Συμμαθητές

Περίμενα το ραντεβού μου προσπαθώντας να προστατευτώ από τον αέρα. Είχα χωθεί σε μια είσοδο πολυκατοικίας και πήγα όσο πιο κοντά μπορούσα στον τοίχο. Δεν τον ακούμπησα γιατί είναι μαρμάρινος υπερβολικά κρύος. Αισθάνομαι μια ακτινοβολία ψύχους να με περιλούζει από την μεριά του σαν να προέρχεται από υπερηρώα καρτούν. Πριν από λίγη ώρα έβρεχε με εκείνες τις μεγάλες σταγόνες που είναι ένα βήμα πριν το χαλάζι. Μεγάλες παγωμένες σφαίρες μοιάζει να πέφτουν επάνω σου σαν βλήματα ψύχους. Σε χτυπούν και νομίζεις ότι θα κανείς μελανιά. Έπειτα βγήκε ο βοριάς και όσο πάει δυναμώνει. Θα σηκώσει την πόλη και θα μας πάρει μαζί του. Παίρνει την υγρασία της βροχής την στροβιλίζει και στην εκτοξεύει κατάφατσα. Σε λίγο θα έχουν στεγνώσει όλα, αυτήν την στιγμή όμως, είναι το σημείο οπού όλες οι πληγές του Φαραώ συνυπάρχουν ταυτόχρονα. Το πρωί είχα πάει σε μια κηδεία. Ένας παλιός μου συμμαθητής πέθανε από ανεύρυσμα. Όταν είναι η τράπουλα σημαδεμένη τι φύλλο να τραβήξεις; Δεν αρκεί να μην καπνίζεις, δεν αρκεί να προσέχεις. Το μόνο που χρειάζεται είναι να έχεις ζήσει στο χρόνο που σου αντιστοιχεί. Είπαν ότι πέθανε ευτυχισμένος. Ίσως για αυτό όσους άφησε πίσω ήταν τόσο δυστυχισμένοι.
Συνάντησα γνώριμα πρόσωπα παραμορφωμένα από την πατινα του χρόνου. Σαν να έπαιξα με τις αναμνήσεις μου στο Photoshop. Πως θα έβλεπαν αυτοί εμένα δεν το ξέρω, αλλά τα είχα πάρει και εγώ τα κιλά μου. Λίγο Face book, λίγο twitter, λίγο τα τηλεφωνά οι περισσότεροι μαζευτήκαμε. Ο πρώτος που βαρέθηκε την ζωή. Στις επόμενες θα αραιώναμε απειλητικά. Σαραντάρηδες, περίπου στην κορυφή της ζωής, ένα βήμα πριν είχε σταματήσει η άνοδος, ένα βήμα μετά άρχιζε η κάθοδος; Δεν το ξέρω, αλλά πριν από λίγο πήγαινα σε γάμους και βαφτίσια και τώρα έχω φάει τις κηδείες με το κουτάλι. Ψάχνω να παντρέψω κανένα γνωστό μου γεροντοπαλίκαρο για να γευτώ την πρωτινή χαρά. Έχουμε κάτι απαιτήσεις από τις ευτυχισμένες μας στιγμές σαν να πρόκειται για σειρά σε επανάληψη. Η ζωή είναι ένα ταξίδι που ανάμεσα στην χαρά και την λύπη υπάρχει η μεγάλη βαρεμάρα της καθημερινότητας.
Στην αρχή αιωρούταν μια αμηχανία που κοβόταν με το μαχαίρι. Τι να συζητήσεις με αυτούς τους γνωστούς αγνώστους. Ποσό μάλλον σε μια κηδεία, που από την μια πρέπει να βγάλεις τον σκασμό και από την άλλη θέλεις να πιάσεις την πάρλα. Βαριόμουν τις επανασυνδέσεις, το να βρεθείς μετά από χρονιά και να πρέπει να διηγηθείς την ιστορία της ζωής σου. Δεν έχω ρωτήσει ποτέ κανένα τι έκανε στο παρελθόν. Με απασχολούσε το παρόν και λίγο το μέλλον. Για αυτό όταν γύρισα από τις σπουδές στο εξωτερικό δεν μπόρεσα να επανασυνδέσω ούτε μια πρότερη σχέση. Εικόνες ποδόσφαιρου με παιδιά ερχόταν στο μυαλό μου. Εικόνες από αλάνες, ξύλα για σπαθιά, φυσοκάλαμα και κυνηγητά. Τώρα ένα από εκείνα τα παιδιά σε σώμα ενήλικα θαβόταν μπροστά μου. Οι αναμνήσεις ξεθαβόταν. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι υπήρχαν τόσες. Που να είχαν καταχωνιαστεί, μάλλον δεν τις έβρισκα γιατί δεν τις έψαχνα. Είδα και τον παιδικό μου ερώτα εκεί την Χριστίνα. Είχε αλλάξει, η πεταλούδα έγινε κάμπια. Τέσσερα παιδιά ήταν κάτι παραπάνω από καλή δικαιολογία. Τουλάχιστον εκείνη η ομορφιά δεν σπαταλήθηκε. Δεν είμαι πουριτανός να πιστεύω ότι η οικογένεια και η τεκνοποίηση είναι ο μόνος σκοπός του ανθρώπου, αλλά η ομορφιά δεν παύει να είναι ένα δόλωμα, ένα ύπουλο κατασκεύασμα της φύσης για να διαιωνίζεται.
Αυτοί που φλυαρούσαν στην κηδεία ήταν οι ίδιοι με αυτούς που μιλούσαν και στην τάξη. Έπνιξα το χαμόγελο που πήγε να δημιουργήσει αυτή η σκέψη. Θα ήταν παράταιρο με την περίσταση, όπως παράταιρος ήμουν και εγώ πάντα. Τι κάνει τα παιδιά να ανέχονται τους παράταιρους και να παίζουν μαζί, ενώ οι μεγάλοι τους απομονώνουν και προσπαθούν να σχετίζονται μόνο με ομοειδείς τους. Ειδικά σε αυτή την πόλη τόσο μικροαστή και μονόχνοτη ώρες ώρες. Πιθανόν η περιέργεια. Όταν είσαι περίεργος γνωρίζεις, όταν γνωρίζεις κατανοείς, όταν κατανοείς ανέχεσαι και όταν ανέχεσαι έχεις και την ευκαιρία να αγαπήσεις. Χωρίς ανοχή δεν μπορεί να υπάρξει αγάπη. Εδώ υπήρχε λανθάνουσα αγάπη γιατί υπήρχε ανεκτικότητα, γιατί δεν έπαιζε ρολό ποιος είσαι και τι έκανες όσο ζούσαμε χώρια, αρκεί που είχαμε υπάρξει μαζί. Ήμουν διπλά στον πρώην φίλο μου τον Άγγελο, έμπορος ναρκωτικών το επάγγελμα, πρώην τρόφιμος φυλακής. Τον θυμάμαι που έκλαιγε στον πάτερα του να του δώσει λεφτά. Είχε κανονίσει να πάει σε ιερόδουλη μαζί με αγόρια από την μεγαλύτερη τάξη. Έτρωγε πολύ ξύλο από την μακαρίτισσα την μητέρα του, αλλά τα γράμματα δεν τα έπαιρνε. Παραπέρα ο Στέλιος ο αρχηγός της αγέλης, που κατουρούσαμε οι μισοί τα δέντρα και οι μισοί τα αυτοκίνητα μετά τους τσοντοσινεμαδες. Εμμανουέλλα και ένα και δυο και δεν θυμάμαι ποτέ ξεκόψαμε. Είδε τους γονείς του να χωρίζουν, να χάνουν σπίτι και μαγαζί, να πηγαίνει από κατάχρηση σε κατάχρηση, να κάνει δουλείες του ποδαριού και τώρα έχει ξανά μαγαζί με ρούχα όπως ο πατέρας του. Τα γονίδια, σε όλη σου την εφηβεία τρέχεις να ξεφύγεις από αυτό που θα καταντήσεις, και μετά πέφτεις μέσα και γίνεσαι αυτό που απευχόσουν.
Η Μαρία πρώην τσουλά της εφηβείας μας, οπού μηχανάκι και ο κωλος της επάνω του. Τώρα θεούσα. Το εκκρεμές όσο μακριά φύγει από την μια πλευρά τόσο μακριά θα πάει και από την άλλη. Πάντα η εκκλησία μου έφερνε σκέψεις. Ποτέ δεν κατάφερνα να συγκεντρωθώ στους ψαλμούς. Όλο σκεφτόμουν, όλο φιλοσοφούσα. Ίσως είναι ο δικός μου τρόπος για εξομολόγηση. Ίσως αυτός είναι ο τρόπος όλων. Δεν υπήρχε λόγος να ξανακούσω τι τράβηξε ο Χριστός και οι Απόστολοι, αρκούσε να του πω τι έπαθα εγώ. Σήμερα του έλεγα τι πάθαμε εμείς, πως αλλάξαμε για να μείνουμε ίδιοι. Πως ξεκίνησα κάλος, προσπάθησα να γίνω αθλητικός τύπος, προσπάθησα να γίνω κακός τύπος, προσπάθησα να γίνω γκόμενος, να μεταλλαχτώ σε διανοούμενο, σε μποέμ, σε επιτυχημένο, σε άνετο, ρούχο έβγαζα, ρούχο έβαζα από την ντουλάπα με τα στερεότυπα, μα τελικά δεν πήγα πολύ μακριά από αυτό που ήμουν. Δεν ξέρω πως περιγράφεται αυτό που κατάντησα, πάει καιρός που έκοψα το παιχνίδι με τις ταμπέλες, αλλά οι περισσότεροι σήμερα μου είπαν ότι δεν έχω αλλάξει ιδιαίτερα. Το ίδιο νιώθω και εγώ.
Ένα χέρι στην πλάτη μου σταμάτησε τους συνειρμούς μου. Η Ιωάννα με χαιρέτησε και μου χαμογέλασε. Μικρά άσπρα μαργαριτάρια έλαμψαν στην χειμωνιάτικη καταχνιά. Τα ματιά της γυάλιζαν σαν να είχε δει έναν παλιό χαμένο θησαυρό. Υπήρχε αμοιβαία συμπάθεια παλαιοτέρα, αλλά ήταν εκείνη η φιλική σχέση, που, ενώ αντικειμενικά ήταν ωραία γυναικά, δεν κατάφερνα να την δω σεξουαλικά. Αντίθετα από σήμερα που εκείνο το συμπαθητικό πλασματακι είχε μεταλλαχτεί σε φαντασίωση ωρίμων ανδρών. Είχε παντρευτεί αλλά δεν είχε παιδιά, είχε οδοντιατρείο κοντά σε ένα από τα σπίτια που εμένα, αλλά δεν έτυχε να συναντηθούμε ποτέ. Είχε ένα χαμόγελο και είχα μια διάθεση να την πάρω αγκαλιά. Δεν ξεκολλήσαμε ο ένας από τον άλλο. Μάλλον είχε προσκολληθεί σε κάποια εικόνα του παρελθόντος μου γιατί το σήμερα δεν θα προκαλούσε το ενδιαφέρον ενός τόσο όμορφου κύκνου. Σκόπευα να επωφεληθώ της περίστασης στο έπακρο. Βρήκα την ευκαιρία και έκλεισα ραντεβού για το απόγευμα. Αυτή περιμένω τώρα.
Πάντοτε φτάνω νωρίτερα από την προκαθορισμένη ώρα, πόσο μάλλον σήμερα που δεν είχα άλλο πράγμα στο μυαλό μου από αυτή τη συνάντηση. Η βροχή και το κρύο είχαν πλημμυρίσει την πόλη με αυτοκίνητα. Αυτό κρατούσε όσο ήταν ανοικτή η αγορά. Μόλις, όμως, έκλεινε και λόγω της κρίσης, ερήμωνε το κέντρο. Έμεναν μόνο χαζοχαρούμενα υπολείμματα του παρελθόντος που ζούσαν ακόμη στο life style ψέμα των περιοδικών και διαλαλούσαν την ευτυχία τους φωνασκώντας και σχολιάζοντας, περνώντας πόζες και μετρώντας βλέμματα. Περίμενα κάτω από το ιατρείο της, στην διπλανή είσοδο. Δυο πόρτες πιο εκεί ήταν το παλιό μου σπίτι. Δεν ήθελα να συναντήσω κάποιον παλιό γνωστό, αν και αμφιβάλλω ότι από τα γερόντια που έχουν απομείνει πλέον μονά τους στο κέντρο θα βρεθεί κάποιος έξω με αυτό το κρύο. Το μεσημέρι μετά την κηδεία γύρισα σπίτι. Μου τηλεφώνησαν από την δουλειά. Θα μειωνόταν και άλλο οι ώρες εργασίας. Άκουσα το ανούσιο λογύδριο της υπαλληλικής εναντίωσης κατά της άκαρδης εργοδοσίας. Είχα ανοίξει γραφείο πριν από μερικούς μήνες, καθότι κρίση ξεκρίση η υπαλληλική ζωή είχε αρχίσει να μου πέφτει βαριά. Συμβουλευτική εταιρεία. Αναρωτήθηκαν οι συγγενείς τι την ήθελα την συμβουλευτική τώρα καθώς το πρώτο που έκοβε κανείς αυτό τον καιρό ήταν τα περιττά έξοδα. Η διάφορα της δίκης μας εταιρείας ήταν ότι είχαμε πρώτα δουλέψει και μετά γίναμε σύμβουλοι, όχι να ξεκινήσουμε με ένα πτυχίο χωρίς καμιά γνώση. Το άλλο στοιχείο που μας διέσωζε ήταν ότι δεν ξεκινήσαμε από το μηδέν. Ένας από τους τρεις συνεταίρους ήταν ήδη σύμβουλος και οι υπόλοιποι πήραμε δουλείες από το πελατολόγιο των εργοδοτών. Θα είχα παραιτηθεί σήμερα εάν δεν ήταν η κηδεία και έπαιρνα αδεία. Μετά με πήραν από την δουλειά ο ιδιοκτήτης της εταιρείας και μου είπε ότι με θέλουν για Διευθυντή Λογιστηρίου, όποτε δεν θα δούλευα εκ περιτροπής, διότι ο Ιωάννου είχε παραιτηθεί. Τον άτιμο με πρόλαβε. Δεν ήξερα τι να απαντήσω και ζήτησα να με συγχωρήσουν, ότι είχα αναλάβει κάποιες υποχρεώσεις εκτός εταιρείας και τώρα θα έπρεπε να το σκεφτώ μια δυο μέρες.
Δεν ξέρω πως θα κατάληγε η σημερινή ημέρα, περίμενα μόνο να την αντικρίσω. Δεν έκανα προγράμματα πλέον. Προφανώς θα είχε κάποιον πελάτη που θα την καθυστέρησε. Βγήκα από την κρυψώνα και καταφύγιο μου. Ο άνεμος έφερε δάκρυα στα ματιά μου. Προσπάθησα να διακρίνω εάν υπήρχε φως από το ιατρείο της. Δεν τα κατάφερα γιατί με από την υγρασία της βροχής τα φωτά από τα καταστήματα διαχεόταν και δεν μπορούσες να καταλάβεις εάν υπήρχαν αλλά πιο ψηλά. Είχαμε αλλάξει κινητά αλλά δεν ήθελα να φανεί η ανυπομονησία μου. Είχε αργήσει, βεβαία, πάνω από είκοσι λεπτά τα όποια το κρύο δεν βοηθούσε να αγνοήσεις. Κτύπησε το κινητό μου, το έβγαλα από την τσέπη. Μόλις άνοιξα το μπουφάν ο αέρας χώθηκε μέσα σαν να ζητούσε και αυτός καταφύγιο από τον εαυτό του. Προσπάθησα να απαντήσω αλλά τα γάντια στάθηκαν εμπόδιο. Έκλεισε. Πάγωσα πιο πολύ και από το κρύο σαν να την έχανα εκείνη την στιγμή. Ελευθέρωσα το ένα μου χέρι από το γάντι και την κάλεσα. Με χαιρέτησε με ένα τόνο οικείο, αλλά, και τυπικό σύναμμα. Δεν ήταν στο ιατρείο. Ο άνδρας της την χώριζε και δεν είχε διάθεση για ραντεβού.

Οδηγώ σκεπτομένος

Πρωινό ξύπνημα στις έξι. Πηγαίνω στο μπάνιο. Ρίχνω νερό στο πρόσωπο μου να ανοίξουν τα μάτια μου. Παίρνω την οδοντόβουρτσα και παρατηρώ ότι άρχισε να ξεθωριάζει το τριχωτό της βούρτσας. Σύντομα θα θέλει αλλαγή. Κρατά ακόμη, ευτυχώς. Σειρά έχει το ξύρισμα. Η φιάλη του αφρού είναι παραπάνω από μισογεμάτη. Δεν είναι πολύ βαρύ το περιεχόμενο, αλλά εξακολουθεί να έχει κάποια αίσθηση στο χέρι, όποτε είμαστε καλά. Ανακινώ και νωχελικά αλείφω τον αφρό. Βλέπω το ξυραφάκι. Είναι με την πλάτη της θήκης γυρισμένη προς το μέρος μου. Έχει αρκετά άλατα επάνω του και η ιδία η ξυριστική μηχανή έχει απομεινάρια αφρού που χρίζουν καθαρίσματος. Άλλες εποχές θα είχα αγοράσει καινούργια συσκευή μόνο και μόνο γιατί θα βαριόμουν να καθαρίσω την υπάρχουσα. Τώρα πρέπει να θυμηθώ να το κάνω το επόμενο σαββατοκύριακο. Για να γίνει αυτό πριν το σουπερμάρκετ θα πρέπει να σηκωθώ νωρίτερα και να διαβάσω λιγότερο στη τουαλέτα.
Δεν ξέρω πως έχω ξυριστεί. Όλα έγιναν αυτόματα. Άρχισαν να ξυπνούν και τα παιδιά. Το πρωινό ήταν έτοιμο. Το ψωμί της γυναικάς μου ήταν τέλειο. Φτιάχνουμε ψωμί μονοί μας γιατί του εμπορίου μούχλιαζε πριν προλάβουμε να το φάμε. Ανακαλύψαμε ότι έχουμε και καλύτερη γεύση. Σε αυτό την προλάβαμε την κρίση. Αποχαιρετώ και φεύγω. Ακολουθώ ότι οδηγία έχω προσλάβει τελευταία για να μην καταναλώνω πολύ βενζίνη. Η τιμή της είναι τέτοια που σκέφτομαι να βάζω αναψυκτικό στο αυτοκίνητο. Κοστίζει φθηνότερα το λίτρο. Αυτοκίνητο με μπουρμπουλήθρες, γκαζιά και ρέψιμο. Βγαίνω στον κεντρικό δρόμο. Πρώτη διασταύρωση μια παλιά γνώριμη. Μου φαίνεται απίστευτο ότι δεν λοξοδρόμησα προς αυτή την έξοδο ούτε μια φόρα από την μέρα που άλλαξα δουλεία, ενώ πρωτύτερα και για δεκατρία χρονιά ήταν μια καθημερινή συνήθεια. Συνεχίζω όσο πιο ήρεμα γίνεται. Ο ρυθμός της μεσαίας λωρίδας του περιφερειακού προδίδει την οικονομική κατάσταση της χωράς. Αρχή του μήνα με βενζίνη ενάμιση ευρώ και κάτι, μέση ταχύτητα ογδόντα χιλιόμετρα. Τέλος του μήνα με τιμή λίτρου ένα ευρώ εξήντα λεπτά και βάλε, πτώση της μέσης ταχύτητας στα εβδομήντα χιλιόμετρα.
Στο ραδιόφωνο ακούω το κανάλι για την κίνηση. Ο περιφερειακός είναι ασυντήρητος και με την πρωινή γλίτσα γίνονται σωρεία ατυχημάτων. Ποιος να αλλάζει λάστιχα τώρα. Αμορτισέρ, άφησε το καλυτέρα, μην σκέφτεσαι το ανέφιχτο. Τι θα φανέ στο σπίτι; τα λαδιά από τα παλιά. Όλοι κινούνται σαν υπνωτισμένοι. Εξελίσσονται τα πάντα σαν ριπλέι ποδοσφαιρικού αγώνα. Που είναι τα νευρά τα παλιά. Με εκατό χιλιόμετρα νιώθεις Λαούντα. Θυμάμαι τις παιδικές εκδρομές που γυρίζαμε από Χαλκιδική. Ο τοπικός Λαούντα ήταν πάντα εκεί. Στενός δρόμος μόνης λωρίδας ανά κατεύθυνση, να σερνόμαστε σε ατέλειωτα μποτιλιαρίσματα. Ο γρήγορος και ανυπόμονος έκανε πάντα την εμφάνιση του στην απέναντι λωρίδα να προσπερνά χωρίς αύριο. Δρόμος πνιγμένος στα εκκλησάκια. Ξεκλησσακια τα λέγαμε με τον αδελφό μου. Το μόνο που δήλωναν ήταν ότι κάποιος ξεκληρίστηκε. Η μητέρα μου απέδιδε στην παρουσία τους τη μορφή προειδοποίησης για να μην πάθει άλλος τα ίδια. Μόνο η γιαγιά ήξερε ότι ήταν ποτισμένα με δάκρυα που κάποιοι δεν ήθελαν να ξεχάσουν. Όταν είσαι νέος σκέφτεσαι με γνώμονα την ζωή. Σαν γεράσεις έχεις και την οπτική του θανάτου. Παλιότερα θα πήγαινα με εκατό είκοσι χιλιόμετρα μέση ταχύτητα. Θα έφτανα σε δώδεκα λεπτά στην δουλεία και κάθε μέρα θα προσπαθούσα να σπάσω το ρεκόρ. Τώρα κάνω δεκαπέντε λεπτά με είκοσι λεπτά εάν δεν υπάρχει ατύχημα και το μόνο ρεκόρ που με ενδιαφέρει είναι άμεσα συνδεδεμένο με το πορτοφόλι μου. Τα δάνεια σου ρίχνουν την όρεξη για τέτοιου είδους σπορ όσο και οι φωνές των μικρών στις πίσω θέσεις.

Αφρική

Μέχρι στιγμής έχουν ξεσηκωθεί τα αραβικά κράτη της Μεσόγειου. Εάν το κύμα της επανάστασης περάσει την διώρυγα του Σουέζ; Τι θα κάνει η δύση; Η τιμή των καύσιμων θα ανέβει και πόσο; Το αντέχει η διεθνή οικονομία; Η ελληνική δεν το αντέχει σίγουρα. Θα σταματήσουμε τον εκδημοκρατισμό της περιοχής για να διασωθούμε εμείς; Η γνώμη του λάου, το δικαίωμα του στην επιλογή; Τα συντάγματα της Δύσης, τα πιστεύω της;
Η απαγκίστρωση της Δύσης από το πετρέλαιο θα έχει μακροπρόθεσμα πολιτικά αποτελέσματα που θα την ευνοήσουν καθότι δεν θα είναι η ιδία ούτε θα χρησιμοποιεί αλλά κράτη ως υποχείρια. Θα μπορεί να ξαναπροβάλλει ένα ιδεολογικά αρεστό πρόσωπο που θα μπορεί να έχει κάποια αντιστοίχηση με τις πράξεις της, αντίθετα από ότι συμβαίνει ως σήμερα. Κατά τα αυτό τον τρόπο θα μπορέσει να άρει την καχυποψία που διέπει τις συνεργασίες της με τα κράτη του τρίτου κόσμου λόγω του αποικιοκρατικού της παρελθόντος.
Οι χώρες της Αφρικής είναι το επόμενο πεδίο που θα γίνονται οι συγκρούσεις και οι καταχρήσεις εξουσίας παγκοσμίως. Σκεφτείτε μόνο από πόσο χαμηλά ξεκινούν και πόσο δρόμο έχουν να διανύσουν. Τις υποεκμεταλλευόμενες πρώτες ύλες. Ο κόσμος θα ξαναγυρίσει από εκεί που ξεκίνησε για να την ξεζουμίσει. Μόνο που η Δύση θα έχει ανταγωνισμό από Κινά, Ρωσία, Ινδία, Λατινική Αμερική. Πεδίο μάχης κανονικό. Η Ελλάδα είναι η μόνη Δυτική χώρα που δεν έδρασε αποικιοκρατικά, τουλάχιστον από τον Μέγα Αλέξανδρο και έπειτα, σε αυτή την ήπειρο. Λόγω γειτνίασης θα πρέπει να διαμορφώσει μια πολιτική προσέγγισης με αυτά τα κράτη και συνεργασίας. Να δει ποια φέτα αναγκών μπορεί να καλύψει, να ανοίξει τα πανεπιστήμια της και τα λιμάνια της, να στείλει τουρισμό, να στείλει τρόφιμα, να βοηθήσει σε υποδομές. Με σχέδιο, όμως, όχι από απλό ανθρωπισμό, διαφορετικά άλλος θα σπέρνει και άλλος θα τρώει τον καρπό. Δεν χρειάζεται να διαγκωνιστεί με τα αλλά κράτη. Μια φέτα από μια ήπειρο έχουμε να διεκδικήσουμε σε μια κούρσα που έχει λίγα χρόνια που ξεκίνησε.

Ανθρώπινο μάτι και οδήγηση

Το ανθρώπινο μάτι είναι ένα από τα κύρια όργανα πληροφόρησης μας κατά την οδήγηση. Το άλλο, όπως είπε και ο Λαούντα, είναι η ευρύτερη περιοχή της απόληξης της σπονδυλικής μας στήλης και ειδικότερα το σημείο που εφάπτεται του καθίσματος. Αυτό, όμως, χρίζει άλλης ανάλυσης. Εξαιτίας της ελλιπούς οπτικής πληροφορίας λαμβάνουν χώρα τα περισσότερα ατυχήματα, και όχι από τρίτες υπεράνθρωπες δυνάμεις τύπου υπερβολική ταχύτητα. Η λάθος εκτίμηση είναι απόρροια των ελλείπων ερεθισμάτων και γνώσεων, κοινώς και βλάκας και τυφλός. Παρ’ όλα αυτά κάποια πράγματα δεν πρέπει να επαφίενται πάντα στις καλές στιγμές και να καταριόμαστε τις κακές όταν λαμβάνουν χώρα. Τις προετοιμάσαμε.
Το μάτι μας είναι ευαίσθητο στις αλλαγές της φωτεινότητας, ας το εκμεταλλευτούμε .Όταν ο ήλιος δύει και όταν ανατέλλει, οι ακτίνες του πέφτουν διαγώνια, οι σκιές είναι λιγότερο τονισμένες και συνήθως οι αποχρώσεις ομογενοποιούνται. Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι λάτρευε αυτό το φως για την ζωγραφική του, αλλά δε συνάδει με την ξεκούραστη οδήγηση. Τότε παρ’ ότι εμείς, συνήθως, βλέπουμε τον δρόμο, θα είναι καλό να ανάψουμε τα φωτά μας, διότι έτσι ξεχωρίζουμε, λόγω διαφοράς φωτεινότητας από το περιβάλλον. Τα φωτά δεν χρησιμεύουν μόνο για δική μας χρήση. Τις περισσότερες φορές είναι για να μας βλέπουν. Ειδικότερα όσοι έχουν άπλυτα αυτοκίνητα, που έχουν πάρει γκριζωπή απόχρωση, και όσοι έχουν ακόμη πιο σκούρες αποχρώσεις, θα ήταν προτιμότερο να προβούν σε αυτή την ενεργεία νωρίτερα. Οι μοτοσυκλέτες πρέπει να έχουν τα φωτά τους συνεχώς ανοιχτά, διότι έχουν πλάτος όσο ένας άνθρωπος και είναι δυσδιάκριτες. Μέσα στην πόλη ειδικότερα ξεχωρίζουν ακόμη πιο δύσκολα. Εάν συνυπολογίσουμε και όσους δεν φορούν κράνος το ποσοστό να μην γίνει ένας μοτοσικλετιστής έγκαιρα αντιληπτός είναι αυξημένο.
Η γήρανση του πληθυσμού είναι ακόμη ένας παράγοντας που επιβάλει τα φωτά και την ημέρα. Με την πάροδο του χρόνου και την πτώση ευαισθησίας των ραβδίων μειώνεται η περιφερειακή όραση. Θεωρητικά τα φωτά ημέρας και τα φωτά που περιστρέφονται κατά τον διαμήκη άξονα του αυτοκίνητου κατά την διάρκεια των στροφών, δηλαδή σε επίπεδο πώλησης τα περιστρεφόμενα φωτά, θα ήταν πολύ χρήσιμα έξτρα στοιχειά για ηλικίες άνω των πενήντα ετών. Υπάρχει και μια περίπτωση που τα σβηστά φωτά μπορεί να αποδειχτούν προτιμότερα. Όταν κινούμαστε με τον ήλιο στην πλάτη μας. Η αντηλιά που τυφλώνει το αντίθετα κινούμενο όχημα μπορεί να ταυτιστεί μαζί μας από τον οδηγό του με συνέπεια να μην αντιληφτεί την παρουσία μας.
Η γνώση χαρίζει φως, δηλαδή καλό είναι να γνωρίζουμε ποια φωτά για ποια περίσταση. Όταν βρέχει καταρρακτωδώς, όταν έχει ομίχλη, όταν χιονίζει δεν χρειάζεται να έχουμε αναμμένους τους προβολείς του αυτοκίνητου. Αντί να διευρύνουμε το οπτικό μας πεδίο το ελαττώνουμε. Το δυνατό φως διαχέεται στα σχετικά μεγάλα σωματίδια όλων αυτών των μορφών του νερού και δημιουργεί μια φωτεινή θολούρα εμπρός μας, που λόγω της μεγάλης της φωτεινότητας εξαφανίζει τις λεπτομέρειες όσων βρίσκονται εκτός αυτής. Τα φωτά ομίχλης είναι χρήσιμα μόνο σε συνθήκες που προδίδει και το όνομα τους. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις ενοχλούν άσκοπα. Χαρίζουν την ψευδαίσθηση της οπτικής πληροφορίας διότι φέγγουν έως οκτώ μετρά μπροστά από το αυτοκίνητο. Μπορείτε να δοκιμάσετε κάτι πολύ εύκολο σε ένα άδειο χώρο, όπως ένα έρημο παρκινγκ. Αναπτύξτε ταχύτητα σαράντα χιλιόμετρα ανά ώρα, σημαδέψτε που θα φρενάρετε και αφού φρενάρετε σημαδέψτε την απόσταση. Εάν είναι κάτω από οκτώ μετρά κρατήστε τα φωτά ομίχλης ανοικτά …
Στην χώρα μας θεωρούμε ότι είμαστε πολύ κοινωνικοί, ανοιχτόκαρδοι και γλεντζέδες. Παρά αυτά η χρήση των δεικτών πορείας αποτελεί μια αβάσταχτη διαδικασία για τους περισσότερους εκ των οδηγών. Βγάζουμε έτσι στην φόρα τα ελαττώματα της φυλής μας όπως η οκνηρία και η εγωπάθεια. Ας αλλάξουμε οπτική μας γωνία, ας αποβάλλουμε την εκδημοκράτηση της ανομίας και την θεσμοθέτηση της υιοθετώντας το «όλοι έτσι κάνουν», το «δεν βαριέσαι», και ας ασπαστούμε ανοιχτόκαρδα την χρήση του «φλας» ως κοινωνικό χαιρετισμό στο κοινό γλέντι που μπορεί να είναι η συνέρευση μας στον ίδιο δρόμο.

Prime Minister

Για να ξεφύγεις από την πίκρα και την μιζέρια, όταν αυτές σε περιστοιχίζουν, έχω ανακαλύψει μόνο έναν τρόπο. Γράψε τον εαυτό σου στα παλιότερα των υποδημάτων του. Μη σκέπτεσαι δυο τρεις μέρες τίποτε. Αναμοχλεύεσαι το εφηβικό χαβαλέ, πήγαινε έλα στην δουλειά, άλλα με ανεμελιά. Σιγοτραγουδά άσματα τύπου «Θα τον τρελάνουμε τον ήλιο…» ή «Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ…» και άντε έξω από ‘δω μιζεροφατσες, παραπονιάρες, μωρομυαλες και μυξιάρες. Στα καλά σας ήσασταν πορδες που καμωνόσασταν τις αστραπές. Τώρα μουρμουράτε καταστροφές. Κομπογιαννίτες και τσαρλατάνοι που νομίζατε ότι θα ζούσατε πάντα στα χρυσά, ξυπνήσατε και βλέπετε παντού σκατα. Για αυτό δεν έγραφα, για αυτό απείχα. Δεν με ένοιαζε, δεν με κατανοούσα. Δεν με συμμεριζόμουν, δεν με λυπόμουν. Σηκώθηκα, έψαξα, βρήκα δουλειά, με τύχη η αλήθεια, αλλά την έψαξα, τους είπα γεια, εγώ έχω άλλα μυαλά, συγγνώμη για την κομπορρημοσύνη, αλλά δεν έγινα εγώ ακριβός, εσείς είσαστε φτηνοί πλέον. Φτηνοί σε απαιτήσεις, λειψοί σε ιδέες, μοιρολάτρες, ανήμποροι, άκεφοι.
Εταιρεία με πολυετή παρουσία στον χώρο της, άλλοτε πολύ και άλλοτε λιγότερο επιτυχημένα, το 2010 παρουσίασε για πρώτη φορά ζημία. «Ζήτησε» και έθεσε μονομερώς θυσίες από τους εργαζόμενους της. Βεβαίως σιωπηλά τα τελευταία χρονιά δανείζεται χωρίς εμφανή λόγο από αυτούς, καθότι καθυστέρει τις καταβολές μισθοδοσίας κάθε μηνά, για να μην προβεί σε τραπεζικό δανεισμό η ιδία. Η φύση της είναι παροχή υπηρεσιών και βασίστηκε πάνω στο φιλότιμο των εργαζομένων της, διατηρώντας τους είναι η αλήθεια για μεγάλο χρονικό διάστημα. Τώρα τους γύρισε την πλάτη και τους έβαλε σε εκ περιτροπής εργασία, τους ώθησε σε παραιτήσεις και κρατά υπό ομηρεία τους υπόλοιπους, καθιστώντας σαφές ότι λεφτά για αποζημιώσεις δεν υπάρχουν. Τι μπορεί να ελπίζει ο πελάτης από εταιρεία σαν αυτή; Μήπως ότι θα τον κοιτούν οι υπάλληλοι σαν να είναι αόρατος;
Το ορόσημο των σαράντα χρονών για μια επιχείρηση θα ήταν σημαντικό και θα άξιζε, εάν όχι να γιορταστεί κυριολεκτικά, να τύχει μαρκετινιστικης εορτής. Να ξαναθυμίσει σε όσους ξέχασαν, να αναμοχλεύσει το ενδιαφέρον των πελατών, να δείξει ότι υπήρξε, υπάρχει και θα υπάρχει… Αλλά φευ, άλλες οι σκέψεις ημών και άλλες των ιδιοκτήτων. Θα περίμενε κάνεις να ακούσει έστω κάτι σαν «που καιρός για γλέντια» ή «που να σκορπάμε λεφτά σε λούσα»… Δυστυχώς ο καπετάνιος ξέχασε το ημερολόγιο του πλοίου ανενημέρωτο και δεν έχει ιδέα τι διοικεί. Ας είναι καλά ο αυτόματος… Ούτε αυτό το θυμήθηκαν στην μιζέρια τους…
Εταιρεία που ειδικεύεται στους Η/Υ και τις συναφείς με αυτούς υπηρεσίες, με διευρυμένο πελατολόγιο και εξιδανίκευση σε συγκεκριμένο κλάδο, μεταβιβάζει τα περιουσιακά της στοιχειά, απολύει και αυτοσυρρικνώνεται χωρίς προφανή λόγο εδώ και κάποια χρόνια. Τώρα απορροφάται από θυγατρική της εξ αίματος και όχι κατά ουσία, μικρότερη της εταιρεία και προσπαθεί να εντάξει στο νέο σχήμα τους εναπομείναντες υπάλληλους της, οι όποιοι στην ουσία κινούν όλο της το πελατολόγιο, ως νέους με άλλες συμβάσεις και όχι σε συνεχεία της προηγούμενης κατάστασης. Η κρίση δεν φταίει όταν το μυαλό από χρόνια παραπαίει…
Ανοικτή επιστολή στον πρωθυπουργό αγγλοσαξονικής χώρας περιελθούσης στην ιδία με εμάς κατάσταση. Μεταφέρεται αυτούσια όπως δημοσιεύτηκε σε αυτό το ημερολόγιο από τον φίλτατο αλλοδαπό υπήκοο:
Dear Prime minister,
I’m in the unpleasant position to bother you. In the past I wouldn’t dare to do a thing like this, but given the open mind that characterizes you and your embracement of the internet I permit myself to expose you my disagree with your anticrisis conduct. Until now your administration has diagnosed that the state is underproductive at least and that is where money get ‘lost’. So your government legislated for a year in a way to find a sum of money to reduce our debit without any regret concerning the social side effects. I can understand those things you did until now, because, analogically, I ‘m in the same position with my debits. I was optimistic about my situation and I spend more than I should.
But we are still waiting for the reform of the state and the only thing we hear from your loyal media is another reduction of our income. Your time passes inevitably and you are losing our patience. Thing is my debits I’ m gone pay them with my money. The ones you want to reduce… The states debit is gone to be paid with my money, also… So why reduce them? How much more? What’s the plan?

Πολιτική

Μια διαπίστωση για μια γειτονική χώρα, τύπου ουνα φάτσα ουνα ράτσα:
Το πρόβλημα δεν είναι εάν ο πρωθυπουργός πηδαει και μάλιστα πληρώνοντας. Αυτό ειδικά μπορεί να το κάνει ο καθένας.
Το πρόβλημα είναι ότι αυτό είναι το μόνο πρόβλημα του.
Εφαρμόζεται και στα καθ’ημάς αλλάζοντας ρήματα. Πχ.
Το πρόβλημα με τους έλληνες πολιτικούς δεν είναι ότι κλέβουν. Είναι ότι αυτό είναι το μόνο τους πρόβλημα.

Μιζέρια

Ήμουν ξαπλωμένος στην έξοχη, άνοιξη, πλημμυρισμένος από ευωδιές λουλουδιών, φρέσκου νοτισμένου χώματος. Απαλός ο ήλιος και χάδι το αεράκι, κοντομάνικο και γυαλί Ήλιου. Καμία φασαρία, ώσπου εμφανιστήκαν κάτι μέλισσες. Γινόταν όλο και περισσότερες. Το βουητό τους άρχισε να μου τρυπάει το κεφάλι. Αισθανόμουν σαν να είχε παρεισφρήσει όλο το σμήνος στα αυτιά μου. Εκεί που πίστευα ότι κάποια χάθηκε στον λαβύρινθο αναδύομαι από την ονειροπόληση και ακούω τους συναδέλφους μου που προσπαθούν να ερμηνεύσουν τις ανακοινώσεις των εργοδοτών μας γκρινιάζοντας και μουρμουρίζοντας, ατέρμονα επαναλαμβανόμενοι, εσχατολογικά σκεφτόμενοι πρώτες δευτέρες και τρίτες ερμηνείες. Πεφωτισμένοι ιερείς μαντείου, χαρτορίχτρες, καφετζούδες ωχριάτε μπροστά στους προφήτες της συναδελφικότητας και της μαχόμενης εργατιάς.
Τι σημαίνει δεν έχω λεφτά και δεν μπορώ να σας πληρώσω; Τι σημαίνει ότι δεν μπορώ να σας απολύσω; Τι σημαίνει πάρε άδεια άνευ αποδοχών; Τι σημαίνει ημιαπασχόληση; Τι …; Ρωτάς δικηγόρους, ρωτάς επιθεωρήσεις εργασίας, ρωτάς λογιστές, ξεματιαστρες και εξομολογητές… Σημαίνει απλά,
Πέρυσι και φέτος έχασα λεφτά.
Δεν θέλω να μου συμβεί ξανά
Πάρε το κόκκαλο που σου πετώ
Κουνά την ουρά σαν σκυλί καλό.
Αυτό έχω για σένα μοναχά
Θα σου δίνω λίγο μισθό
Μα θα έχεις την δουλειά
Σαν ελπίδα μονάχα
Μήπως και σε λυπηθώ
Και για τον σκύλο τον καλό
Θα πετάξω αποφάγια και ένα ευχαριστώ.
Δεν απολύεσαι, δεν αποζημιώνεσαι. Έχω 5750 ημερομίσθια να τα μοιράσω σε 25 υπάλληλους, περάστε κύριε, περάστε… Μισθοί λογικοί… Δεν θέλετε δεν πειράζει… Άνοιξε την πόρτα, ο κόσμος σε περιμένει. Είσαι 40 χρονών και βαλε, με προϋπηρεσία μεγάλη. Που πας ρε Καραμητρο… Έξω θα πεινάσεις, θα κρυώσεις. Εγώ τόσα χρόνια σε είχα αγκαλιά, σε φρόντιζα, σε τάιζα, όλα σε μένα τα χρωστάς. Τώρα που εγώ δυσκολεύομαι εσύ μου παραπονιέσαι; Δεν θέλεις άνευ αποδοχών, δεν θέλεις παραίτηση, δεν θέλεις ημιαπασχόληση; Δεν μπορείς αυτή θα την πάρεις. Διαθεσιμότητα δεν δίνουμε, απόλυση με τίποτα. Εάν είχα τόσα λεφτά σε σένα θα τα σκόρπιζα. Τα (precious) λεφτά μου. Που δεν τα έχω για τι δεν βγάζω, γιατί δεν έχω πελάτες, γιατί έχει κρίση, γιατί δεν βοηθάτε… όρε άπιστα γουρούνια…
Τότε ξαφνικά τα είδα όλα πιο φωτεινά. Θέλουν κέρδη τώρα. Πως δεν έχει σημασία. Δεν θέλουν να βάλουν λεφτά, μόνο να παίρνουν, ούτε για μια χρονιά. Εδώ δεν έχει προοπτική εργασιακή, κάνεις απλώς υπομονή και φεύγεις μόλις ο ήλιος φάνει. Τριγύρω δεν έχει δουλειά. Ξεκινάς να ψάχνεις από τώρα και ότι βγει. Μένεις όσο σε συμφέρει… Τα υπόλοιπα λόγια είναι περιττά και δεν γεμίζουν την κοιλία, μοναχά αέρια προκαλούν τελικά.
Υπάρχει και η θετική πλευρά. Στα κρατικά στατιστικά δεν θα φαίνεσαι άνεργος. Βεβαία του κράτους του ξεφεύγει ότι παρότι θα δουλεύεις δεν θα πληρώνεσαι για κοντά 6μηνες. Αλλά επιμένω θετικά. Εάν εκπορνευτείς για να ταϊστείς να ξέρεις ότι οι δηλωμένες μια φορά τον μηνά κάνουν ανάλυση αίματος για το AIDS. Επίσης εάν χρωστάς και πας φυλακή να ξέρεις ότι δεν είσαι υποχρεωμένος να μαζεύεις αποδείξεις για την φορολογική σου δήλωση. Υπάρχουν και αλλά θετικά, ίσως και ακόμη πιο καλά. Ο τζίρος της ΔΕΗ θα ανέβει, και όχι μόνο χάρης στις αυξήσεις. Οι περισσότεροι καινέ air condition και τα τζάκια τους. Βεβαία αυτά δεν συνάδουν με την πράσινη ανάπτυξη. Αλλά τι να κάνουμε που η τελευταία έδενε με το χρώμα του κυβερνώντος κόμματος. Εάν η κυβέρνηση γίνει γαλάζια θα γίνει και η ανάπτυξη, γιατί θα έρθει από τις ανανεώσιμες πήγες που έχουν κάνουν με θάλασσα και αέρα. Στο κόκκινο προβληματίζομαι αλλά υποθέτω ότι θα είναι από βιοκαύσιμα που παράγονται από ζαχαρότευτλα και άλλους κοκκινωπούς βολβούς.
Είναι δύσκολο να είσαι κυβέρνηση τώρα. Ως τα Χριστούγεννα οι εταιρείες θα απολύουν και θα κόβουν μισθούς και ώρες εργασίας. Μετά τα Χριστούγεννα όσες δεν βγαίνουν έστω και έτσι θα κλείσουν. Πολλές εξ αυτών θα έχουν επιταγές στον αέρα. Τότε θα αισθανθούμε όπως οι Ιταλοί το 40. Τα επαγγέλματα του άμεσου μέλλοντος είναι σεκιούριτι και υπάλληλος εισπρακτικής εταιρείας. Ένας θα κλέβει τετρακόσια ευρώ και ο άλλος που θα πληρώνεται με τετρακόσια ευρώ θα προσπαθεί να τον πιάσει για να διασφαλίσει το παχυλό μισθό του.