοστάθηκε και με ρώτησε αν την επόμενη στο μεσημεριανό διάλειμμα θα συντρώγαμε. Δέχτηκα. Ετοιμαζόμουν για το πιο μεγάλο σφάλμα της ζωής μου, σκεφτόμουν, και αντί να τραβηχτώ έπεφτα μέσα με τα μούτρα. Φόρεσα ότι πιο διακριτικά προκλητικό είχα και παρουσιάστηκα στο ραντεβού σαν παρθένα που προσπαθεί να κρύψει την ντροπή της στην πρώτη της φορά. Ήταν πολύ κομψός. Πήγαμε σε ένα από τα ακριβότερα εστιατόριο του κέντρου. Το γεύμα ήταν φανταστικό, η συντροφιά σαγηνευτική, το κρασί μεθυστικό, η μουσική χαλαρωτική. Σκέφθηκα ότι αυτό το ειδύλλιο θα με οδηγούσε στο εδώλιο, ότι δεν θα μπορούσε να συνεχιστεί κατά αυτό τον τρόπο αέναα. Προσπάθησα να αντισταθώ, αλλά όσα ονειρευόμουν ήταν εκεί μπροστά μου. Παραλείψαμε το γλυκό. Μετά τον καφέ και ενώ ένιωθε ότι και αυτή η προσπάθεια του έφτανε στο τέλος, έκανε το αποφασιστικό του βήμα. Έβαλε το χέρι στην τσέπη του και μου έδωσε ένα χαρτί με το λογότυπο της εταιρείας του. Έγραψα και ένα ποίημα για εσένα. Δεν είναι αριστούργημα, κάθε άλλο, αλλά είναι ενδεικτικό των συναισθημάτων μου, είπε.
Δυο πράσινα μάτια
Και χαμόγελο πλατύ
Χάραξαν τον ουρανό
Και έστειλαν βροχή στην γη
Περιμένοντας ν’ ανθίσει
Η κατάξερη η γη
Μια μέρα να θερίσει
Από τους καρπούς της να τραφεί
Στείλε μήνυμα προστάζει
Ανταπόκριση να βρει
Ωιμέ αναστενάζει
Μάντης ποιος θα μου το πει
Μια ωραία οπτασία
Μια ανάλαφρη στιγμή
Της καρδιάς του τα παιχνίδια
Τον οδήγησαν σε αυτή.
Είχα μείνει άφωνη. Θα ήθελα περισσότερο χρόνο να σκεφτώ. Καλύτερα να πηγαίνουμε, αποκρίθηκα. Το βράδυ δεν κοιμήθηκα. Χίλιες σκέψεις με αναστάτωναν. Έβλεπα τον άνδρα δίπλα μου, τα παιδιά στο άλλο δωμάτιο, τις φωτογραφίες στο σαλόνι. Το ροχαλητό του συζύγου μου ήταν το μόνο πράγμα που με παρακινούσε να αποδεχτώ. Δεν υπήρχε τίποτε, όμως, που να εξασφάλιζε ότι και ο Αλέξανδρος δεν θα είχε το ίδιο πρόβλημα. Παρόμοιοι συλλογισμοί με κράτησαν άγρυπνη. Ατελείωτες συγκρίσεις ανάμεσα στην πραγματικότητα και στο όνειρο.
Κάποια στιγμή την επόμενη στην δουλειά εμφανίστηκε ένας φίλος του άνδρα μου, πολιτικός μηχανικός, και τα λέγαμε για το πώς χαθήκαμε και για να ξαναβρεθούμε. Ξαφνικά παρουσιάστηκε ο Αλέξανδρος. Με κοίταξε, ήρθε κοντά και περίμενε να τελειώσω με τον Μιχάλη, νομίζοντας ότι ήταν ακόμη ένας πελάτης. Αυτός με την σειρά του νόμισε ότι ήρθε ένας πελάτης και έκανε στην άκρη για να του παραχωρήσει τον χώρο. Γυρνώντας προς την μεριά του Αλέξανδρου ο τελευταίος έδειξε να τα χάνει. Είπε, μετά από μια στιγμή σαστίσματος, μην ανησυχείτε θα πάω σε κάποια άλλη κοπέλα, έτσι και αλλιώς δεν έχει πολύ κόσμο. Όταν απομακρύνθηκε ο Μιχάλης έσκυψε συνωμοτικά προς τα μέρος μου και είπε ότι αυτός που μόλις είδα ήταν κάποτε παντρεμένος με μια πολύ πλούσια, που έχει μια από τις μεγαλύτερες τεχνικές εταιρείες της χώρας, αλλά χώρισαν όταν αυτή έμαθε για τις υπεξαιρέσεις του στην εταιρεία και τις απιστίες του στην συζυγική ζωή. Ο μόνος λόγος που δεν είναι στην φυλακή είναι τα παιδιά τους. Τώρα ζει σαγηνεύοντας παντρεμένες, καθότι δεν τον δέχεται καμία εταιρεία.
Άπιστη ζωή
Ήμουν μαζί με την Ελένη σε ένα μπαρ. Είχαμε βγει με συνάδελφους από την δουλειά της. Σε κάποια στιγμή μας πλησίασε ένας νεαρός αρκετά ευπαρουσίαστος. Μας συνέστησε. Το χαμόγελο του φαινόταν απροσποίητο, φώτιζε το πρόσωπο του με μια παιδικότητα που δεν διαφαινόταν εκ πρώτης όψεως, σοβαρός καθώς ήταν. Κάθισε για λίγο μαζί μας, ποτέ ακούγοντας και ποτέ συμμετέχοντας στα λεγόμενα. Μετά έφυγε, μόλις τον πλησίασε μια κοπέλα. Τι γνώμη έχεις για τον Στάθη, αναρωτήθηκε σκουντώντας με παραινετικά η Ελένη. Δεν ξέρω, παράξενος μου φάνηκε. Στην αρχή έδειξε να θέλει να μου μιλήσει και μετά τίποτε, δεν έβγαλε άχνα. Μίλησε λίγο για την δουλειά με τους άλλους και αυτό ήταν όλο, αποκρίθηκα. Πως πηγαίνει η σχέση σας με τον Ανέστη, με ρώτησε. Είναι σαν έργο που τελείωσε, χωρίς να πέσει η αυλαία, είπα. Η κουβέντα γύρω από το θέμα τελμάτωσε και καμία σκέψη δεν στριφογύριζε στο μυαλό μου σχετικά με το γεγονός αυτό.
Μια εβδομάδα αργότερα συναντήθηκα τυχαία μαζί του σε ένα λεωφορείο. Πρόσφατα είχα χωρίσει οριστικά με τον Ανέστη, γι’ αυτό αισθανόμουν όπως κάποιος που περιμένει έναν χρόνιο βαριά άρρωστο συγγενή του να ανακουφιστεί από το θάνατο, παρόλα αυτά η έλλειψη γινόταν δυσβάσταχτη μετά τον χαμό του. Η αναθεματισμένη συνήθεια διάγει σπουδαίο ρόλο στις ανθρώπινες σχέσεις. Κάθε χωρισμός μου ήταν και μια απόδειξη. Έβλεπε το έλλειμμα κεφιού που με χαρακτήριζε. Προσπάθησε να με παρηγορήσει, αναφέροντας μου τις δικές του καθημερινές περιπέτειες με την γραφειοκρατία. Ομολογώ ότι η απόπειρα του ήταν χαριτωμένη, αλλά με πενιχρά αποτελέσματα. Εγκατέλειψε την μέθοδο της ομοιοπαθητικής και προσπάθησε να μου αποσπάσει την προσοχή παρουσιάζοντας μελλοντικά σχέδια όπως μια κοινή έξοδο με την Ελένη και τους υπόλοιπους συνάδελφους τους. Δέχτηκα να μεσολαβήσω και αμέσως μετά κατέβηκε από το λεωφορείο. Η κοινή μας φίλη άρχισε την ανάκριση, αμέσως μόλις τελείωσα την αναφορά μου για το συμβάν. Πίστευα ότι ενδιαφερόταν η ίδια, παρότι σε σχετική μου ερώτηση αποφάνθηκε ότι δεν αποζητούσε σχέσεις με δεσμευμένους. Πρόσθεσε όμως ότι ο δεσμός του Στάθη δεν ήταν ακλόνητος, καθότι ήταν ακόμη στο ξεκίνημαΧ μου εκμυστηρεύτηκε ότι η κοπέλα του τον ζήλευε και αυτό του προκαλούσε δυσφορία. Παρά ταύτα ήθελε να της δώσει λίγο χρόνο ακόμη.
Δεν εμφανίσθηκε στο ραντεβού που με δική του προτροπή κανονίσαμε. Άρχισαν αμέσως τα σχόλια γύρω από την σχέση του που έπνεε τα λοίσθια. Αργότερα ακούστηκε το κινητό της Ελένης. Βγήκε από το μπαρ, ξαναμπήκε λίγο αργότερα, είπε ότι θα έπρεπε να φύγει σύντομα για κάτι επείγον. Πίσω της ερχόταν ο Στάθης. Φαινόταν πιο σοβαρός από ότι συνήθως. Κάθισε δίπλα μου. Κατάλαβα ότι είχαμε αλλάξει τους ρόλους του λεωφορείου. Προσπάθησα να ανοίξω κουβέντα μαζί του, αλλά οι μονολεκτικές απαντήσεις του δεν μου το επέτρεψαν. Ούτε οι υπόλοιποι είχαν καλύτερα αποτελέσματα. Ήταν ιδιαίτερα γοητευτικός έτσι σκυθρωπός και ευάλωτος όπως έδειχνε. Μετά από ώρα σηκώθηκε άτσαλα και ανακοίνωσε ότι έπρεπε να φύγει. Παραπατούσε, προφανώς από τα ποτά. Προσφέρθηκα με την Ελένη να τον πάμε σπίτι, ήταν η μόνη που γνώριζε την ακριβή διεύθυνση, έτσι και αλλιώς είπε είναι προς την κατεύθυνση μας. Οι υπόλοιποι ήρθαν να μας βοηθήσουν στην διαδρομή μέχρι το αυτοκίνητο. Κάθισα πίσω μαζί του, μη τυχόν κάνει εμετό. Αποκοιμήθηκε στον ωμό μου. Είχε απλώσει το ένα χέρι, άθελα του, πάνω στο πόδι μου. Από εκείνη την στιγμή άρχισα να αναλογίζομαι αν υπήρχε κάποια προοπτική για εμάς τους δυο, αν υπήρχε ανταγωνισμός με την Ελένη, που οδηγούσε ρίχνοντας κλεφτές ματιές από τον καθρέφτη, αν υπήρχε κάποιο σημάδι από τις προηγούμενες συναντήσεις μας ώστε να με διαφωτίσει, που δεν του είχα δώσει την πρέπουσα προσοχή. Έκλωθα σενάρια στο μυαλό μου νιώθοντας την ζεστή του κορμιού του κολλημένου στο δικό μου, μυρίζοντας το αρρενωπό άρωμα του. Ήταν η επίτομη του διακριτικού αλλά καλού γούστου. Τα δάκτυλα του ήταν φροντισμένα και τα παπούτσια του καθαρά, καινούργια και γυαλισμένα. Παρόλη την βροχή έμοιαζε σαν να μην τον είχε αγγίξει η κακοκαιρία. Μόνο τα βρεγμένα του μαλλιά τον πρόδιδαν.
Ανοίξαμε με κόπο τις πόρτες μέχρι το δωμάτιο του προσπαθώντας να τον μετακινούμε χωρίς πολλά τραντάγματα. Αφού τον ξαπλώσαμε στο κρεβάτι του, η Ελένη επικαλέστηκε ότι είχε χάσει τα κλειδιά η μητέρα της και έπρεπε σε λίγο να είναι σπίτι για να της ανοίξει. Έφυγε βιαστικά συμβουλεύοντας με να τον προσέχω για λίγο ακόμη. Άρχισα να τον ξεντύνω. Τον σκέπασα με την κουβέρτα. Πήγα στο μπάνιο να αφήσω τα βρεγμένα ρούχα του και έφερα και μια λεκάνη μαζί μου, γυρίζοντας στο δωμάτιο του. Προσπάθησα να τον στρέψω στο πλάι, ώστε σε περίπτωση εμετού να μην πνιγόταν. Τότε φάνηκε να ξυπνάει, κράτησε το χέρι μου και είπε να μην φύγω, ότι με είχε ανάγκη. Για μια στιγμή έμοιαζε να χάνεται, τρεμόπαιξε τα μισάνοιχτα μάτια του, ξεροκάταπιε και βρίσκοντας την αυτοκυριαρχία του μου ζήτησε να ξαπλώσω μαζί του. Τον καθησύχασα με την υπόσχεση ότι θα του έκανα το χατίρι. Γύρισε και κοιμήθηκε.
Έβγαλα τα παπούτσια μου, πήγα μέχρι την κουζίνα πήρα κάτι να φάω. Κοιτούσα τριγύρω, τα έπιπλα, την διακόσμηση, φωτογραφίες υπήρχαν μόνο δικές του. Σε κάποια σημεία ήταν φανερό ότι είχε συνδράμει γυναίκα. Αντιθέτως, αλλού, ήταν φανερό το δικό του χέρι. Το σπίτι έμοιαζε με κολάζ δυο ανθρώπων. Πολλά μικρά ασημικά στο ένα τραπεζάκι, μόνο μια λάμπα με μεγάλο καπέλο στο άλλο. Κλασικά σχήματα από την μια, λιτή μινιμαλιστικη γραμμή από την άλλη. Δεν ήταν παράταιρα, αλλά δεν έπαυαν να φαίνονται σαν δυο πλευρές του ίδιου νομίσματος στην καλύτερη περίπτωση. Πήγα να τον δω. Είχε ξυπνήσει και καθόταν οκλαδόν στο κρεβάτι. Με τράβηξε από το χέρι και με έφερε κοντά του. Σε ευχαριστώ μου είπε και με φίλησε. Όσα συνέβησαν από εκείνη την στιγμή ξεπερνούν τις φαντασιώσεις μου κατά την διαδρομή με το αυτοκίνητο που είχε προηγηθεί. Έφυγα πριν ξαναξυπνήσει, κάτω από το σοκ της ανακάλυψης της απόλυτης ευτυχίας, της υπέρμετρης ηδονής, του απρόσμενου που πραγματοποιείται. Απομακρύνθηκα για να ζυγίσω τα τελευταία γεγονότα, να αποσαφηνίσω τα αισθήματα που προέκυψαν, να αποκρυπτογραφήσω την στάση της Ελένης, να δω ποια θα έπρεπε να είναι η συνεχεία.
Πήγα σπίτι, έκανα μπάνιο, και καθώς χανόταν η μυρωδιά του από πάνω μου ένιωσα να ξαναβρίσκω την αυτοκυριαρχία μου. Ήξερα ότι ήθελα να ξαναζήσω αυτή την στιγμή, δεν γνώριζα όμως τη δική του άποψη. Αναρωτιόμουν αν όλα αυτά ήταν ένα αλκοολικό ατύχημα. Αποφάσισα κάποια στιγμή να του τηλεφωνήσω. Δεν απαντούσε. Έπρεπε να γυρίσω στην δουλειά μου. Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ σε τίποτε εκείνη την ημέρα. Ανάμνηση και προσμονή, ανασφάλεια και πάθος, αναστάτωση και πραότητα κονταροχτυπιόταν, συγκρούονταν, πιάνονταν και χόρευαν πεντοζάλη στο παραδομένο μου μυαλό. Επάνω από αυτήν την πίστα αναβόσβηνε μια πινακίδα με έντονα μεγάλα γράμματα από νέον, που έγραφε ΣΤΑΘΗΣ. Πήρα το λεωφορείο για να γυρίσω σπίτι. Σκέφτηκα να περάσω από την Ελένη να δω τι κάνει, να συζητήσουμε για το χθες, αλλά προπαντός για το αύριο. Θυμήθηκα την πλημμυρά που είχε γίνει στο σπίτι της με συνέπεια να φουσκώσει η εξώπορτα και να μην κλείνει παρά μετά από δυνατό τράβηγμα. Είναι δύσκολο να διορθώσεις κάτι αν σου τύχει στο τέλος του μήνα. Είχε ένα γνωστό επιπλοποιό, που δεν έφτιαχνε πόρτες. Της υποσχέθηκε, όμως, ότι θα έστελνε κάποιον με την προοπτική να τον εξοφλήσει μόλις πληρωνόταν. Τηλεφώνησα στο κινητό και στο σπίτι της, αλλά δεν απάντησε κανείς.
Αποφάσισα να πάω προς τα εκεί σαν βόλτα μια που δεν με χωρούσε ο τόπος. Το σπίτι του Στάθη ήταν κοντά, έτσι θα μπορούσα με ένα σμπάρο να πιάσω δυο τρυγόνια. Έφτασα γρήγορα εκεί, βρήκα κάποιον να βγαίνει από την πολυκατοικία της και βιάστηκα να χωθώ από την πόρτα. Ανέβηκα με τις σκάλες στον πρώτο όροφο. Η πόρτα της φαινόταν κλειστή από μακριά, αλλά είχε φρακάρει λίγο πριν η γλώσσα χωθεί στην κλειδαριά. Χτύπησα ελαφριά με το χέρι μήπως ήταν ο επιπλοποιός από πίσω. Δεν άκουσα τίποτε. Ο νους μου πήγε στο κακό. Άνοιξα την πόρτα και προχώρησα σιγά σιγά. Ανησυχούσα για αυτό που θα έβλεπα. Όλα βρισκόταν στην θέση τους. Πλησιάζοντας προς το δωμάτιο της άκουγα μια πνιχτή ανάσα να επαναλαμβάνεται. Ξαφνικά άρχισε να φωνάζει συνεχώς όχι. Παρορμητικά έσπρωξα την πόρτα και μπαίνοντας αντίκρισα τον Στάθη και την Ελένη. Μια αμήχανη σιωπή απλώθηκε τριγύρω. Ματιές ντροπής, απέχθειας, συνομωσίας, αηδίας διασταυρωνόταν και έπεφταν όσο γρήγορα ανυψωνόταν. Τίποτε δεν είχε νόημα και όλα αποκτούσαν νέα διάσταση. Βρήκα ελάχιστο από τα κουράγιο μου και ξεστόμισα ότι εγώ ήμουν ο ομοφυλόφιλος αλλά άλλοι έκαναν τις αντίστοιχες πράξεις.
Μια εβδομάδα αργότερα συναντήθηκα τυχαία μαζί του σε ένα λεωφορείο. Πρόσφατα είχα χωρίσει οριστικά με τον Ανέστη, γι’ αυτό αισθανόμουν όπως κάποιος που περιμένει έναν χρόνιο βαριά άρρωστο συγγενή του να ανακουφιστεί από το θάνατο, παρόλα αυτά η έλλειψη γινόταν δυσβάσταχτη μετά τον χαμό του. Η αναθεματισμένη συνήθεια διάγει σπουδαίο ρόλο στις ανθρώπινες σχέσεις. Κάθε χωρισμός μου ήταν και μια απόδειξη. Έβλεπε το έλλειμμα κεφιού που με χαρακτήριζε. Προσπάθησε να με παρηγορήσει, αναφέροντας μου τις δικές του καθημερινές περιπέτειες με την γραφειοκρατία. Ομολογώ ότι η απόπειρα του ήταν χαριτωμένη, αλλά με πενιχρά αποτελέσματα. Εγκατέλειψε την μέθοδο της ομοιοπαθητικής και προσπάθησε να μου αποσπάσει την προσοχή παρουσιάζοντας μελλοντικά σχέδια όπως μια κοινή έξοδο με την Ελένη και τους υπόλοιπους συνάδελφους τους. Δέχτηκα να μεσολαβήσω και αμέσως μετά κατέβηκε από το λεωφορείο. Η κοινή μας φίλη άρχισε την ανάκριση, αμέσως μόλις τελείωσα την αναφορά μου για το συμβάν. Πίστευα ότι ενδιαφερόταν η ίδια, παρότι σε σχετική μου ερώτηση αποφάνθηκε ότι δεν αποζητούσε σχέσεις με δεσμευμένους. Πρόσθεσε όμως ότι ο δεσμός του Στάθη δεν ήταν ακλόνητος, καθότι ήταν ακόμη στο ξεκίνημαΧ μου εκμυστηρεύτηκε ότι η κοπέλα του τον ζήλευε και αυτό του προκαλούσε δυσφορία. Παρά ταύτα ήθελε να της δώσει λίγο χρόνο ακόμη.
Δεν εμφανίσθηκε στο ραντεβού που με δική του προτροπή κανονίσαμε. Άρχισαν αμέσως τα σχόλια γύρω από την σχέση του που έπνεε τα λοίσθια. Αργότερα ακούστηκε το κινητό της Ελένης. Βγήκε από το μπαρ, ξαναμπήκε λίγο αργότερα, είπε ότι θα έπρεπε να φύγει σύντομα για κάτι επείγον. Πίσω της ερχόταν ο Στάθης. Φαινόταν πιο σοβαρός από ότι συνήθως. Κάθισε δίπλα μου. Κατάλαβα ότι είχαμε αλλάξει τους ρόλους του λεωφορείου. Προσπάθησα να ανοίξω κουβέντα μαζί του, αλλά οι μονολεκτικές απαντήσεις του δεν μου το επέτρεψαν. Ούτε οι υπόλοιποι είχαν καλύτερα αποτελέσματα. Ήταν ιδιαίτερα γοητευτικός έτσι σκυθρωπός και ευάλωτος όπως έδειχνε. Μετά από ώρα σηκώθηκε άτσαλα και ανακοίνωσε ότι έπρεπε να φύγει. Παραπατούσε, προφανώς από τα ποτά. Προσφέρθηκα με την Ελένη να τον πάμε σπίτι, ήταν η μόνη που γνώριζε την ακριβή διεύθυνση, έτσι και αλλιώς είπε είναι προς την κατεύθυνση μας. Οι υπόλοιποι ήρθαν να μας βοηθήσουν στην διαδρομή μέχρι το αυτοκίνητο. Κάθισα πίσω μαζί του, μη τυχόν κάνει εμετό. Αποκοιμήθηκε στον ωμό μου. Είχε απλώσει το ένα χέρι, άθελα του, πάνω στο πόδι μου. Από εκείνη την στιγμή άρχισα να αναλογίζομαι αν υπήρχε κάποια προοπτική για εμάς τους δυο, αν υπήρχε ανταγωνισμός με την Ελένη, που οδηγούσε ρίχνοντας κλεφτές ματιές από τον καθρέφτη, αν υπήρχε κάποιο σημάδι από τις προηγούμενες συναντήσεις μας ώστε να με διαφωτίσει, που δεν του είχα δώσει την πρέπουσα προσοχή. Έκλωθα σενάρια στο μυαλό μου νιώθοντας την ζεστή του κορμιού του κολλημένου στο δικό μου, μυρίζοντας το αρρενωπό άρωμα του. Ήταν η επίτομη του διακριτικού αλλά καλού γούστου. Τα δάκτυλα του ήταν φροντισμένα και τα παπούτσια του καθαρά, καινούργια και γυαλισμένα. Παρόλη την βροχή έμοιαζε σαν να μην τον είχε αγγίξει η κακοκαιρία. Μόνο τα βρεγμένα του μαλλιά τον πρόδιδαν.
Ανοίξαμε με κόπο τις πόρτες μέχρι το δωμάτιο του προσπαθώντας να τον μετακινούμε χωρίς πολλά τραντάγματα. Αφού τον ξαπλώσαμε στο κρεβάτι του, η Ελένη επικαλέστηκε ότι είχε χάσει τα κλειδιά η μητέρα της και έπρεπε σε λίγο να είναι σπίτι για να της ανοίξει. Έφυγε βιαστικά συμβουλεύοντας με να τον προσέχω για λίγο ακόμη. Άρχισα να τον ξεντύνω. Τον σκέπασα με την κουβέρτα. Πήγα στο μπάνιο να αφήσω τα βρεγμένα ρούχα του και έφερα και μια λεκάνη μαζί μου, γυρίζοντας στο δωμάτιο του. Προσπάθησα να τον στρέψω στο πλάι, ώστε σε περίπτωση εμετού να μην πνιγόταν. Τότε φάνηκε να ξυπνάει, κράτησε το χέρι μου και είπε να μην φύγω, ότι με είχε ανάγκη. Για μια στιγμή έμοιαζε να χάνεται, τρεμόπαιξε τα μισάνοιχτα μάτια του, ξεροκάταπιε και βρίσκοντας την αυτοκυριαρχία του μου ζήτησε να ξαπλώσω μαζί του. Τον καθησύχασα με την υπόσχεση ότι θα του έκανα το χατίρι. Γύρισε και κοιμήθηκε.
Έβγαλα τα παπούτσια μου, πήγα μέχρι την κουζίνα πήρα κάτι να φάω. Κοιτούσα τριγύρω, τα έπιπλα, την διακόσμηση, φωτογραφίες υπήρχαν μόνο δικές του. Σε κάποια σημεία ήταν φανερό ότι είχε συνδράμει γυναίκα. Αντιθέτως, αλλού, ήταν φανερό το δικό του χέρι. Το σπίτι έμοιαζε με κολάζ δυο ανθρώπων. Πολλά μικρά ασημικά στο ένα τραπεζάκι, μόνο μια λάμπα με μεγάλο καπέλο στο άλλο. Κλασικά σχήματα από την μια, λιτή μινιμαλιστικη γραμμή από την άλλη. Δεν ήταν παράταιρα, αλλά δεν έπαυαν να φαίνονται σαν δυο πλευρές του ίδιου νομίσματος στην καλύτερη περίπτωση. Πήγα να τον δω. Είχε ξυπνήσει και καθόταν οκλαδόν στο κρεβάτι. Με τράβηξε από το χέρι και με έφερε κοντά του. Σε ευχαριστώ μου είπε και με φίλησε. Όσα συνέβησαν από εκείνη την στιγμή ξεπερνούν τις φαντασιώσεις μου κατά την διαδρομή με το αυτοκίνητο που είχε προηγηθεί. Έφυγα πριν ξαναξυπνήσει, κάτω από το σοκ της ανακάλυψης της απόλυτης ευτυχίας, της υπέρμετρης ηδονής, του απρόσμενου που πραγματοποιείται. Απομακρύνθηκα για να ζυγίσω τα τελευταία γεγονότα, να αποσαφηνίσω τα αισθήματα που προέκυψαν, να αποκρυπτογραφήσω την στάση της Ελένης, να δω ποια θα έπρεπε να είναι η συνεχεία.
Πήγα σπίτι, έκανα μπάνιο, και καθώς χανόταν η μυρωδιά του από πάνω μου ένιωσα να ξαναβρίσκω την αυτοκυριαρχία μου. Ήξερα ότι ήθελα να ξαναζήσω αυτή την στιγμή, δεν γνώριζα όμως τη δική του άποψη. Αναρωτιόμουν αν όλα αυτά ήταν ένα αλκοολικό ατύχημα. Αποφάσισα κάποια στιγμή να του τηλεφωνήσω. Δεν απαντούσε. Έπρεπε να γυρίσω στην δουλειά μου. Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ σε τίποτε εκείνη την ημέρα. Ανάμνηση και προσμονή, ανασφάλεια και πάθος, αναστάτωση και πραότητα κονταροχτυπιόταν, συγκρούονταν, πιάνονταν και χόρευαν πεντοζάλη στο παραδομένο μου μυαλό. Επάνω από αυτήν την πίστα αναβόσβηνε μια πινακίδα με έντονα μεγάλα γράμματα από νέον, που έγραφε ΣΤΑΘΗΣ. Πήρα το λεωφορείο για να γυρίσω σπίτι. Σκέφτηκα να περάσω από την Ελένη να δω τι κάνει, να συζητήσουμε για το χθες, αλλά προπαντός για το αύριο. Θυμήθηκα την πλημμυρά που είχε γίνει στο σπίτι της με συνέπεια να φουσκώσει η εξώπορτα και να μην κλείνει παρά μετά από δυνατό τράβηγμα. Είναι δύσκολο να διορθώσεις κάτι αν σου τύχει στο τέλος του μήνα. Είχε ένα γνωστό επιπλοποιό, που δεν έφτιαχνε πόρτες. Της υποσχέθηκε, όμως, ότι θα έστελνε κάποιον με την προοπτική να τον εξοφλήσει μόλις πληρωνόταν. Τηλεφώνησα στο κινητό και στο σπίτι της, αλλά δεν απάντησε κανείς.
Αποφάσισα να πάω προς τα εκεί σαν βόλτα μια που δεν με χωρούσε ο τόπος. Το σπίτι του Στάθη ήταν κοντά, έτσι θα μπορούσα με ένα σμπάρο να πιάσω δυο τρυγόνια. Έφτασα γρήγορα εκεί, βρήκα κάποιον να βγαίνει από την πολυκατοικία της και βιάστηκα να χωθώ από την πόρτα. Ανέβηκα με τις σκάλες στον πρώτο όροφο. Η πόρτα της φαινόταν κλειστή από μακριά, αλλά είχε φρακάρει λίγο πριν η γλώσσα χωθεί στην κλειδαριά. Χτύπησα ελαφριά με το χέρι μήπως ήταν ο επιπλοποιός από πίσω. Δεν άκουσα τίποτε. Ο νους μου πήγε στο κακό. Άνοιξα την πόρτα και προχώρησα σιγά σιγά. Ανησυχούσα για αυτό που θα έβλεπα. Όλα βρισκόταν στην θέση τους. Πλησιάζοντας προς το δωμάτιο της άκουγα μια πνιχτή ανάσα να επαναλαμβάνεται. Ξαφνικά άρχισε να φωνάζει συνεχώς όχι. Παρορμητικά έσπρωξα την πόρτα και μπαίνοντας αντίκρισα τον Στάθη και την Ελένη. Μια αμήχανη σιωπή απλώθηκε τριγύρω. Ματιές ντροπής, απέχθειας, συνομωσίας, αηδίας διασταυρωνόταν και έπεφταν όσο γρήγορα ανυψωνόταν. Τίποτε δεν είχε νόημα και όλα αποκτούσαν νέα διάσταση. Βρήκα ελάχιστο από τα κουράγιο μου και ξεστόμισα ότι εγώ ήμουν ο ομοφυλόφιλος αλλά άλλοι έκαναν τις αντίστοιχες πράξεις.
Ηλεκτρονική ζωή …
Από: kentro ypologiston. kentro ypologiston@eureka.com
Προς :work@verona.it
Αποστόλη Τρίτη 30 Οκτωβρίου 2001, 7:18 μ.μ.
Καλησπέρα, έμεινα στο ξενοδοχείο σας τον Απρίλιο και μου είχε αρέσει ένας νεαρός υπάλληλος σας. Έμαθα ότι δουλεύει στο λογιστήριο. Πως τον λένε; Πόσο χρόνων είναι; Είναι ελεύθερος; Θα ήθελα να τον γνωρίσω. Με λένε Ιουλιετα και είμαι από την Μαντοβα. Είμαι είκοσι πέντε ετών. Περιμένω απάντηση σου. Ευχαριστώ.
Από: agapoulis@verona.it
Προς : kentro ypologiston. kentro ypologiston@eureka.com
Αποστόλη 31 Οκτωβρίου 2001, 9:12 π.μ.
Καλημέρα, είμαι αυτός που δουλεύει στο λογιστήριο. Με παραξενεύει που με πέτυχες σε κοινή θέα, γιατί σπάνια εμφανίζομαι στο κοινό. Είμαι τριάντα δύο χρόνων, πιο ελεύθερος είναι μόνο ο ελεύθερος καβαλάρης. Με λένε Ρωμαίο. Συνέχισε σε αυτή την διεύθυνση.
Από: kentro ypologiston. kentro ypologiston@eureka.com
Προς : agapoulis@ verona.it
Αποστόλη 31 Οκτωβρίου 2001, 6:27 μ.μ.
Καλησπέρα. Ευχαριστώ για την απάντηση. Θέλω να μάθω μερικά πράγματα για εσένα. Μου άρεσες από την πρώτη στιγμή που σε είδα. Δεν ξέρω γιατί. Μένω στην Μαντοβα και δουλεύω σε μια διαφημιστική εταιρεία. Μου αρέσει η Βερόνα. Έρχομαι συχνά. Οδηγώ και μου αρέσουν τα ταξίδια. Έρχεσαι Μαντοβα; Είμαι και εγώ ελεύθερη. Εσύ είχες κάποιο δεσμό πρόσφατα; Πόσο καιρό; Περιμένω απάντηση, φιλιά.
Από: agapoulis@verona.it
Προς : kentro ypologiston. kentro ypologiston@eureka.com
Αποστόλη 1 Νοεμβρίου 2001, 7:12 π.μ.
Γεια σου ξανά, Σάββατο θα είμαι σε μία έκθεση. Κυριακή θα πάω εκδρομή σε μία λίμνη. Σε δεκαπέντε ημέρες θα έρθω στην Μαντοβα. Την επόμενη πετάω για το εξωτερικό. Σε έξι ημέρες επιστρέφω Βερόνα. Θα μείνω σε έναν φίλο μου. Τα λέμε.
Από: kentro ypologiston. kentro ypologiston@eureka.com
Προς : agapoulis@ verona.it
Αποστόλη 1 Νοεμβρίου 2001, 1:45 μ.μ.
Καλησπέρα από την Μαντοβα. Βλέπω ότι το πρόγραμμα σου είναι γεμάτο. Τι θα κάνεις στο εξωτερικό; Για τουρισμό ή για δουλειά; Με παρέα ή μόνος; Σε ποιο μέρος πηγαίνεις; Πια είναι τα χόμπι σου εκτός από τα ταξίδια; Σου αρέσει η δουλειά σου; Οδηγείς; Έχεις δικό σου αυτοκίνητο; Μένεις με τους γονείς σου; Σε πια περιοχή της Βερόνα μένεις; Σε πια μαγαζιά συχνάζεις; Βλέπεις σινεμά; Τρελαίνομαι για ταινίες. Φιλάκια, περιμένω απάντηση.
Από: agapoulis@ verona.it
Προς : kentro ypologiston. kentro ypologiston@eureka.com
Αποστολή 1 Νοεμβρίου 2001, 7:14 π.μ.
Γεια χαρά, τα e mail σου μοιάζουν με κουίζ. Θα πάρω αθλητικά στο επόμενο. Θα απαντήσω σε όλες για να γίνω εκατομμυριούχος. Έχω αυτοκίνητο. Μένω με τους δικούς μου. Μετά από χρόνια με διάφορους συγκάτοικους στις Η.Π.Α., ξαναγύρισα στους βολικότερους. Στο εξωτερικό έζησα επτά χρόνια και πηγαίνω να δω φίλους μου. Περιμένω απαντήσεις στις αντίστοιχες ερωτήσεις και από εσένα. Μένω στην δυτική Βερόνα. Βόλτες με το αυτοκίνητο κάνω πολλές. Έχω μερικές αγαπημένες διαδρομές. Ταινίες βλέπω πολλές, συνήθως σινεφιλ. Σχέση είχα πριν από καιρό όχι πια. Πηγαίνω σε διάφορα μαγαζιά, απλώς βαριέμαι τα ορθαδικα και τα ξενυχτάδικα. Περιμένω νέα σου.
Από: kentro ypologiston. kentro ypologiston@eureka.com
Προς : agapoulis@ verona.it
Αποστολή 2 Νοεμβρίου 2001, 12:31 μ.μ.
Συγγνώμη για τις τόσες ερωτήσεις. Απλά θέλω να μάθω κάποια πράγματα για εσένα. Έχω και εγώ δικό μου αυτοκίνητο, μένω με τους δικούς μου στην Μαντοβα. Έχω μια μεγαλύτερη αδελφή, παντρεμένη. Έχεις αδέρφια; Αγαπημένες μου διαδρομές είναι με τις φίλες μου στα Απέννινα, στο Ριμινι, όπου ήμουν το προηγούμενο Σαββατοκύριακο και ήταν καταπληκτικά. Φυσικά λατρεύω την Βερόνα. Κάθε φορά που έρχομαι περνάω καταπληκτικά. Σχέση είχα πριν από οκτώ μήνες περίπου. Τα είχαμε τέσσερα χρόνια και χωρίσαμε γιατί δεν πήγαινε άλλο. Μαλώναμε πολύ. Τώρα πιστεύω ότι είμαι καλύτερα χωρίς εκείνον, αν και είμαστε φίλοι. Μιλάμε αρκετά στο τηλέφωνο και λέμε τα νέα μας. Εκείνος έχει άλλη σχέση. Εγώ έχω κάνει πολλούς καινούργιους φίλους, περνάω καταπληκτικά και είμαι έτοιμη για νέα γνωριμία. Εσείς γιατί χωρίσατε; Πόσο καιρό ήσασταν μαζί; Το Σαββατοκύριακο θα πάω σε μια φίλη μου στην λίμνη της Γκαρντα. Καλά να περάσεις εκεί που θα πας. Περιμένω απάντηση σου.
Από: agapoulis@ verona.it
Προς : kentro ypologiston. kentro ypologiston@eureka.com
Αποστολή 2 Νοεμβρίου 2001, 5:16 μ.μ.
Γεια σου. Χωρίσαμε πριν από ένα χρόνο περίπου. Ήμασταν μαζί λίγο περισσότερο από ένα χρόνο. Τα χαλάσαμε γιατί δεν ταιριάζαμε. Αυτή είναι η προσωπική μου γνώμη τουλάχιστον. Σου στέλνω μια φωτογραφία μου, λίγο παλιά είναι η αλήθεια. Θα ξέρουμε αν είμαι πράγματι αυτός για τον οποίο γράφεις. Έχω ένα αδερφό μικρότερο, παντρεμένο με ένα παιδί. Καλό Σαββατοκύριακο.
Από: kentro ypologiston. kentro ypologiston@eureka.com
Προς :agapoulis@ verona.it
Αποστολή 2 Νοεμβρίου 2001, 9:51 μ.μ.
Σε ευχαριστώ για την φωτογραφία. λατρεύω τα μωρά. Πόσο μηνών είναι η ανεψιά σου; Κρίμα για την κοπέλα σου, γιατί δεν ταιριάζατε; Δεν ήσουν ερωτευμένος μαζί της; Την βλέπεις ακόμη; Που δεν ταιριάζατε; Εγώ απλά ένιωσα να τελειώνει αυτό που ένιωθα, ότι και να έκανα πια μαζί του δεν είχε έννοια. Πνιγόμουνα και όταν χωρίσαμε ένιωσα μεγάλη ανακούφιση. Τέλος πάντων, προχωράμε μπροστά. Λατρεύω την χώρα που θα πας, έχω ακούσει τα καλύτερα, αλλά δεν έχω πάει. Εγώ πήγα Πράγα και Βιέννη πέρυσι. Ήταν μαγεία. Ελπίζω να καταφέρω να έρθω στην Βερόνα πριν από το ταξίδι σου, όποτε θα τα πούμε από κοντά. Έχω ακούσει ότι έχει ανοίξει ένα καινούργιο bar – restaurant. To kombos. Θα με πας; φιλιά.
Από: agapoulis@ verona.it
Προς : kentro ypologiston. kentro ypologiston@eureka.com
Αποστολή 2 Νοεμβρίου 2001, 9:51 μ.μ.
Γεια σου. Το kombos είναι θερινό μαγαζί. Μπορεί να άνοιξε και χειμερινό, αλλά δεν το γνωρίζω ακόμη. Αν έρθεις κάπου θα βρούμε να πάμε. Η ανεψιά μου είναι πέντε μηνών. Η σχέση μου φαινόταν να κρατά λίγο από την αρχή. Τελικά κράτησε περισσότερο από ότι περίμενα. Δυο άνθρωποι μπορεί να είναι οι καλύτεροι χωριστά, αλλά μαζί να μην στεριώνουν. Η έκθεση ήταν η χειρότερη που έχω πάει. Μηδενικό ενδιαφέρον. Ευτυχώς κοντά είχε ωραίες καφετερίες. Η εκδρομή εξελίχθηκε σαν την μαδημένη μαργαρίτα. Θα έρθω, δεν θα έρθω. Από τέσσερις που ήμασταν στην αρχή μείναμε δυο. Τελικά πήγαμε αλλού από εκεί που ξεκινήσαμε. Στον γυρισμό είδαμε και μια ταινία. Σου στέλνω ένα συνημμένο με κάποιες σκέψεις μου για να με γνωρίσεις καλύτερα. Γεια.
Από: kentro ypologiston. kentro ypologiston@eureka.com
Προς :agapoulis@ verona.it
Αποστολή 4 Νοεμβρίου 2001, 10:22 μ.μ.
Τι κανείς Ρωμαίο; Εγώ δεν πήγα πουθενά το Σαββατοκύριακο γιατί είχα ένα ατύχημα με το αυτοκίνητο. Χτύπησα στα πόδια και την μέση. Πονάω λίγο. Δεν πήγα σε νοσοκομείο. Έμεινα στο κρεβάτι. Χάλια το αυτοκίνητο. Μεγάλη η ζημία. Δεν πειράζει, εγώ να είμαι καλά. Από ότι καταλαβαίνω αυτή την κοπέλα δεν την ήθελες από την αρχή και τελικώς δεν την αγάπησες. Δεν καταλαβαίνω γιατί φαινόταν να καταρρέει από την αρχή η σχέση σας και γιατί έμεινες μαζί της τόσο καιρό; Μήπως και εσύ δεν έδωσες την ευκαιρία να σου δείξει τον πραγματικό της εαυτό; Αυτή πιστεύεις ότι σε αγάπησε; Βλέπεστε καθόλου; Θα ήθελες να την ξαναδείς και να μιλήσετε; Έχετε χωρίσει εδώ και παρά πολύ καιρό. Μήπως και εκείνη έχει αποκτήσει καινούργιες εμπειρίες και έχει αλλάξει σαν άνθρωπος; Όλοι αξίζουν μιας δεύτερης ευκαιρίας, εσύ το πιστεύεις; Δυστυχώς αυτό για μένα δεν μπορεί να γίνει γιατί ο φίλος μου έχει άλλη και είμαι καλύτερα χωρίς αυτόν. Μου έκανε κακό. Είσαι έτοιμος για οικογένεια; Ποια είναι η γνώμη σου για τον γάμο; Τις σημειώσεις σου δεν πρόλαβα να τις διαβάσω όλες. Ποια είναι η Κίρκη που αναφέρεις στις σημειώσεις σου; Θα έπρεπε να ζηλεύω; Ανυπομονώ να σε γνωρίσω από κοντά. Αν έρθω στην Βερόνα θα μείνω στο ξενοδοχείο ή έχεις καμία καλή εκδρομή να προτείνεις; Περιμένω νέα σου. Μέχρι τότε σε φιλώ.
Από: agapoulis@ verona.it
Προς : kentro ypologiston. kentro ypologiston@eureka.com
Αποστολή 5 Νοεμβρίου 2001, 3:36 μ.μ.
Γεια σου Ιουλιετα. Περαστικά. Όταν την γλιτώνεις πάντα σκέφτεσαι τις λαμαρίνες. Τράκαραν και άλλοι μαζί σου; Σήμερα είχε τρακάρισμα στο αντίθετο ρεύμα και εδώ. Ελπίζω από όλα αυτά να έχεις τις λιγότερες συνέπειες. Την τελευταία σχέση μου θα την περιγράψω με άλλο τρόπο. Είχα τελειώσει από το εξωτερικό και το Στράτο. Προσπαθούσα να προσαρμοστώ στην νέα μου καθημερινότητα και να βρω δουλειά. Είχα παραμελήσει τις σχέσεις μου με τις γυναίκες. Όταν τακτοποιήθηκαν τα πράγματα τα έφτιαξα με την δεύτερη γυναίκα που μου την έπεσε. Με την πρώτη ήταν μια άλλη ιστορία, που δεν κατέληξε σε σχέση. Δεν την αγάπησα, αλλά τη σεβάστηκα, όπως κάνω με όλους. Αυτή πιθανότατα με αγαπούσε. Είναι ένας από τους λόγους που κράτησε όσο κράτησε η σχέση μας, αλλά σε αυτά τα πράγματα χρειάζονται δυο. Όπως και στην ερώτηση σου σχετικά με τον γάμο. Δεν το σκέφτομαι γιατί δεν υπάρχει αντικείμενο προς σκέψη. Δογματικά δεν είμαι ούτε υπέρ, ούτε κατά. Η Κίρκη είναι σαν αδελφή μου. Είμαστε κολλητοί φίλοι. Έχουμε ένα πρόγραμμα μηνυμάτων ανάμεσα μας στο γραφείο. Οι σκέψεις αυτές άρχισαν σαν μήνυμα προς εκείνη. Οι εκδρομές και τα ξενοδοχεία είναι το μόνο εύκολο για εμένα. Έλα και βλέπουμε.
Από: kentro ypologiston. kentro ypologiston@eureka.com
Προς : agapoulis@ verona.it
Αποστολή 6 Νοεμβρίου 2001, 9:36 μ.μ.
Καλησπέρα από την βροχερή Μαντοβα. Τώρα είμαι καλύτερα. Πονάω λιγότερο. Μαζί μου τράκαρε και η καλύτερη μου φίλη. Ποιος είναι ο καλύτερος σου φίλος; Κάνετε παρέα; Τι κανείς; Πως πάει η δουλειά. σου; Εμείς τρέχουμε. Το ξενοδοχείο έχει κόσμο; Ποιος είναι ο αγαπημένος σου τραγουδιστής; Ακούς μουσική; Αγαπημένος μου είναι ο Eros, σου αρέσει; Έμαθα ότι θα τραγουδήσει στην Αρένα της Βερόνα, είναι αλήθεια; Θα σου πω οριστικά αν θα έρθω αύριο. Έχω αγωνιά αν θα σου αρέσω. φιλιά.
Από: agapoulis@ verona.it
Προς : kentro ypologiston. kentro ypologiston@eureka.com
Αποστολή 6 Νοεμβρίου 2001, 11:06 μ.μ.
Γεια σου. Συγγνώμη αν όσα γράψω σήμερα δεν βγάζουν και πολύ νόημα. Αύριο όταν θα είμαι νηφάλιος θα είναι καλύτερα. Ακούω μουσική. Είναι ένα από τα χόμπι μου μαζί με τα στερεοφωνικά. Kombos υπάρχει και χειμερινό δίπλα στο καλοκαιρινό. Από δουλειά έχουμε για δυο τρεις ακόμη. Δεν ξέρω αν μου αρέσεις αφού δεν έχω την παραμικρή άποψη για το πώς είσαι. Αυτό εν μέρει μου αρέσει. Περισσότερο με ανησυχεί ότι δεν μου αρέσω εγώ. Αυτό είναι η αλήθεια με κάνει κάπως καχύποπτο. Κατά τα αλλά οι απορίες θα λυθούν κατά την συνάντηση μας. Αν θέλεις στείλε φωτογραφία. Τις δικές μου απορίες τις κρατώ για την συνάντηση μας.
Από: kentro ypologiston. kentro ypologiston@eureka.com
Προς : agapoulis@ verona.it
Αποστολή 6 Νοεμβρίου 2001, 11:28 μ.μ.
Σε ευχαριστώ για την απάντηση σου. Μου αρέσει αυτός ο τρόπος επικοινωνίας γιατί είχα την ευκαιρία να μάθω πράγματα τα οποία δεν τα κατάλαβα ένα χρόνο που ήμουνα μαζί σου. Τώρα σου έχω λύσει όλες τις απορίες.
Από: agapoulis@ verona.it
Προς : kentro ypologiston. kentro ypologiston@eureka.com
Αποστολή 7 Νοεμβρίου 2001, 7:09 μ.μ.
Γεια σου Ιουλιετα. Δώσε μια δεύτερη ευκαιρία… Αν την αγαπούσες… Μήπως πρέπει να ζηλεύω… Πόσες φορές τα άκουσα όλα αυτά; Είναι πιο εύκολο να με ξεχάσεις αν με μισήσεις. Παίξε αυτό το ρόλο.
Από: kentro ypologiston. kentro ypologiston@eureka.com
Προς : agapoulis@ verona.it
Αποστολή 7 Νοεμβρίου 2001, 2:02 μ.μ.
Γεια σου. Δεν σε μίσησα ποτέ. Ούτε πρόκειται. Άλλωστε δεν μου έκανες κάτι. Απλά πάντα είχα την περιέργεια να μάθω για ποιο λόγο μου φέρθηκες έτσι και αν ήταν αλήθεια αυτά που έμαθα και άκουσα για εσένα από τους καλούς σου φίλους. Πραγματικά έμαθα την αλήθεια. Αυτό που με λυπεί είναι ότι έχασα έναν ολόκληρο χρόνο από την ζωή μου. Καταπονήθηκα σωματικά και ψυχικά. Δεν πειράζει έμαθα ποιος πραγματικά ήταν ο Ρωμαίος. Δεν με νοιάζει πια, έτσι και αλλιώς είμαι αλλού εδώ και παρά πολύ καιρό. Είμαι πολύ καλά, η δουλειά μου καταπληκτικά, έχω ένα σωρό καινούργιους φίλους, τριγυρνάω συνεχεία. Εσένα σε βλέπω στα ίδια, όπως ακριβώς σε άφησα, δεν άλλαξες καθόλου. Κρίμα. Ελπίζω να βρεις κάποτε κάποιον άνθρωπο να ενδιαφερθεί πραγματικά για εσένα, αν και δεν το νομίζω έτσι όπως είσαι. Έχασες κανένα κιλό; Χασέ θα σου κάνει καλό. Ευχαριστώ για τον χρόνο σου.
Από: kentro ypologiston. kentro ypologiston@eureka.com
Προς : agapoulis@ verona.it
Αποστολή Delete, εις τους αιώνες των αιώνων αμήν.
Αγαπητή Ιουλιετα. Το τελευταίο e mail σου με συγκίνησε βαθύτατα. Επέτρεψε μου να σου δώσω ορισμένες συμβουλές για επόμενη χρήση παρομοίου τεχνάσματος. Μην αποστέλλεις ερωτικά e mail στην δουλειά. κάποιου. Μην το κανείς από διεύθυνση με όνομα τύπου kentro_ypologiston. Μην κανείς συνεχείς ερωτήσεις, ειδικότερα προσωπικές από την αρχή. Μην αναφέρεις ότι λατρεύεις την Βερόνα όταν κατάγεσαι από την Μαντοβα. Μην αναφέρεις τόσο πολύ ότι λατρεύεις μια πόλη, γιατί υπονοείται ότι είχες γκόμενο σε αυτή. Μην αναφέρεις τόσες φορές την λέξη ΕΓΩ. Μην χρησιμοποιείς φράσεις που σε προδίδουν, όπως αυτές που ανέφερα στο προηγούμενο γράμμα. Μην χρησιμοποιείς συνεχεία την λέξη καταπληκτικά, διότι συμπεραίνει κανείς ότι κάτι δεν πάει καλά. Μην χρησιμοποιείς καταστάσεις εξιδανικευμένες για να περιγράψεις σκηνές πάθους, όπως ότι έμεινες φίλη με τον πρώην που είχε ήδη συνάψει σχέση. Μην είσαι ανυπόμονη, όπως όταν αποζητάς συνεχεία να με συναντήσεις. Ο περισσότερος κόσμος γράφει e mail ή «συχνάζει» σε chat room για να συναντήσει τον άλλο του εαυτό, όχι τον έρωτα της ζωής του. Μην χρησιμοποιείς μετάθεση δικών σου αναγκών σε τρίτα πρόσωπα, όπως δώσε μια δεύτερη ευκαιρία. Μην χρησιμοποιείς τρίτα πρόσωπα για να προσδώσεις κύρος στην άποψη σου, την αποδυναμώνεις και φανερώνεις τις ανασφάλειες σου. Μην αναφέρεις τα πράγματα που σου αρέσουν, όπως ο Eros. Μην γράφεις αντικρουόμενες φράσεις, όπως ότι λυπάσαι για το χρόνο που έχασες και ευχαριστείς εμένα για τον δικό μου. Μην δίνεις παραινέσεις και ευχολόγια. Να διερευνάς καχύποπτα τυχόν φράσεις που φαίνονται να σε ωθούν προς συγκεκριμένη συναισθηματική κατεύθυνση, διότι μπορεί να κρύβουν παγίδες, όπως η αναφορά των λόγων για τους οποίους ενέδωσα στην σχέση μας. Η ασυμφωνία χαρακτήρων φαίνεται και από την ερμηνεία που έδωσες στην φράση του τελευταίου e mail σχετικά με το μίσος. Τέλος χρόνου.
Προς :work@verona.it
Αποστόλη Τρίτη 30 Οκτωβρίου 2001, 7:18 μ.μ.
Καλησπέρα, έμεινα στο ξενοδοχείο σας τον Απρίλιο και μου είχε αρέσει ένας νεαρός υπάλληλος σας. Έμαθα ότι δουλεύει στο λογιστήριο. Πως τον λένε; Πόσο χρόνων είναι; Είναι ελεύθερος; Θα ήθελα να τον γνωρίσω. Με λένε Ιουλιετα και είμαι από την Μαντοβα. Είμαι είκοσι πέντε ετών. Περιμένω απάντηση σου. Ευχαριστώ.
Από: agapoulis@verona.it
Προς : kentro ypologiston. kentro ypologiston@eureka.com
Αποστόλη 31 Οκτωβρίου 2001, 9:12 π.μ.
Καλημέρα, είμαι αυτός που δουλεύει στο λογιστήριο. Με παραξενεύει που με πέτυχες σε κοινή θέα, γιατί σπάνια εμφανίζομαι στο κοινό. Είμαι τριάντα δύο χρόνων, πιο ελεύθερος είναι μόνο ο ελεύθερος καβαλάρης. Με λένε Ρωμαίο. Συνέχισε σε αυτή την διεύθυνση.
Από: kentro ypologiston. kentro ypologiston@eureka.com
Προς : agapoulis@ verona.it
Αποστόλη 31 Οκτωβρίου 2001, 6:27 μ.μ.
Καλησπέρα. Ευχαριστώ για την απάντηση. Θέλω να μάθω μερικά πράγματα για εσένα. Μου άρεσες από την πρώτη στιγμή που σε είδα. Δεν ξέρω γιατί. Μένω στην Μαντοβα και δουλεύω σε μια διαφημιστική εταιρεία. Μου αρέσει η Βερόνα. Έρχομαι συχνά. Οδηγώ και μου αρέσουν τα ταξίδια. Έρχεσαι Μαντοβα; Είμαι και εγώ ελεύθερη. Εσύ είχες κάποιο δεσμό πρόσφατα; Πόσο καιρό; Περιμένω απάντηση, φιλιά.
Από: agapoulis@verona.it
Προς : kentro ypologiston. kentro ypologiston@eureka.com
Αποστόλη 1 Νοεμβρίου 2001, 7:12 π.μ.
Γεια σου ξανά, Σάββατο θα είμαι σε μία έκθεση. Κυριακή θα πάω εκδρομή σε μία λίμνη. Σε δεκαπέντε ημέρες θα έρθω στην Μαντοβα. Την επόμενη πετάω για το εξωτερικό. Σε έξι ημέρες επιστρέφω Βερόνα. Θα μείνω σε έναν φίλο μου. Τα λέμε.
Από: kentro ypologiston. kentro ypologiston@eureka.com
Προς : agapoulis@ verona.it
Αποστόλη 1 Νοεμβρίου 2001, 1:45 μ.μ.
Καλησπέρα από την Μαντοβα. Βλέπω ότι το πρόγραμμα σου είναι γεμάτο. Τι θα κάνεις στο εξωτερικό; Για τουρισμό ή για δουλειά; Με παρέα ή μόνος; Σε ποιο μέρος πηγαίνεις; Πια είναι τα χόμπι σου εκτός από τα ταξίδια; Σου αρέσει η δουλειά σου; Οδηγείς; Έχεις δικό σου αυτοκίνητο; Μένεις με τους γονείς σου; Σε πια περιοχή της Βερόνα μένεις; Σε πια μαγαζιά συχνάζεις; Βλέπεις σινεμά; Τρελαίνομαι για ταινίες. Φιλάκια, περιμένω απάντηση.
Από: agapoulis@ verona.it
Προς : kentro ypologiston. kentro ypologiston@eureka.com
Αποστολή 1 Νοεμβρίου 2001, 7:14 π.μ.
Γεια χαρά, τα e mail σου μοιάζουν με κουίζ. Θα πάρω αθλητικά στο επόμενο. Θα απαντήσω σε όλες για να γίνω εκατομμυριούχος. Έχω αυτοκίνητο. Μένω με τους δικούς μου. Μετά από χρόνια με διάφορους συγκάτοικους στις Η.Π.Α., ξαναγύρισα στους βολικότερους. Στο εξωτερικό έζησα επτά χρόνια και πηγαίνω να δω φίλους μου. Περιμένω απαντήσεις στις αντίστοιχες ερωτήσεις και από εσένα. Μένω στην δυτική Βερόνα. Βόλτες με το αυτοκίνητο κάνω πολλές. Έχω μερικές αγαπημένες διαδρομές. Ταινίες βλέπω πολλές, συνήθως σινεφιλ. Σχέση είχα πριν από καιρό όχι πια. Πηγαίνω σε διάφορα μαγαζιά, απλώς βαριέμαι τα ορθαδικα και τα ξενυχτάδικα. Περιμένω νέα σου.
Από: kentro ypologiston. kentro ypologiston@eureka.com
Προς : agapoulis@ verona.it
Αποστολή 2 Νοεμβρίου 2001, 12:31 μ.μ.
Συγγνώμη για τις τόσες ερωτήσεις. Απλά θέλω να μάθω κάποια πράγματα για εσένα. Έχω και εγώ δικό μου αυτοκίνητο, μένω με τους δικούς μου στην Μαντοβα. Έχω μια μεγαλύτερη αδελφή, παντρεμένη. Έχεις αδέρφια; Αγαπημένες μου διαδρομές είναι με τις φίλες μου στα Απέννινα, στο Ριμινι, όπου ήμουν το προηγούμενο Σαββατοκύριακο και ήταν καταπληκτικά. Φυσικά λατρεύω την Βερόνα. Κάθε φορά που έρχομαι περνάω καταπληκτικά. Σχέση είχα πριν από οκτώ μήνες περίπου. Τα είχαμε τέσσερα χρόνια και χωρίσαμε γιατί δεν πήγαινε άλλο. Μαλώναμε πολύ. Τώρα πιστεύω ότι είμαι καλύτερα χωρίς εκείνον, αν και είμαστε φίλοι. Μιλάμε αρκετά στο τηλέφωνο και λέμε τα νέα μας. Εκείνος έχει άλλη σχέση. Εγώ έχω κάνει πολλούς καινούργιους φίλους, περνάω καταπληκτικά και είμαι έτοιμη για νέα γνωριμία. Εσείς γιατί χωρίσατε; Πόσο καιρό ήσασταν μαζί; Το Σαββατοκύριακο θα πάω σε μια φίλη μου στην λίμνη της Γκαρντα. Καλά να περάσεις εκεί που θα πας. Περιμένω απάντηση σου.
Από: agapoulis@ verona.it
Προς : kentro ypologiston. kentro ypologiston@eureka.com
Αποστολή 2 Νοεμβρίου 2001, 5:16 μ.μ.
Γεια σου. Χωρίσαμε πριν από ένα χρόνο περίπου. Ήμασταν μαζί λίγο περισσότερο από ένα χρόνο. Τα χαλάσαμε γιατί δεν ταιριάζαμε. Αυτή είναι η προσωπική μου γνώμη τουλάχιστον. Σου στέλνω μια φωτογραφία μου, λίγο παλιά είναι η αλήθεια. Θα ξέρουμε αν είμαι πράγματι αυτός για τον οποίο γράφεις. Έχω ένα αδερφό μικρότερο, παντρεμένο με ένα παιδί. Καλό Σαββατοκύριακο.
Από: kentro ypologiston. kentro ypologiston@eureka.com
Προς :agapoulis@ verona.it
Αποστολή 2 Νοεμβρίου 2001, 9:51 μ.μ.
Σε ευχαριστώ για την φωτογραφία. λατρεύω τα μωρά. Πόσο μηνών είναι η ανεψιά σου; Κρίμα για την κοπέλα σου, γιατί δεν ταιριάζατε; Δεν ήσουν ερωτευμένος μαζί της; Την βλέπεις ακόμη; Που δεν ταιριάζατε; Εγώ απλά ένιωσα να τελειώνει αυτό που ένιωθα, ότι και να έκανα πια μαζί του δεν είχε έννοια. Πνιγόμουνα και όταν χωρίσαμε ένιωσα μεγάλη ανακούφιση. Τέλος πάντων, προχωράμε μπροστά. Λατρεύω την χώρα που θα πας, έχω ακούσει τα καλύτερα, αλλά δεν έχω πάει. Εγώ πήγα Πράγα και Βιέννη πέρυσι. Ήταν μαγεία. Ελπίζω να καταφέρω να έρθω στην Βερόνα πριν από το ταξίδι σου, όποτε θα τα πούμε από κοντά. Έχω ακούσει ότι έχει ανοίξει ένα καινούργιο bar – restaurant. To kombos. Θα με πας; φιλιά.
Από: agapoulis@ verona.it
Προς : kentro ypologiston. kentro ypologiston@eureka.com
Αποστολή 2 Νοεμβρίου 2001, 9:51 μ.μ.
Γεια σου. Το kombos είναι θερινό μαγαζί. Μπορεί να άνοιξε και χειμερινό, αλλά δεν το γνωρίζω ακόμη. Αν έρθεις κάπου θα βρούμε να πάμε. Η ανεψιά μου είναι πέντε μηνών. Η σχέση μου φαινόταν να κρατά λίγο από την αρχή. Τελικά κράτησε περισσότερο από ότι περίμενα. Δυο άνθρωποι μπορεί να είναι οι καλύτεροι χωριστά, αλλά μαζί να μην στεριώνουν. Η έκθεση ήταν η χειρότερη που έχω πάει. Μηδενικό ενδιαφέρον. Ευτυχώς κοντά είχε ωραίες καφετερίες. Η εκδρομή εξελίχθηκε σαν την μαδημένη μαργαρίτα. Θα έρθω, δεν θα έρθω. Από τέσσερις που ήμασταν στην αρχή μείναμε δυο. Τελικά πήγαμε αλλού από εκεί που ξεκινήσαμε. Στον γυρισμό είδαμε και μια ταινία. Σου στέλνω ένα συνημμένο με κάποιες σκέψεις μου για να με γνωρίσεις καλύτερα. Γεια.
Από: kentro ypologiston. kentro ypologiston@eureka.com
Προς :agapoulis@ verona.it
Αποστολή 4 Νοεμβρίου 2001, 10:22 μ.μ.
Τι κανείς Ρωμαίο; Εγώ δεν πήγα πουθενά το Σαββατοκύριακο γιατί είχα ένα ατύχημα με το αυτοκίνητο. Χτύπησα στα πόδια και την μέση. Πονάω λίγο. Δεν πήγα σε νοσοκομείο. Έμεινα στο κρεβάτι. Χάλια το αυτοκίνητο. Μεγάλη η ζημία. Δεν πειράζει, εγώ να είμαι καλά. Από ότι καταλαβαίνω αυτή την κοπέλα δεν την ήθελες από την αρχή και τελικώς δεν την αγάπησες. Δεν καταλαβαίνω γιατί φαινόταν να καταρρέει από την αρχή η σχέση σας και γιατί έμεινες μαζί της τόσο καιρό; Μήπως και εσύ δεν έδωσες την ευκαιρία να σου δείξει τον πραγματικό της εαυτό; Αυτή πιστεύεις ότι σε αγάπησε; Βλέπεστε καθόλου; Θα ήθελες να την ξαναδείς και να μιλήσετε; Έχετε χωρίσει εδώ και παρά πολύ καιρό. Μήπως και εκείνη έχει αποκτήσει καινούργιες εμπειρίες και έχει αλλάξει σαν άνθρωπος; Όλοι αξίζουν μιας δεύτερης ευκαιρίας, εσύ το πιστεύεις; Δυστυχώς αυτό για μένα δεν μπορεί να γίνει γιατί ο φίλος μου έχει άλλη και είμαι καλύτερα χωρίς αυτόν. Μου έκανε κακό. Είσαι έτοιμος για οικογένεια; Ποια είναι η γνώμη σου για τον γάμο; Τις σημειώσεις σου δεν πρόλαβα να τις διαβάσω όλες. Ποια είναι η Κίρκη που αναφέρεις στις σημειώσεις σου; Θα έπρεπε να ζηλεύω; Ανυπομονώ να σε γνωρίσω από κοντά. Αν έρθω στην Βερόνα θα μείνω στο ξενοδοχείο ή έχεις καμία καλή εκδρομή να προτείνεις; Περιμένω νέα σου. Μέχρι τότε σε φιλώ.
Από: agapoulis@ verona.it
Προς : kentro ypologiston. kentro ypologiston@eureka.com
Αποστολή 5 Νοεμβρίου 2001, 3:36 μ.μ.
Γεια σου Ιουλιετα. Περαστικά. Όταν την γλιτώνεις πάντα σκέφτεσαι τις λαμαρίνες. Τράκαραν και άλλοι μαζί σου; Σήμερα είχε τρακάρισμα στο αντίθετο ρεύμα και εδώ. Ελπίζω από όλα αυτά να έχεις τις λιγότερες συνέπειες. Την τελευταία σχέση μου θα την περιγράψω με άλλο τρόπο. Είχα τελειώσει από το εξωτερικό και το Στράτο. Προσπαθούσα να προσαρμοστώ στην νέα μου καθημερινότητα και να βρω δουλειά. Είχα παραμελήσει τις σχέσεις μου με τις γυναίκες. Όταν τακτοποιήθηκαν τα πράγματα τα έφτιαξα με την δεύτερη γυναίκα που μου την έπεσε. Με την πρώτη ήταν μια άλλη ιστορία, που δεν κατέληξε σε σχέση. Δεν την αγάπησα, αλλά τη σεβάστηκα, όπως κάνω με όλους. Αυτή πιθανότατα με αγαπούσε. Είναι ένας από τους λόγους που κράτησε όσο κράτησε η σχέση μας, αλλά σε αυτά τα πράγματα χρειάζονται δυο. Όπως και στην ερώτηση σου σχετικά με τον γάμο. Δεν το σκέφτομαι γιατί δεν υπάρχει αντικείμενο προς σκέψη. Δογματικά δεν είμαι ούτε υπέρ, ούτε κατά. Η Κίρκη είναι σαν αδελφή μου. Είμαστε κολλητοί φίλοι. Έχουμε ένα πρόγραμμα μηνυμάτων ανάμεσα μας στο γραφείο. Οι σκέψεις αυτές άρχισαν σαν μήνυμα προς εκείνη. Οι εκδρομές και τα ξενοδοχεία είναι το μόνο εύκολο για εμένα. Έλα και βλέπουμε.
Από: kentro ypologiston. kentro ypologiston@eureka.com
Προς : agapoulis@ verona.it
Αποστολή 6 Νοεμβρίου 2001, 9:36 μ.μ.
Καλησπέρα από την βροχερή Μαντοβα. Τώρα είμαι καλύτερα. Πονάω λιγότερο. Μαζί μου τράκαρε και η καλύτερη μου φίλη. Ποιος είναι ο καλύτερος σου φίλος; Κάνετε παρέα; Τι κανείς; Πως πάει η δουλειά. σου; Εμείς τρέχουμε. Το ξενοδοχείο έχει κόσμο; Ποιος είναι ο αγαπημένος σου τραγουδιστής; Ακούς μουσική; Αγαπημένος μου είναι ο Eros, σου αρέσει; Έμαθα ότι θα τραγουδήσει στην Αρένα της Βερόνα, είναι αλήθεια; Θα σου πω οριστικά αν θα έρθω αύριο. Έχω αγωνιά αν θα σου αρέσω. φιλιά.
Από: agapoulis@ verona.it
Προς : kentro ypologiston. kentro ypologiston@eureka.com
Αποστολή 6 Νοεμβρίου 2001, 11:06 μ.μ.
Γεια σου. Συγγνώμη αν όσα γράψω σήμερα δεν βγάζουν και πολύ νόημα. Αύριο όταν θα είμαι νηφάλιος θα είναι καλύτερα. Ακούω μουσική. Είναι ένα από τα χόμπι μου μαζί με τα στερεοφωνικά. Kombos υπάρχει και χειμερινό δίπλα στο καλοκαιρινό. Από δουλειά έχουμε για δυο τρεις ακόμη. Δεν ξέρω αν μου αρέσεις αφού δεν έχω την παραμικρή άποψη για το πώς είσαι. Αυτό εν μέρει μου αρέσει. Περισσότερο με ανησυχεί ότι δεν μου αρέσω εγώ. Αυτό είναι η αλήθεια με κάνει κάπως καχύποπτο. Κατά τα αλλά οι απορίες θα λυθούν κατά την συνάντηση μας. Αν θέλεις στείλε φωτογραφία. Τις δικές μου απορίες τις κρατώ για την συνάντηση μας.
Από: kentro ypologiston. kentro ypologiston@eureka.com
Προς : agapoulis@ verona.it
Αποστολή 6 Νοεμβρίου 2001, 11:28 μ.μ.
Σε ευχαριστώ για την απάντηση σου. Μου αρέσει αυτός ο τρόπος επικοινωνίας γιατί είχα την ευκαιρία να μάθω πράγματα τα οποία δεν τα κατάλαβα ένα χρόνο που ήμουνα μαζί σου. Τώρα σου έχω λύσει όλες τις απορίες.
Από: agapoulis@ verona.it
Προς : kentro ypologiston. kentro ypologiston@eureka.com
Αποστολή 7 Νοεμβρίου 2001, 7:09 μ.μ.
Γεια σου Ιουλιετα. Δώσε μια δεύτερη ευκαιρία… Αν την αγαπούσες… Μήπως πρέπει να ζηλεύω… Πόσες φορές τα άκουσα όλα αυτά; Είναι πιο εύκολο να με ξεχάσεις αν με μισήσεις. Παίξε αυτό το ρόλο.
Από: kentro ypologiston. kentro ypologiston@eureka.com
Προς : agapoulis@ verona.it
Αποστολή 7 Νοεμβρίου 2001, 2:02 μ.μ.
Γεια σου. Δεν σε μίσησα ποτέ. Ούτε πρόκειται. Άλλωστε δεν μου έκανες κάτι. Απλά πάντα είχα την περιέργεια να μάθω για ποιο λόγο μου φέρθηκες έτσι και αν ήταν αλήθεια αυτά που έμαθα και άκουσα για εσένα από τους καλούς σου φίλους. Πραγματικά έμαθα την αλήθεια. Αυτό που με λυπεί είναι ότι έχασα έναν ολόκληρο χρόνο από την ζωή μου. Καταπονήθηκα σωματικά και ψυχικά. Δεν πειράζει έμαθα ποιος πραγματικά ήταν ο Ρωμαίος. Δεν με νοιάζει πια, έτσι και αλλιώς είμαι αλλού εδώ και παρά πολύ καιρό. Είμαι πολύ καλά, η δουλειά μου καταπληκτικά, έχω ένα σωρό καινούργιους φίλους, τριγυρνάω συνεχεία. Εσένα σε βλέπω στα ίδια, όπως ακριβώς σε άφησα, δεν άλλαξες καθόλου. Κρίμα. Ελπίζω να βρεις κάποτε κάποιον άνθρωπο να ενδιαφερθεί πραγματικά για εσένα, αν και δεν το νομίζω έτσι όπως είσαι. Έχασες κανένα κιλό; Χασέ θα σου κάνει καλό. Ευχαριστώ για τον χρόνο σου.
Από: kentro ypologiston. kentro ypologiston@eureka.com
Προς : agapoulis@ verona.it
Αποστολή Delete, εις τους αιώνες των αιώνων αμήν.
Αγαπητή Ιουλιετα. Το τελευταίο e mail σου με συγκίνησε βαθύτατα. Επέτρεψε μου να σου δώσω ορισμένες συμβουλές για επόμενη χρήση παρομοίου τεχνάσματος. Μην αποστέλλεις ερωτικά e mail στην δουλειά. κάποιου. Μην το κανείς από διεύθυνση με όνομα τύπου kentro_ypologiston. Μην κανείς συνεχείς ερωτήσεις, ειδικότερα προσωπικές από την αρχή. Μην αναφέρεις ότι λατρεύεις την Βερόνα όταν κατάγεσαι από την Μαντοβα. Μην αναφέρεις τόσο πολύ ότι λατρεύεις μια πόλη, γιατί υπονοείται ότι είχες γκόμενο σε αυτή. Μην αναφέρεις τόσες φορές την λέξη ΕΓΩ. Μην χρησιμοποιείς φράσεις που σε προδίδουν, όπως αυτές που ανέφερα στο προηγούμενο γράμμα. Μην χρησιμοποιείς συνεχεία την λέξη καταπληκτικά, διότι συμπεραίνει κανείς ότι κάτι δεν πάει καλά. Μην χρησιμοποιείς καταστάσεις εξιδανικευμένες για να περιγράψεις σκηνές πάθους, όπως ότι έμεινες φίλη με τον πρώην που είχε ήδη συνάψει σχέση. Μην είσαι ανυπόμονη, όπως όταν αποζητάς συνεχεία να με συναντήσεις. Ο περισσότερος κόσμος γράφει e mail ή «συχνάζει» σε chat room για να συναντήσει τον άλλο του εαυτό, όχι τον έρωτα της ζωής του. Μην χρησιμοποιείς μετάθεση δικών σου αναγκών σε τρίτα πρόσωπα, όπως δώσε μια δεύτερη ευκαιρία. Μην χρησιμοποιείς τρίτα πρόσωπα για να προσδώσεις κύρος στην άποψη σου, την αποδυναμώνεις και φανερώνεις τις ανασφάλειες σου. Μην αναφέρεις τα πράγματα που σου αρέσουν, όπως ο Eros. Μην γράφεις αντικρουόμενες φράσεις, όπως ότι λυπάσαι για το χρόνο που έχασες και ευχαριστείς εμένα για τον δικό μου. Μην δίνεις παραινέσεις και ευχολόγια. Να διερευνάς καχύποπτα τυχόν φράσεις που φαίνονται να σε ωθούν προς συγκεκριμένη συναισθηματική κατεύθυνση, διότι μπορεί να κρύβουν παγίδες, όπως η αναφορά των λόγων για τους οποίους ενέδωσα στην σχέση μας. Η ασυμφωνία χαρακτήρων φαίνεται και από την ερμηνεία που έδωσες στην φράση του τελευταίου e mail σχετικά με το μίσος. Τέλος χρόνου.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)