Κάποια μέρα παρατηρείς στον καθρέφτη τις γκρίζες τρίχες που εμφανιστήκαν, από κάτω ξαναρίχνεις μια ματιά στα κιλά που είναι περισσότερα από το πρέπον, τεντώνεσαι κι ακούγονται οι αρθρώσεις, τα μάτια σου τσούζουν ακόμη από τις ώρες που περνάς μπροστά στον υπολογιστή. Η τουαλέτα θα έπρεπε να είναι ιδιωτικός χώρος, αλλά ο μικρός σου γιος είναι συντονισμένος μαζί σου και παρεισδύει για ένα γρήγορο κατούρημα. Θυμάσαι ότι τα ιδία έκανες και εσύ στον δικό σου πατέρα. Πως κρατιόσουν μέχρι να τελειώσει, αργότερα όταν είχες μεγαλώσει κάπως, πως προσπάθησες να ξυπνήσεις νωρίτερα, αλλά ματαία εκείνος τα κατάφερνε καλυτέρα και έτσι αποφάσισες για το αργότερα και με περισσότερο ύπνο. Τι έγινε ανάμεσα σε αυτά τα πρωινά ξυπνήματα; Ήταν χθες ή μήπως πριν εκατομμύρια χρόνια;
Υπάρχουν μέρες που ξύπνησες και άλλαξε η ζωή σου. Η πτώση του τοίχους που έδωσε την εντύπωση ότι θα εξανεμιζόταν η ανθρωπινή ανοησία, η 11η Σεπτεμβρίου, όπου η ανοησία επανέκαμψε και της οποίας τα απόνερα τρώμε ακόμη σε μορφή οικονομικής κρίσης. Το κόστος του πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία μοιράζεται στον πλανήτη. Το φως διαδέχεται το σκοτάδι στην ιστορία και τούμπλαλιν. Η τέχνη κινείται αντίστοιχα, πιο αφηρημένη και λυτή στο ιστορικό σκότος, πιο αλληγορική. Αντιθέτως πιο χαρούμενη, εξωστρεφής και πολυποίκιλτη στα λαμπερά ιστορικά χρόνια. Υπάρχουν οι άνθρωποι που επιβιώνουν στα σκοτεινά γινόμενοι πιο σκούροι, υπάρχουν και αυτοί που σαν νέος Προμηθέας φέρνουν τη σπίθα για τα επόμενα φωτεινά έτη, τότε που όλοι βγαίνουν και χαρούμενοι καταναλώνουν ζωή.
Θυμάμαι την αίσθηση του πρωινού της πρωτομαγιάς του 2004. Μια μέρα πριν είχε πεθαίνει ο Ratzenbergher, οδηγός F1, στα δοκιμαστικά της Imola. Πήραμε κοντά στις 6:00 το τραίνο για την Imola και στον αέρα υπήρχε μια δυσοίωνη αίσθηση. Λίγες ώρες αργότερα έγινε το ατύχημα του Senna. Φεύγοντας από την πίστα μάθαμε το θάνατο του και την επομένη όλα τα αλλά ατυχήματα που έγιναν στην εκκίνηση με συνεπεία το θάνατο ενός πυροσβέστη και λοιπούς τραυματίες. Ήταν πολύ για αθλητικό γεγονός τόσοι νεκροί. Θυμάμαι το τηλέφωνο στις 5:00 το πρωί όταν πέθανε η μητέρα μου. Θυμάμαι όταν άνοιξα την τηλεόραση την 11η Σεπτεμβρίου και δεν καταλάβαινα τι έβλεπα. Τι άλλαξε μέσα μου και θυμάμαι όλους τους νεκρούς; Τι μυστήριο πρωινό είναι αυτό; Είχα μια αφίσα με το Gilles Villeneuve, τον χάσαμε και αυτόν. Λάτρευα τον Barry Sheen, αυτός έριξε πολλές φόρες τα ζαριά με τον θάνατο, ωσότου έχασε. Είχα δει το Colin Mc Rae στο Memorial Bettega να τουμπάρει μετά την γέφυρα και να βγαίνει αλώβητος πηγαίνοντας, όπως πάντα, αέρα. Κεραυνοβόλος έρωτας, αλλά μας άφησε και αυτός. Τι τα θες είναι επικίνδυνα παιχνίδια αυτά, για να μην πούμε για τον Patric de Gayrdon. Ο L.J.K. Setright, o Isaac Asimov, ο Curt Cobain, ο James Brown. Ακόμη λιώνω το Live at the Apollo στο pick up. Ο Chuck Yeager και άλλοι ήρωες των παιδικών και εφηβικών μου χρονών. Πως θα ήταν την ημέρα που πέθανε ο Καζαντζάκης;
Τώρα τελευταία όμως αποτραβιούνται από την σκηνή ή την ζωή άτομα που λίγο πολύ μεγάλωσα μαζί τους. Ο Steve Jobs φεύγει από την Apple για τελευταία φορά. Θυμάμαι ακόμη τον Cube όταν είχε αποχωρήσει για πρώτη φόρα. Πηρά τους 4Τροχους, οι οποίοι με συντροφεύουν αδιαλείπτως δεκαετίες και ξεφυλλίζοντας από τις πρώτες σελίδες έλλειπε ο Καββαθάς. Τι κακό μας βρήκε σκέφτηκα; Ψάχνοντας καλυτέρα ανακάλυψα τους λογούς της απόχης του, αλλά μου έδωσε μια τρομάρα ο μπαγάσας; Είναι ένα είδος πνευματικού πατέρα και για εμένα, όποτε η απώλεια θα ήταν βαριά. Αναρωτήθηκα εάν θα αγόραζα τους 4 Τροχούς χωρίς αυτόν και κατέληξα πως όχι. Η αγορά τους οφείλεται μόνο σε αυτόν, τα αυτοκίνητα υπάρχουν τώρα παντού στο internet, την άποψη του χρειαζόμαστε.
Τέλειωσε και το ξύρισμα με αυτές τις σκέψεις και μπήκε και η κόρη μου στην τουαλέτα. Άντε να έρθει και κανένας συγγενής ακόμη να τα πούμε. Βγήκα να κάνω χώρο στην γυναικά μου και σκέφτηκα ότι αυτό έχω και το σήμερα. Οι ήρωες μου με έφτιαξαν για να τους χαίρομαι και να με χαίρονται αυτοί που έχω κοντά μου.
Πέμπτη 25 Αυγούστου 2011
Τετάρτη 24 Αυγούστου 2011
Κλωθογυρίσματα του Φραπέ
Είχαμε προετοιμαστεί, είχαμε αγοράσει όλα τα απαραίτητα, είχαμε συγχρονίσει τα ρολόγια μας και περιμέναμε τα μεσάνυχτα της 31/8/2011. Πήγαμε στο σουπερμάρκετ και αγοράσαμε όσα πιο πολλά αναψυκτικά και νερά μπορούσαμε. Επιλέγαμε κοιτώντας τις ημερομηνίες λήξεως, αφού πρώτα είχαμε κάνει ο καθένας ξεχωριστά επίσκεψη σε διάφορα καταστήματα για να βρούμε αυτά με την ύστερη ημερομηνία λήξεως. Η ψησταριά περίμενε, τα καρβουνά, τα κρέατα. Ποτά καθόλου, κρασί μηδέν, ούζο ούτε σταγόνα. Αναψυκτικά και νερά άφθονα. Στο τέλος παγωτό εμβαπτισμένο σε καφέ espresso, τόσο ώστε θα μπορείς να το περιγράψεις ως «παγόβουνο στον ωκεανό». Πνευματικά έτοιμοι για την βεράντα του εξοχικού, με πλαστικά ποτήρια και πιάτα. Θέα στον κόλπο, η δύση φάτσα απέναντι, η ψησταριά κάτω στην αυλή, το playlist της ημέρας έτοιμο. Μπιριμπα και αναψυκτικά, καφές και κρύο τσάι, σόδες. Ψάχναμε μόνο για ρωμαϊκά ανάκλιντρα και βαστάζους με κουβάδες για να αδειάζουμε το περιεχόμενο του στομάχου και να συνεχίσουμε το γλέντι ως το πρωί, αλλά κανένας και τίποτε δεν ταίριαζε με το job description. Είχαμε βάλει εδώ και καιρό σπαθόχορτο στο λαδί και θα πίναμε το κουταλάκι μας λίγες ώρες πριν το ξεφάντωμα.
Ο ένας πρότεινε να φέρει το Nova για μεταμεσονύκτιες προβολές, αλλά απορρίφτηκε ως πολύ ανδροπρεπές και θέλαμε και τα κορίτσια μαζί. Υπήρχε και ο κίνδυνος να βλέπουμε ποδόσφαιρο και να ξεπέσουμε στην αποχαύνωση του χειμώνα. Ο άλλος πρότεινε να φέρουμε πίτσες, αλλά απορρίφτηκε. Τα τραπέζια θα στρώνονταν με λαδόκολλες. Οι ντομάτες, τα κρεμμύδια, οι καυτερές πιπεριές, ο τενεκές με την κατσικίσια φέτα, ελιές, λαδί, ρίγανη από το βουνό. Όλα έτοιμα εκτός από τον Υπουργό Οικονομικών Ιδεολογημάτων. Σκέπτεται να παγώσει την αύξηση του ΦΠΑ. Μα σκέπτεται; Τι σκατά ακριβώς; Τι να τα κάνουμε τα καρβουνά τώρα; Να του ανάψουμε καμιά φωτιά μήπως και φωτιστεί; Τι θα πει σκέπτεται για ένα μετρό που μόλις λίγους μήνες πριν το ψήφισε; Όταν το ψήφισε είχε σκεφτεί ή του έφυγε σαν ορδή στην τουαλέτα, ασυναίσθητα; Οι λοιποί που το ψήφισαν; Για αυτό βρωμάει η Βουλή; Διότι το ψαρί από το κεφάλι βρωμάει και η πολιτικοί μας ζέχνουν. Ένα μείγμα ανικανότητας, αναποφασιστικότητας, ανοργανωσιάς. Ιδρωμένοι από την αγωνία να μην κάνουν κακό στην καριέρα τους μυρίζουν σαν κάποιον που πηγαίνει στον ενδοκρινολόγο του για να καταπολεμήσει την κακοσμία και όντως κλειστοφοβικός έχει εγκλωβιστεί μέσα στον ανελκυστήρα της προσωπικής του ανέλιξης που έχει κολλήσει στην πλήρη αποτυχία.
Ηλίθιος δεν γίνεσαι από αυτά που σκέπτεσαι, αλλά από αυτά που κανείς, γιατί αυτά γνωρίζουν οι άλλοι. Και εμείς εάν δεν είχαμε γράψει εδώ για ανάκλιντρα και λοιπές ηλιθιότητες θα είχαμε κρατήσει την υστεροφημία μας ακέραιη. Τώρα τι γίνεται; Κρατήσαμε την απόδειξη του σουπερμάρκετ; Να τα πάμε πίσω ή να τα πιούμε όλα; Τελικά τι θα ισχύσει 31/8; Μετά; Ως ποτέ; Τι όνειρα βλέπουν αυτοί οι άνθρωποι; Είναι άνθρωποι; Μήπως πίνουν μόνο αλκοολούχα και για αυτό έβαλαν τα υπόλοιπα στο 23%; Τώρα έχουμε μείνει σαν τους συγγενείς έξω από την εντατική. Μόνο από τον Θεό μπορούμε να πάρουμε απάντηση και ελπίδα. Μέσα οι γιατροί - πολιτικοί πάνε έρχονται αλλά δεν μπορούν να μας πουν τίποτε. Ο ασθενής είναι σε πολύ κρίσιμη κατάσταση. Πηγαίνουμε ένα μισάωρο μέσα, δηλαδή στο σουπερμάρκετ, και όταν βγαίνουμε αναρωτιόμαστε αύριο θα έχω δουλειά; Θα μπορέσω να ξαναέρθω; Αυτοί που δεν μπορούν τι κάνουν;
Από το ημερολόγιο του Κυβερνήτη της μάσας: Μαζευτήκαμε 23/8 εκτάκτως μετά από τον συναγερμό που πρόεκυψε από την αναποφασιστικότητα του Υπουργού Οικονομικών Ιδεολογημάτων και αφού καταμετρηθήκαμε και έλλειπε μόνο ο πατέρας μου σε διακοπές, ανέλαβε η νύφη μου τον ρόλο της γραμματέως. Έπειτα από εκτενή συζήτηση επί του μοναδικού θέματος, ήτοι την μεταφορά της φαγοποσίας από τις 31/8 την σημερον, πάρθηκε ομοφώνως η απόφαση να εφαρμόσουμε τον πανεθνικό κανόνα που ισχύει στις μέρες μας, τουτέστιν «ότι φάμε, ότι πιούμε και ότι αρπάξει ο κωλος μας». Ο Λέανδρος, όπως είναι πρόδηλο και εκ του ονόματος του είναι πολύ άνδρας και ότι έχει να κάνει με τα οπίσθια του δεν το αφήνει ασχολίαστο. Ανέφερε λοιπόν, πηγαίνοντας το πράγμα ένα βήμα παραπέρα, ότι για τα τελευταία ο πατέρας του ο Λεωνίδας, όπως και ο πάππους του ο Αχιλλέας, τον είχαν παροτρύνει να τα χρησιμοποιεί ως μονόδρομο, δηλαδή μόνο από μέσα προς τα έξω. Παρατήρησε ότι τελευταία δέχεται πολλές γαργαλιστικές επισκέψεις σε αυτή την περιοχή και σκοπεύει να αντιδράσει στις απόπειρες στηλίτευσης του ακροτελεύτιου περιουσιακού του στοιχείου.
Ενωμένοι όλοι μαζί δώσαμε κοινό όρκο να υψώσουμε το λάβαρο της συμμαχίας ενάντια σε κάθε εξωθεν επίθεση σε κάθε μέλος της παρέας μας και κατά συνέπεια στην φιλία μας. Αποφασίσαμε την κοινοκτημοσύνη των προσόδων μας ώστε να βιοποριστούμε όσο καλυτέρα γίνεται όλοι μαζί. Έχω φαί έχεις φαί είναι το σύνθημα μας. Μήτσο να πάρω το Nova για αύριο το βραδύ που τα παιδιά θα είναι στην πεθερά μου;
Ο ένας πρότεινε να φέρει το Nova για μεταμεσονύκτιες προβολές, αλλά απορρίφτηκε ως πολύ ανδροπρεπές και θέλαμε και τα κορίτσια μαζί. Υπήρχε και ο κίνδυνος να βλέπουμε ποδόσφαιρο και να ξεπέσουμε στην αποχαύνωση του χειμώνα. Ο άλλος πρότεινε να φέρουμε πίτσες, αλλά απορρίφτηκε. Τα τραπέζια θα στρώνονταν με λαδόκολλες. Οι ντομάτες, τα κρεμμύδια, οι καυτερές πιπεριές, ο τενεκές με την κατσικίσια φέτα, ελιές, λαδί, ρίγανη από το βουνό. Όλα έτοιμα εκτός από τον Υπουργό Οικονομικών Ιδεολογημάτων. Σκέπτεται να παγώσει την αύξηση του ΦΠΑ. Μα σκέπτεται; Τι σκατά ακριβώς; Τι να τα κάνουμε τα καρβουνά τώρα; Να του ανάψουμε καμιά φωτιά μήπως και φωτιστεί; Τι θα πει σκέπτεται για ένα μετρό που μόλις λίγους μήνες πριν το ψήφισε; Όταν το ψήφισε είχε σκεφτεί ή του έφυγε σαν ορδή στην τουαλέτα, ασυναίσθητα; Οι λοιποί που το ψήφισαν; Για αυτό βρωμάει η Βουλή; Διότι το ψαρί από το κεφάλι βρωμάει και η πολιτικοί μας ζέχνουν. Ένα μείγμα ανικανότητας, αναποφασιστικότητας, ανοργανωσιάς. Ιδρωμένοι από την αγωνία να μην κάνουν κακό στην καριέρα τους μυρίζουν σαν κάποιον που πηγαίνει στον ενδοκρινολόγο του για να καταπολεμήσει την κακοσμία και όντως κλειστοφοβικός έχει εγκλωβιστεί μέσα στον ανελκυστήρα της προσωπικής του ανέλιξης που έχει κολλήσει στην πλήρη αποτυχία.
Ηλίθιος δεν γίνεσαι από αυτά που σκέπτεσαι, αλλά από αυτά που κανείς, γιατί αυτά γνωρίζουν οι άλλοι. Και εμείς εάν δεν είχαμε γράψει εδώ για ανάκλιντρα και λοιπές ηλιθιότητες θα είχαμε κρατήσει την υστεροφημία μας ακέραιη. Τώρα τι γίνεται; Κρατήσαμε την απόδειξη του σουπερμάρκετ; Να τα πάμε πίσω ή να τα πιούμε όλα; Τελικά τι θα ισχύσει 31/8; Μετά; Ως ποτέ; Τι όνειρα βλέπουν αυτοί οι άνθρωποι; Είναι άνθρωποι; Μήπως πίνουν μόνο αλκοολούχα και για αυτό έβαλαν τα υπόλοιπα στο 23%; Τώρα έχουμε μείνει σαν τους συγγενείς έξω από την εντατική. Μόνο από τον Θεό μπορούμε να πάρουμε απάντηση και ελπίδα. Μέσα οι γιατροί - πολιτικοί πάνε έρχονται αλλά δεν μπορούν να μας πουν τίποτε. Ο ασθενής είναι σε πολύ κρίσιμη κατάσταση. Πηγαίνουμε ένα μισάωρο μέσα, δηλαδή στο σουπερμάρκετ, και όταν βγαίνουμε αναρωτιόμαστε αύριο θα έχω δουλειά; Θα μπορέσω να ξαναέρθω; Αυτοί που δεν μπορούν τι κάνουν;
Από το ημερολόγιο του Κυβερνήτη της μάσας: Μαζευτήκαμε 23/8 εκτάκτως μετά από τον συναγερμό που πρόεκυψε από την αναποφασιστικότητα του Υπουργού Οικονομικών Ιδεολογημάτων και αφού καταμετρηθήκαμε και έλλειπε μόνο ο πατέρας μου σε διακοπές, ανέλαβε η νύφη μου τον ρόλο της γραμματέως. Έπειτα από εκτενή συζήτηση επί του μοναδικού θέματος, ήτοι την μεταφορά της φαγοποσίας από τις 31/8 την σημερον, πάρθηκε ομοφώνως η απόφαση να εφαρμόσουμε τον πανεθνικό κανόνα που ισχύει στις μέρες μας, τουτέστιν «ότι φάμε, ότι πιούμε και ότι αρπάξει ο κωλος μας». Ο Λέανδρος, όπως είναι πρόδηλο και εκ του ονόματος του είναι πολύ άνδρας και ότι έχει να κάνει με τα οπίσθια του δεν το αφήνει ασχολίαστο. Ανέφερε λοιπόν, πηγαίνοντας το πράγμα ένα βήμα παραπέρα, ότι για τα τελευταία ο πατέρας του ο Λεωνίδας, όπως και ο πάππους του ο Αχιλλέας, τον είχαν παροτρύνει να τα χρησιμοποιεί ως μονόδρομο, δηλαδή μόνο από μέσα προς τα έξω. Παρατήρησε ότι τελευταία δέχεται πολλές γαργαλιστικές επισκέψεις σε αυτή την περιοχή και σκοπεύει να αντιδράσει στις απόπειρες στηλίτευσης του ακροτελεύτιου περιουσιακού του στοιχείου.
Ενωμένοι όλοι μαζί δώσαμε κοινό όρκο να υψώσουμε το λάβαρο της συμμαχίας ενάντια σε κάθε εξωθεν επίθεση σε κάθε μέλος της παρέας μας και κατά συνέπεια στην φιλία μας. Αποφασίσαμε την κοινοκτημοσύνη των προσόδων μας ώστε να βιοποριστούμε όσο καλυτέρα γίνεται όλοι μαζί. Έχω φαί έχεις φαί είναι το σύνθημα μας. Μήτσο να πάρω το Nova για αύριο το βραδύ που τα παιδιά θα είναι στην πεθερά μου;
Τρίτη 9 Αυγούστου 2011
Η χώρα του Φραπέ
Η χώρα του Φραπέ θα πεθάνει την 1η Σεπτεμβρίου 2011. Το κράτος διέγνωσε με μαθηματική ακρίβεια τον υπεύθυνο της έλλειψης παραγωγικότητας και του επέβαλε φορολογική δαμόκλειο σπάθα, τον εξόρισε στην πυρεία γη του 23% ΦΠΑ. «Θέλετε ξενύχτι, καλοπέραση σε ταβέρνες και καφέδες για να μπορέσετε να συρθείτε έως το γραφείο; Περάστε από το μαγαζί του 23%. Τα χρήματα σας δεν επαρκούν πλέον για τέτοιες εκφάνσεις χαράς και ξεγνοιασιάς. Πρέπει να δουλεύεται και να ξεπληρώσετε τους λογαριασμούς σας για να ξεπληρώσουμε και εμείς με την σειρά μας τους δικούς μας, που στην ουσία είναι δικοί σας, γιατί εμείς είμαστε εσείς. Μέτα τιμής, το Κράτος».
Γιατί δεν αποταμιεύουμε πλέον; Επειδή έχουμε καταστεί καταναλωτές, έχουμε πλεόνασμα χρημάτων ή δανειστήκαμε για αυτά; Καθότι για την αγορά αυτοκίνητου και σπιτιού, που είναι οι κυρίες επενδύσεις του μέσου ατόμου, απαιτούνται πολλά χρήματα και έχουν καταστεί απαγορευτικά μέσω της φορολόγησης που έχουν υποστεί, μήπως καταναλώναμε κυρίως σε καφετερίες και ταβέρνες; Πλούσιος γίνεσαι παίρνοντας τα λεφτά των άλλων, μέσος μένεις όταν καταναλώνεις ότι έχεις και φτωχός όταν δεν έχεις τίποτε ή σχεδόν. Το κράτος θα πάρει τα χρήματα των μέσων, θα τους κάνει φτωχούς και δυστυχώς δεν θα γίνει πότε πλούσιο. Είναι ένας απλός επαίτης.
Θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι με αυτό το μέτρο θα αυξηθούν τα έσοδα του κράτους από τον τουρισμό. Τα ξενοδοχεία μας πουλούν σε χαμηλές τιμές σε χαμηλού εισοδήματος τουρίστες, για μικρό διάστημα, all inclusive πακέτα διακοπών που βρίσκονται σε χαμηλό ΦΠΑ. Αυτοί οι τουρίστες δεν είναι ηλίθιοι και χάρη στο ευρώ έχουν άμεσο τρόπο σύγκρισης των τιμών της χώρας μας με την δική τους και δεν θα καταναλώσουν τίποτε έξω από το προπληρωμένο πακέτο τους, καθότι δεν έχουν έρθει από την γη της αφθονίας. Η κρίση είναι παντού. Το βάρος, λοιπόν, θα το σηκώσουν οι γηγενείς.
Στην ουσία η αύξηση στις λιανικές τιμές θα πρέπει να περιοριστεί στο 10%, όση είναι η διαφορά των συντελεστών του ΦΠΑ. Στην ουσία όμως στην ήδη καθοδική πορεία των ενδιαφερομένων καταστημάτων θα προστεθεί και αυτό το βάρος. Ο τζίρος θα πέσει γιατί κανείς δεν πήρε αύξηση 10% στον μισθό του. Κατά εξακολούθηση τα προσδοκώμενα έσοδα πότε δεν θα ευοδωθούν και το επόμενο βήμα θα είναι να εμπεριέλθουν στο ΦΠΑ 23% και άλλα είδη, και άλλα είδη και εν κατακλείδι χαρίστε το ένα τέταρτο του μισθού σας στο κράτος σε ΦΠΑ, κατά μέσο όρο το ακόμη ένα τέταρτο σε ασφαλιστικές κρατήσεις και από φόρους τρίτων και φορολογία εισοδήματος βάλτε ακόμη ένα τέταρτο και πείτε μου τι να την κάνετε την αύξηση, τι να την κάνετε την εργασία, τι να κάνετε με την τράπεζα που χρωστάτε. Η απάντηση προσεχώς θα δοθεί όταν ο κόσμος ξεσηκωθεί και η πίτα ξαναμοιραστεί.
Γιατί δεν αποταμιεύουμε πλέον; Επειδή έχουμε καταστεί καταναλωτές, έχουμε πλεόνασμα χρημάτων ή δανειστήκαμε για αυτά; Καθότι για την αγορά αυτοκίνητου και σπιτιού, που είναι οι κυρίες επενδύσεις του μέσου ατόμου, απαιτούνται πολλά χρήματα και έχουν καταστεί απαγορευτικά μέσω της φορολόγησης που έχουν υποστεί, μήπως καταναλώναμε κυρίως σε καφετερίες και ταβέρνες; Πλούσιος γίνεσαι παίρνοντας τα λεφτά των άλλων, μέσος μένεις όταν καταναλώνεις ότι έχεις και φτωχός όταν δεν έχεις τίποτε ή σχεδόν. Το κράτος θα πάρει τα χρήματα των μέσων, θα τους κάνει φτωχούς και δυστυχώς δεν θα γίνει πότε πλούσιο. Είναι ένας απλός επαίτης.
Θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι με αυτό το μέτρο θα αυξηθούν τα έσοδα του κράτους από τον τουρισμό. Τα ξενοδοχεία μας πουλούν σε χαμηλές τιμές σε χαμηλού εισοδήματος τουρίστες, για μικρό διάστημα, all inclusive πακέτα διακοπών που βρίσκονται σε χαμηλό ΦΠΑ. Αυτοί οι τουρίστες δεν είναι ηλίθιοι και χάρη στο ευρώ έχουν άμεσο τρόπο σύγκρισης των τιμών της χώρας μας με την δική τους και δεν θα καταναλώσουν τίποτε έξω από το προπληρωμένο πακέτο τους, καθότι δεν έχουν έρθει από την γη της αφθονίας. Η κρίση είναι παντού. Το βάρος, λοιπόν, θα το σηκώσουν οι γηγενείς.
Στην ουσία η αύξηση στις λιανικές τιμές θα πρέπει να περιοριστεί στο 10%, όση είναι η διαφορά των συντελεστών του ΦΠΑ. Στην ουσία όμως στην ήδη καθοδική πορεία των ενδιαφερομένων καταστημάτων θα προστεθεί και αυτό το βάρος. Ο τζίρος θα πέσει γιατί κανείς δεν πήρε αύξηση 10% στον μισθό του. Κατά εξακολούθηση τα προσδοκώμενα έσοδα πότε δεν θα ευοδωθούν και το επόμενο βήμα θα είναι να εμπεριέλθουν στο ΦΠΑ 23% και άλλα είδη, και άλλα είδη και εν κατακλείδι χαρίστε το ένα τέταρτο του μισθού σας στο κράτος σε ΦΠΑ, κατά μέσο όρο το ακόμη ένα τέταρτο σε ασφαλιστικές κρατήσεις και από φόρους τρίτων και φορολογία εισοδήματος βάλτε ακόμη ένα τέταρτο και πείτε μου τι να την κάνετε την αύξηση, τι να την κάνετε την εργασία, τι να κάνετε με την τράπεζα που χρωστάτε. Η απάντηση προσεχώς θα δοθεί όταν ο κόσμος ξεσηκωθεί και η πίτα ξαναμοιραστεί.
Δευτέρα 1 Αυγούστου 2011
Aπόρροιες
Συσσωρεύονται απόρροιες μέσα μου σαν τα σκουπίδια στις χωματερές, δημιουργούν κύματα σαν του Ειρηνικού ωκεανού που σκάνε με υπόκωφο κρότο στον τοίχο της κοινωνικής αδιαφορίας που υπάρχει στην χωρά μου και υψώνεται σαν φράγμα υδροηλεκτρικού σταθμού σταματώντας την ροη της φυσιολογικής καθημερινότητας. Πλέον εκπνέεις και τα ερωτηματικά εμφανίζονται μέσα σε νεροφούσκες γύρω σου που φεύγουν ψηλά, αιωρούνται, σκάνε και σε πιτσιλάμε.
Όταν κάποιος απεργεί το κάνει για να σου καταδείξει πόσο χρήσιμη και απαραίτητη είναι η υπηρεσία που σου παρέχει, ώστε τοιουτοτρόπως να εκμαιεύσει το καλύτερο δυνατό από τις διαπραγματεύσεις που τελούνται. Εάν στις κινητοποιήσεις του συμπεριλαμβάνει την κατάληψη δημόσιου χώρου και την ομηρία των συμπολιτών του πως κοινωνεί την αδικία που κατά την γνώμη του υφίσταται; Μήπως το αίτημα του είναι κοινωνικά αδιάφορο; Μήπως οι υπηρεσίες του είναι υπερεκτιμημένες από τον ίδιο; Μήπως δεν υφίσταται αδικία; Μήπως οι υπαίτιοι είναι στην δίκη του πλευρά;
Ο ουρανός είναι πάντα νεφελώδης σε αυτή την πρώην ηλιόλουστη χωρά. Πάντα έτοιμος για βροχή. Πως άλλαξε έτσι το κλίμα; Φταίνε οι φωτιές; Φταίει η μόλυνση; Φταίει ο τρόπος δόμησης; Οι άνθρωποι φταίνε; Εάν τους δεις όλους μαζί φταίνε. Μεμονωμένα όχι; Σύννεφα κινούνται τρελά πάνω από το κεφάλι μου. Τρέχουν και ελίσσονται σαν αυτοκίνητα σε μποτιλιάρισμα. Αστράφτει σαν να κορνάρουν σε κάποια διασταύρωση, επιτίθενται με μανία το ένα στο άλλο και η βροχή έρχεται να βάλει ένα τέρμα σε αυτό το χάος. Οι άνθρωποι εξαφανίζονται καθώς οι σταγόνες πέφτουν και πλημμυρίζουν τα πάντα. Ο δημόσιος χώρος μένοντας κενός αποδίδεται στον κανένα, σε αυτόν που φταίει πάντα, στο άγνωστο τρίτο δαιμονοποιημένο πρόσωπο που τρώει τις σάρκες αυτής της χωράς. Ίσως για αυτό να ξεσκίζουμε το δημόσιο χώρο σε κάθε ευκαιρία; Μήπως είναι ο άγνωστος που μας κατατρέχει; Γιατί το ατομικό μας βάλλεται τόσο πολύ από το δημόσιο; Γιατί είμαστε τόσο ανασφαλείς; Γιατί είμαστε τόσο καχύποπτοι; Για να σε αγαπήσουν δεν πρέπει να αγαπήσεις; Η αγάπη δεν ενέχει την ανιδιοτέλεια; Γιατί είμαστε τόσο ιδιοτελείς; Γιατί είμαστε υλικά κορεσμένοι και πνευματικά πεινασμένοι;
Ένα παιδί είχε μείνει μονό του μέσα στην βροχή και έσκαβε ένα λάκκο, όπως κάνουν συνήθως στην παράλια. Έπεφτε το νερό και έριχνε τα χώματα μέσα και έκλεινε το λάκκο. Εκείνο ξανά έσκαβε και ξανάκλεινε από τα νερά και ξανά και ξανά. Ένα παιδί που πιθανότατα την επομένη μέρα θα ήταν κρυωμένο, που δεν θα μπορούσε να παίξει για λίγο. Ένας φαύλος κύκλος ενεργειών που έχουν αρνητικό αποτέλεσμα. Ο πολίτης που δεν σέβεται το κράτος που δεν τον σέβεται, που με τη σειρά του υποπτεύεται τον πολίτη που δεν εμπιστεύεται το κράτος, που είναι η αρχή και που το τέλος; Κουβάρι πράξεων που μεμονωμένα ίσως και να δικαιώνουν τους ενεργούντες, αλλά ιδωμένες σαν σύνολο είναι ένα γαϊτανάκι που απλώς περιστρεφόμενο σηκώνει σκόνη. Σκόνη που κάθεται πάνω στην βροχή, δημιουργώντας λάσπη που σκεπάζει τα κοινά. Ομαδικό λασπόλουτρο, οπού διαγωνιζόμαστε για τον τίτλο του πιο καθαρού.
Από μια άκρη βγήκε ένας ψήλος, αθλητικός, καλοντυμένος, νεαρός κύριος. Ατένισε μια από τις λακκούβες. Καθρεφτίστηκε στα βρομόνερα και μένοντας ικανοποιημένος στράφηκε στους υπόλοιπους συμπολίτες του, που σιγά σιγά έβγαιναν και αυτοί στον δρόμο, και αφού αυτοαποκαλέστηκε ως ο πιο καθαρός, τους είπε «Θέλω». Όταν αυτοί προσπάθησαν να τον αντικρούσουν είπε «Ναι αλλά». Όταν θέλησαν να πουν τις δίκες τους θέσεις είπε «Εγώ». Όταν πήγαν να απομακρυνθούν είπε «Θα». Το παιδί άφησε την λακκούβα και τον πλησίασε. Του ζήτησε χαρτομάντιλο και αυτός του έδωσε μεταξένιο μαντήλι, του ζήτησε φαγητό και του έδωσε μια χρυσή λίρα να φάει ότι και όσο θέλει. Του ζήτησε βιβλία και του έδωσε για παιχνίδι την λακκούβα…
Όταν κάποιος απεργεί το κάνει για να σου καταδείξει πόσο χρήσιμη και απαραίτητη είναι η υπηρεσία που σου παρέχει, ώστε τοιουτοτρόπως να εκμαιεύσει το καλύτερο δυνατό από τις διαπραγματεύσεις που τελούνται. Εάν στις κινητοποιήσεις του συμπεριλαμβάνει την κατάληψη δημόσιου χώρου και την ομηρία των συμπολιτών του πως κοινωνεί την αδικία που κατά την γνώμη του υφίσταται; Μήπως το αίτημα του είναι κοινωνικά αδιάφορο; Μήπως οι υπηρεσίες του είναι υπερεκτιμημένες από τον ίδιο; Μήπως δεν υφίσταται αδικία; Μήπως οι υπαίτιοι είναι στην δίκη του πλευρά;
Ο ουρανός είναι πάντα νεφελώδης σε αυτή την πρώην ηλιόλουστη χωρά. Πάντα έτοιμος για βροχή. Πως άλλαξε έτσι το κλίμα; Φταίνε οι φωτιές; Φταίει η μόλυνση; Φταίει ο τρόπος δόμησης; Οι άνθρωποι φταίνε; Εάν τους δεις όλους μαζί φταίνε. Μεμονωμένα όχι; Σύννεφα κινούνται τρελά πάνω από το κεφάλι μου. Τρέχουν και ελίσσονται σαν αυτοκίνητα σε μποτιλιάρισμα. Αστράφτει σαν να κορνάρουν σε κάποια διασταύρωση, επιτίθενται με μανία το ένα στο άλλο και η βροχή έρχεται να βάλει ένα τέρμα σε αυτό το χάος. Οι άνθρωποι εξαφανίζονται καθώς οι σταγόνες πέφτουν και πλημμυρίζουν τα πάντα. Ο δημόσιος χώρος μένοντας κενός αποδίδεται στον κανένα, σε αυτόν που φταίει πάντα, στο άγνωστο τρίτο δαιμονοποιημένο πρόσωπο που τρώει τις σάρκες αυτής της χωράς. Ίσως για αυτό να ξεσκίζουμε το δημόσιο χώρο σε κάθε ευκαιρία; Μήπως είναι ο άγνωστος που μας κατατρέχει; Γιατί το ατομικό μας βάλλεται τόσο πολύ από το δημόσιο; Γιατί είμαστε τόσο ανασφαλείς; Γιατί είμαστε τόσο καχύποπτοι; Για να σε αγαπήσουν δεν πρέπει να αγαπήσεις; Η αγάπη δεν ενέχει την ανιδιοτέλεια; Γιατί είμαστε τόσο ιδιοτελείς; Γιατί είμαστε υλικά κορεσμένοι και πνευματικά πεινασμένοι;
Ένα παιδί είχε μείνει μονό του μέσα στην βροχή και έσκαβε ένα λάκκο, όπως κάνουν συνήθως στην παράλια. Έπεφτε το νερό και έριχνε τα χώματα μέσα και έκλεινε το λάκκο. Εκείνο ξανά έσκαβε και ξανάκλεινε από τα νερά και ξανά και ξανά. Ένα παιδί που πιθανότατα την επομένη μέρα θα ήταν κρυωμένο, που δεν θα μπορούσε να παίξει για λίγο. Ένας φαύλος κύκλος ενεργειών που έχουν αρνητικό αποτέλεσμα. Ο πολίτης που δεν σέβεται το κράτος που δεν τον σέβεται, που με τη σειρά του υποπτεύεται τον πολίτη που δεν εμπιστεύεται το κράτος, που είναι η αρχή και που το τέλος; Κουβάρι πράξεων που μεμονωμένα ίσως και να δικαιώνουν τους ενεργούντες, αλλά ιδωμένες σαν σύνολο είναι ένα γαϊτανάκι που απλώς περιστρεφόμενο σηκώνει σκόνη. Σκόνη που κάθεται πάνω στην βροχή, δημιουργώντας λάσπη που σκεπάζει τα κοινά. Ομαδικό λασπόλουτρο, οπού διαγωνιζόμαστε για τον τίτλο του πιο καθαρού.
Από μια άκρη βγήκε ένας ψήλος, αθλητικός, καλοντυμένος, νεαρός κύριος. Ατένισε μια από τις λακκούβες. Καθρεφτίστηκε στα βρομόνερα και μένοντας ικανοποιημένος στράφηκε στους υπόλοιπους συμπολίτες του, που σιγά σιγά έβγαιναν και αυτοί στον δρόμο, και αφού αυτοαποκαλέστηκε ως ο πιο καθαρός, τους είπε «Θέλω». Όταν αυτοί προσπάθησαν να τον αντικρούσουν είπε «Ναι αλλά». Όταν θέλησαν να πουν τις δίκες τους θέσεις είπε «Εγώ». Όταν πήγαν να απομακρυνθούν είπε «Θα». Το παιδί άφησε την λακκούβα και τον πλησίασε. Του ζήτησε χαρτομάντιλο και αυτός του έδωσε μεταξένιο μαντήλι, του ζήτησε φαγητό και του έδωσε μια χρυσή λίρα να φάει ότι και όσο θέλει. Του ζήτησε βιβλία και του έδωσε για παιχνίδι την λακκούβα…
Τετάρτη 27 Ιουλίου 2011
Ανώριμοι πολίτες.
Συνεχεία από προηγούμενο επεισόδιο:
Πεζοδρόμος που δεν ευτύχησε ποτέ να δικαιώσει το όνομα του…
Σκέπτεσαι να διαμαρτυρηθείς. Λειτούργησε για κάποιο διάστημα ως όφειλε. Μετά, όμως διαμαρτυρηθήκαν άλλοι και βγήκαν τα κολωνάκια. Έγραψες στον Δήμο αλλά έλαβες απάντηση Πόντιου Πιλάτου. Σκέπτεσαι. Θα γράψω μια επιστολή οπού θα περιέχει αεροφωτογραφία του πεζόδρομου και θα θέτω το απλό ερώτημα: Εάν είναι πεζοδρόμος γιατί βγήκαν τα κολωνάκια; Εάν είναι δρόμος γιατί επιτράπηκε στα σπίτια να χτιστούν και ο δρόμος να έχει πλάτος ενός αυτοκίνητου; Επίσης γιατί αφήσατε να εννοηθεί ότι είναι πεζοδρόμος και αγόρασα το σπίτι μου επ’ αυτού; Την μείωση της εμπορικής του αξίας θα την λάβω ως αποζημίωση από εσάς; Θα κοινοποιούσα αυτή την επιστολή στον Δήμο, στο Υπουργείο Περιβάλλοντος και ότι άλλο μεγαλόσχημο περιέχει ο τίτλος του, στην Νομαρχία, για ασφάλεια προσωπικής ηρεμίας στον δικηγόρο μου και για κίνητρο δράσης στον τύπο. Ίσως κατ’ αυτό τον τρόπο να επέφερα το επιθυμητό σε εμένα αποτέλεσμα.
Το θέμα δεν είναι όμως να κάνω το δικό μου. Ούτε και με πολυνοιάζει άλλωστε. Το θέμα είναι ότι ένας θεσμός της χωράς, η τοπική αυτοδιοίκηση με την αναποφασιστικότητα της, τις παλινωδίες της και την έλλειψη διορατικότητας υποδαυλίζει όσα μας κατατρέχουν. Δηλώνει ανίκανη να επιβάλει την άποψη της. Εκείνη χαρακτήρισε τον δρόμο πεζόδρομο. Κατακρημνίζει την εμπιστοσύνη των δημοτών της και θέτει υπό αμφισβητεί το κυρός της. Υποθάλπει την προβατική συμπεριφορά των πολιτών. Κολακεύει κάθε παράλογη απαίτηση. Η αλλαγή αποφάσεων ανάλογα με την φωνητική ένταση των διαμαρτυριών διαμορφώνει ένα σκηνικό θεατρικής διελκυστίνδας με νικητή τον ελληνιστί “bigger than life persona” που θα «σκάει μύτη» στο δημαρχείο και αναλόγως της βαβούρας που θα προκαλεί. Συνεχίζει τον φαύλο κύκλο της έλλειψης εμπιστοσύνης του πολίτη προς τους θεσμούς και του θεσμού προς τον πολίτη, καθότι ποιος δημοτικός υπάλληλος θα εξυπηρετεί και θα σέβεται αυτούς που απλώς φωνασκούν. Εάν οι θεσμοί δεν καταστούν αντάξιοι του ρολού τους δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτε, πάρα μόνο ανόμοια και αυτοπροσδιορισμό μέσω συγκρούσεων.
Είναι εφικτό να αναστηλωθεί το κοινό αίσθημα και να εκπαιδευτεί ο κόσμος παίρνοντας αποφάσεις που θα τον εκπολιτίζουν στην καθημερινότητα του και θα του δίνουν σημειολογικά ερεθίσματα. Δύσκολο φαίνεται εάν το περιγράψεις τόσο πομπωδώς, αλλά το έχουμε ήδη βιώσει και είναι ευκολότερο του αναμενόμενου. Η νέα παράλια της Θεσσαλονίκης με την καινούργια διαμόρφωση της. Η κοινή χρήση που της γίνεται από πεζούς, από ποδηλάτες και λοιπούς αυτό και έτερο κινούμενους έχει εμπεδώσει, μετά από κάποιο διάστημα, τον απλό, αλλά όχι απλοϊκό, κανόνα ότι ο ταχύτερος δίνει προτεραιότητα στον βραδύτερο, που μετουσιώνεται υποσυνείδητα στον κανόνα ο δυνατότερος δίνει προτεραιότητα στον αδύναμο. Δεν έχει γίνει ακόμη κτήμα όλων, αλλά μεταλαμπαδεύεται ταχύτατα. Είναι ορατή η διαφορά στην συμπεριφορά των ανθρώπων από μήνα σε μήνα. Η κοινή συνύπαρξη ανθρώπων με ετερόκλητη εμφάνιση και συμπεριφορά, ανεκτικότητα, η συνύπαρξη που υπάρχει εκεί δεν υπάρχει αλλού στην πόλη. Η νέα παράλια είναι πλέον ένας κοινός τόπος. Έχει δίκη της ζωή και την χαρίζει στους χρήστες.
Αντίθετα από τα ναρκωτικά. Θα συνιστούσα σε όλους τους φίλους χρήστες ναρκωτικών να κάνουν μια χρήση κάποιου «city spa - χαμάμ» (λιγότερα δίνουν στις ουσίες;) και μετά μια βόλτα με ηλιοβασίλεμα στην παράλια (να επανέλθει η πίεση πρώτα). Μάλλον δεν θα ξαναχρειαστούν τη δόση τους.
Ελπίζουμε να γίνει δημιουργικό παράδειγμα στους τοπικούς άρχοντες που μας έχουν κατακλύσει με τσιμεντένια και μαρμάρινα πάρκα και πλατειές, με τραπεζοκαθίσματα. Παλαιάς κοπής έσοδα, που δεν αποδίδουν πλέον, λόγω πτώσης τζίρου, τα αναμενόμενα. Αφήνουν και μια υπόνοια μίζας από εργολάβους. Χαλκεύουν το πράσινο προσωπείο τους και εν τελεί είμαστε στην εποχή του δωρεάν, λαϊκότερα του τζάμπα. Χρειαζόμαστε χωμάτινα πάρκα με δένδρα, χωρίς τραπέζια, μόνο παγκάκια, χωρίς άλλες χρήσεις πέρα από τις ερασιτεχνικά αθλητικές. Γιατί δεν ξεκινάμε να φτιάξουμε την περιφερειακή τάφρο της πόλης, πεντακόσια – χίλια μέτρα κάθε φορά, με χώρο για πεζοπορία και ποδήλατα; Παρεμπιπτόντως στην σημερινή εποχή δυσκολεύεται κανείς να δει την αξία του να γραφείς σε τοίχους. Νομίζω ότι το face book, οπού καθένας πονεμένος γραφεί στον δικό του τοίχο, είναι καλύτερη λύση. Στον δημόσιο χώρο η γραφή υποδηλώνει μόνο ότι κάποιος είναι αντικοινωνικά ηλίθιος και ως εκ τούτου και την μεγαλύτερη σοφία του κόσμου να έχει καταγράψει την εκλαμβάνεις ως σοφιστεία, άντε ως την απρόσμενη έκλαμψη μιας μαλ… Είχα δει πριν από μερικές ήμερες έναν κύριο να ζωγραφίζει ένα τεράστιο πέος στο άγαλμα του Κ. Καραμανλή στην παράλια. Περισσότερα μου είπε για τον καλλιτέχνη πάρα για το αποθανόντα πρωθυπουργό. Ευτυχώς μερικές μέρες αργότερα που ξαναπέρασα το είχαν σβήσει. Δεν έχω ούτε θετική ούτε αρνητική άποψη μήτε για τον πολίτικο μήτε για το πέος, αλλά για τον δράστη η άποψη μου είναι πλέον μονόπλευρη.
Σκέπτεσαι … Εάν η φορολογική μας πολιτική είχε βασιστεί σε κάποια γενική αρχή… Επιστημονικά κανείς ξεκίνα περιγράφοντας τα ειδικά, και χτίσιμο στο χτίσιμο, καταλήγει σε ένα γενικό κανόνα. Μήπως η συγκεκριμένη νομοθεσία έχει αναπτυχτεί αντιεπιστημονικά στην χωρά μας. Μήπως ξεκινήσαμε από τον γενικό κανόνα και τον κατατεμαχίσαμε σε ειδικότερους, με εξαιρέσεις, αναιρέσεις και φιλάργυρες προθέσεις; Μήπως κατά αυτό τον τρόπο έγινε αναποτελεσματική; Μήπως έτσι εκθρέψαμε την φοροδιαφυγή; Μήπως η κάμψη των πολιτικών στα παράλογα αιτήματα των πολιτών είναι το πρόβλημα μας; Μήπως δεν είμαστε αρκετά δημοκρατικοί ως πολίτες; Μήπως είμαστε απλώς ανώριμοι;
Πεζοδρόμος που δεν ευτύχησε ποτέ να δικαιώσει το όνομα του…
Σκέπτεσαι να διαμαρτυρηθείς. Λειτούργησε για κάποιο διάστημα ως όφειλε. Μετά, όμως διαμαρτυρηθήκαν άλλοι και βγήκαν τα κολωνάκια. Έγραψες στον Δήμο αλλά έλαβες απάντηση Πόντιου Πιλάτου. Σκέπτεσαι. Θα γράψω μια επιστολή οπού θα περιέχει αεροφωτογραφία του πεζόδρομου και θα θέτω το απλό ερώτημα: Εάν είναι πεζοδρόμος γιατί βγήκαν τα κολωνάκια; Εάν είναι δρόμος γιατί επιτράπηκε στα σπίτια να χτιστούν και ο δρόμος να έχει πλάτος ενός αυτοκίνητου; Επίσης γιατί αφήσατε να εννοηθεί ότι είναι πεζοδρόμος και αγόρασα το σπίτι μου επ’ αυτού; Την μείωση της εμπορικής του αξίας θα την λάβω ως αποζημίωση από εσάς; Θα κοινοποιούσα αυτή την επιστολή στον Δήμο, στο Υπουργείο Περιβάλλοντος και ότι άλλο μεγαλόσχημο περιέχει ο τίτλος του, στην Νομαρχία, για ασφάλεια προσωπικής ηρεμίας στον δικηγόρο μου και για κίνητρο δράσης στον τύπο. Ίσως κατ’ αυτό τον τρόπο να επέφερα το επιθυμητό σε εμένα αποτέλεσμα.
Το θέμα δεν είναι όμως να κάνω το δικό μου. Ούτε και με πολυνοιάζει άλλωστε. Το θέμα είναι ότι ένας θεσμός της χωράς, η τοπική αυτοδιοίκηση με την αναποφασιστικότητα της, τις παλινωδίες της και την έλλειψη διορατικότητας υποδαυλίζει όσα μας κατατρέχουν. Δηλώνει ανίκανη να επιβάλει την άποψη της. Εκείνη χαρακτήρισε τον δρόμο πεζόδρομο. Κατακρημνίζει την εμπιστοσύνη των δημοτών της και θέτει υπό αμφισβητεί το κυρός της. Υποθάλπει την προβατική συμπεριφορά των πολιτών. Κολακεύει κάθε παράλογη απαίτηση. Η αλλαγή αποφάσεων ανάλογα με την φωνητική ένταση των διαμαρτυριών διαμορφώνει ένα σκηνικό θεατρικής διελκυστίνδας με νικητή τον ελληνιστί “bigger than life persona” που θα «σκάει μύτη» στο δημαρχείο και αναλόγως της βαβούρας που θα προκαλεί. Συνεχίζει τον φαύλο κύκλο της έλλειψης εμπιστοσύνης του πολίτη προς τους θεσμούς και του θεσμού προς τον πολίτη, καθότι ποιος δημοτικός υπάλληλος θα εξυπηρετεί και θα σέβεται αυτούς που απλώς φωνασκούν. Εάν οι θεσμοί δεν καταστούν αντάξιοι του ρολού τους δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτε, πάρα μόνο ανόμοια και αυτοπροσδιορισμό μέσω συγκρούσεων.
Είναι εφικτό να αναστηλωθεί το κοινό αίσθημα και να εκπαιδευτεί ο κόσμος παίρνοντας αποφάσεις που θα τον εκπολιτίζουν στην καθημερινότητα του και θα του δίνουν σημειολογικά ερεθίσματα. Δύσκολο φαίνεται εάν το περιγράψεις τόσο πομπωδώς, αλλά το έχουμε ήδη βιώσει και είναι ευκολότερο του αναμενόμενου. Η νέα παράλια της Θεσσαλονίκης με την καινούργια διαμόρφωση της. Η κοινή χρήση που της γίνεται από πεζούς, από ποδηλάτες και λοιπούς αυτό και έτερο κινούμενους έχει εμπεδώσει, μετά από κάποιο διάστημα, τον απλό, αλλά όχι απλοϊκό, κανόνα ότι ο ταχύτερος δίνει προτεραιότητα στον βραδύτερο, που μετουσιώνεται υποσυνείδητα στον κανόνα ο δυνατότερος δίνει προτεραιότητα στον αδύναμο. Δεν έχει γίνει ακόμη κτήμα όλων, αλλά μεταλαμπαδεύεται ταχύτατα. Είναι ορατή η διαφορά στην συμπεριφορά των ανθρώπων από μήνα σε μήνα. Η κοινή συνύπαρξη ανθρώπων με ετερόκλητη εμφάνιση και συμπεριφορά, ανεκτικότητα, η συνύπαρξη που υπάρχει εκεί δεν υπάρχει αλλού στην πόλη. Η νέα παράλια είναι πλέον ένας κοινός τόπος. Έχει δίκη της ζωή και την χαρίζει στους χρήστες.
Αντίθετα από τα ναρκωτικά. Θα συνιστούσα σε όλους τους φίλους χρήστες ναρκωτικών να κάνουν μια χρήση κάποιου «city spa - χαμάμ» (λιγότερα δίνουν στις ουσίες;) και μετά μια βόλτα με ηλιοβασίλεμα στην παράλια (να επανέλθει η πίεση πρώτα). Μάλλον δεν θα ξαναχρειαστούν τη δόση τους.
Ελπίζουμε να γίνει δημιουργικό παράδειγμα στους τοπικούς άρχοντες που μας έχουν κατακλύσει με τσιμεντένια και μαρμάρινα πάρκα και πλατειές, με τραπεζοκαθίσματα. Παλαιάς κοπής έσοδα, που δεν αποδίδουν πλέον, λόγω πτώσης τζίρου, τα αναμενόμενα. Αφήνουν και μια υπόνοια μίζας από εργολάβους. Χαλκεύουν το πράσινο προσωπείο τους και εν τελεί είμαστε στην εποχή του δωρεάν, λαϊκότερα του τζάμπα. Χρειαζόμαστε χωμάτινα πάρκα με δένδρα, χωρίς τραπέζια, μόνο παγκάκια, χωρίς άλλες χρήσεις πέρα από τις ερασιτεχνικά αθλητικές. Γιατί δεν ξεκινάμε να φτιάξουμε την περιφερειακή τάφρο της πόλης, πεντακόσια – χίλια μέτρα κάθε φορά, με χώρο για πεζοπορία και ποδήλατα; Παρεμπιπτόντως στην σημερινή εποχή δυσκολεύεται κανείς να δει την αξία του να γραφείς σε τοίχους. Νομίζω ότι το face book, οπού καθένας πονεμένος γραφεί στον δικό του τοίχο, είναι καλύτερη λύση. Στον δημόσιο χώρο η γραφή υποδηλώνει μόνο ότι κάποιος είναι αντικοινωνικά ηλίθιος και ως εκ τούτου και την μεγαλύτερη σοφία του κόσμου να έχει καταγράψει την εκλαμβάνεις ως σοφιστεία, άντε ως την απρόσμενη έκλαμψη μιας μαλ… Είχα δει πριν από μερικές ήμερες έναν κύριο να ζωγραφίζει ένα τεράστιο πέος στο άγαλμα του Κ. Καραμανλή στην παράλια. Περισσότερα μου είπε για τον καλλιτέχνη πάρα για το αποθανόντα πρωθυπουργό. Ευτυχώς μερικές μέρες αργότερα που ξαναπέρασα το είχαν σβήσει. Δεν έχω ούτε θετική ούτε αρνητική άποψη μήτε για τον πολίτικο μήτε για το πέος, αλλά για τον δράστη η άποψη μου είναι πλέον μονόπλευρη.
Σκέπτεσαι … Εάν η φορολογική μας πολιτική είχε βασιστεί σε κάποια γενική αρχή… Επιστημονικά κανείς ξεκίνα περιγράφοντας τα ειδικά, και χτίσιμο στο χτίσιμο, καταλήγει σε ένα γενικό κανόνα. Μήπως η συγκεκριμένη νομοθεσία έχει αναπτυχτεί αντιεπιστημονικά στην χωρά μας. Μήπως ξεκινήσαμε από τον γενικό κανόνα και τον κατατεμαχίσαμε σε ειδικότερους, με εξαιρέσεις, αναιρέσεις και φιλάργυρες προθέσεις; Μήπως κατά αυτό τον τρόπο έγινε αναποτελεσματική; Μήπως έτσι εκθρέψαμε την φοροδιαφυγή; Μήπως η κάμψη των πολιτικών στα παράλογα αιτήματα των πολιτών είναι το πρόβλημα μας; Μήπως δεν είμαστε αρκετά δημοκρατικοί ως πολίτες; Μήπως είμαστε απλώς ανώριμοι;
Παρασκευή 22 Ιουλίου 2011
Πεζοδρόμος
Πεζοδρόμος σε συνοικία μισοτελειωμένος. Κανονικά πεζοδρόμια εκατέρωθεν του τσιμεντένιου δρόμου που κάποια στιγμή θα καλυφτεί από πλακίδια. Το ένα πεζοδρόμιο έχει δενδροφύτευση ενώ στο άλλο έγινε από κάποιους ενοίκους παρακείμενης πολυκατοικίας αίτηση για να σταματήσουν τα αυτοκίνητα να καταλαμβάνουν το πεζοδρόμιο. Το πεζοδρόμιο του πεζόδρομου, τον όποιο ο δήμος αφού τοποθέτησε μετά από έντονη διαμαρτυρία άλλων περιοίκων κάγκελα για την άρση πρόσβασης των αυτοκίνητων σε αυτόν τα ξαναέβγαλε, αυτοαναιρούμενος διηνεκώς στην απόφαση του να χαρακτηρίσει αυτή τη λωρίδα γης πεζόδρομο. Ο ένας εκ των αντιδημάρχων ένα πρωινό περιδιαβαίνει τον εν λόγω δρόμο πεζός, περιστοιχιζόμενος από φορτηγό του δήμου, υπάλληλους και τον προφανή επικεφαλή μιας εκ των υπηρεσιών του. Τους καταδεικνύει που θα φυτέψουν τα δέντρα και τον τρόπο με τον όποιο θα γίνει, δηλαδή την αποξήλωση με κρουστικό τρυπάνι τεσσάρων πλακιδίων ανά δέντρο.
Ο αρμόδιος του συνεργείου εμφανώς καταβεβλημένος από το φορτίο αυτό της εργασίας και τον βαθμό δυσκολίας που παρουσίαζε εναντιώθηκε επικαλούμενος την ύπαρξη πλακάς τσιμέντου με πιθανή αποκάλυψη του φέροντος πλέγματος αυτού και αφού, τοιουτοτρόπως δεν κατάφερε να κάμψει την απόφαση του προϊσταμένου του, επικαλέστηκε την διαφορετική φύση της αρμοδιότητας του και την επιφόρτιση του με καθήκοντα άλλων τρίτων μη κατονομαζόμενων και προσπαθώντας να καταδείξει του λόγου του αληθές προέβει σε χρήση λεκτικής υπερβολή, της εν τέλει ανάληψης ακόμη και του επαχθούς μόχθου εκ μέρους του της ανάρτησης και καθέλκυσης των κουρτινών του δημαρχιακού μεγάρου.
Στο τέλος αυτής της στιχομυθίας, όπου ο αντιδήμαρχος έδειξε σιωπηρή κατανόηση, προφανώς της γενικότερης κατάστασης που έχει διαμορφωθεί στις τάξεις του δήμου, χωρίς να παίρνει θέση και χωρίς να αλλάζει το αρχικό του πλάνο δέχτηκε την λεκτική διακοπή ενός εκ των κάτοικων της εφαπτόμενης πολυκατοικίας που παρακολουθούσε τον προηγούμενο διάλογο από το μπαλκόνι του στον δεύτερο όροφο, ο όποιος ήταν προφανώς υποψιασμένος των προθέσεων δενδροφυτεύσης του δήμου και εναντιώθηκε στο γεγονός αναφέροντας ότι η αίτηση είχε γίνει από ενοίκους χωρίς την επαρκή συνεννόηση των υπολοίπων ένοικων της εν λόγω πολυκατοικίας, ήτοι λιγότερο του πενήντα ένα τοις εκατό των ποσοστών επί του οικόπεδου. Ο αντιδήμαρχος αντιπαρήλθε τα επιχειρήματα του ενοίκου ότι ο κοινόχρηστος πεζοδρόμος χρήζει δενδροφυτεύσης άσχετα της αιτήσεως. Απελπισμένος ο ένοικος αντιπαρήλθε εκλιπαρώντας για την κατάργηση τόσων πολυτίμων θέσεων σταθμεύσεως. Στο πεζοδρόμιο του πεζόδρομου, που δεν έμελλε να γίνει πεζοδρόμος.
Πριν από μερικές μέρες ο ένοικος αυτός και δυο τρεις άλλοι ομοϊδεάτες του είχαν κόψει μια συκιά που βρισκόταν στην αυλή τους αποφασίζοντας με τον ίδιο αντιδημοκρατικό τρόπο που επικαλέστηκε ως επιχείρημα στον αντιδήμαρχο. Όταν τους εναντιώθηκε για την κοπή ένας εκ των συνένοικων αντέκρουσαν αλαλάζοντας ότι η συκιά λέρωνε το αυτοκίνητο τους. Το παρκαρισμένο στο πεζοδρόμιο του πεζόδρομου που μια μέρα θα γινόταν αυτό που ονομαστικά επικαλούταν. Μπλοκάρισαν την ανεξαρτητοποίηση ενός άλλου ενοίκου από την κεντρική θέρμανση με το ίδιο επιχείρημα του δημοκρατικού ποσοστού. Ένας εκ των ομοϊδεατών μερικούς μήνες πριν, επ’ ευκαιρίας της πρωτομαγιάς, είχε συνάξει φίλους του στην πυλωτή της πολυκατοικίας για να ψήσουν. Τράβηξαν τα αυτοκίνητα τους και τις μηχανές τους, έστησαν τραπέζι και το γλέντησαν. Όταν έφυγαν μάζεψαν τις κενές φιάλες και τις εναπόθεσαν σε ένα τοίχο της πυλωτής. Ξαναέβαλαν τα οχήματα τους στην θέση τους και έφυγαν. Τα μπουκάλια έμειναν σε εκείνη την θέση επί εικοσιπέντε ημέρες, δίπλα από τα οχήματα που χρησιμοποιούσαν καθημερινά και δίπλα από τα παιδιά τους που έπαιζαν τα σαββατοκύριακα στην πυλωτή.
Κάποιο πρωί ο πρωτοστάτης των δημοκρατικών διεκδικήσεων έβαφε τα κάγκελα του μπαλκονιού του με μαύρη λαδομπογιά. Στο κάτω διαμέρισμα είχαν ανοιχτή την τέντα με συνέπεια να λερωθεί. Ο ένοικος αυτής διαμαρτυρήθηκε γιατί δεν τον προειδοποίησε έγκαιρα ώστε να την κλείσει. Στο δεύτερο χέρι που πέρασε τα κάγκελα του έδειξε την ιδία προσοχή. Κατόπιν της έντονης διαμαρτυρίας του θιγομένου αποφάσισαν να τον αποζημιώσει για την τέντα, αλλά όχι άμεσα, σε δόσεις, καθότι έπρεπε πάει και διακοπές. Η πολυκατοικία αυτή συναυλίζεται με μια άλλη όμοια της. Στην κοινή τους αυλή η δεύτερη διατηρεί δυο χώρους σταθμεύσεις, ενώ η πρώτη έχει εμφανώς το μεγαλύτερο νούμερο εξ’ αυτών. Για να παρκάρεις σε εκείνες τις δυο θέσεις πρέπει να υπερβείς μια σχάρα που έχει τοποθετηθεί σε ένα κυτίο τσιμέντου συλλογής όμβριων υδάτων. Η σχάρα αυτή κάφθηκε από το βάρος των διερχόμενων αυτοκίνητων με συνέπεια να χρήζει αντικατάστασης. Η πολυκατοικία με τα περισσότερα οχήματα συμμετείχε στο κόστος αυτό εξ ολοκλήρου και ζητήθηκε από τους δυο της άλλης η συμμέτοχη τους, καθότι και αυτοί είναι χρηστές του χώρου. Ενώ ο ένας εξ’ αυτών δέχτηκε, ο άλλος, όμως, εναντιώθηκε αναφέροντας ότι η αυλή δεν ανήκει στην δική του πολυκατοικία. Συνέπεια αυτής του της στάσης είναι να αλλαχτεί μόνο το κομμάτι που βρίσκεται κάτω από το αυτοκίνητο του συμφωνήσαντα, ενώ το δικό του αυτοκίνητο σιωπηρά περιμένει το πεπρωμένο που ο κάτοχος του επέλεξε.
Κάθε πρωί βγαίνει με το αυτοκίνητο της από το υπόγειο παρκινγκ της πολυκατοικίας της για να πάει στην δουλεία. Κάνει το γύρω του οικοδομικού τετραγώνου και διπλοπαρκάρει σε πολυσύχναστο δρόμο αντιδιαμετρικά της οικίας της για να πάρει τσιγάρα. Μια απόσταση που με τα πόδια χρειάζεται από το μέσο καθημερινό άνθρωπο ένα λεπτό χρονομετρημένο. Παίρνει τα τσιγάρα της , επιβιβάζεται στο αυτοκίνητο και φεύγει. Όταν θα την επισκεφτεί το έμφραγμα θα φταίει η κακή στιγμή… Ένοικος πολυκατοικίας με λίγα διαμερίσματα, ερχόμενος από άλλη παλαιότερη, από το κέντρο της πόλης, με πολλά διαμερίσματα, διαμαρτύρεται συνεχώς για το ποσό των κοινοχρήστων που του αντιστοιχεί. Δυσκολεύεται να κατανοήσει την διαφορά του 7 με το 14. Πόσο μάλλον όταν αυτά συμμετέχουν σε διαίρεση. Αναιρώντας λοιπόν κάθε λογική, μετά το τέλος αυτής της άκαρπης συζήτησης και αφού κάθε φορά είναι και η τελευταία που θα πληρώσει αναίτια πολλά κοινόχρηστα, μαλώνει με άλλον ένοικο γιατί δεν ανάβουμε όλα τα φωτά το βράδυ για λογούς ασφάλειας, καθότι αυτός μένει σε ισόγειο διαμέρισμα και είναι ευάλωτος, ενώ ο άλλος, που έχει βγάλει όλες σχεδόν τις λάμπες για να μην καίμε ρεύμα, κατεβαίνει το βράδυ και κλείνει όλα τα φωτά. Κάποια από τα εξωτερικά φωτιστικά που τους έλειπε η λάμπα βραχυκύκλωσαν με συνέπεια να ρίχνουν την ασφάλεια του κοινόχρηστου που είναι συνδεδεμένα η κεντρική κεραία και ο ανελκυστήρας.
Όλοι οι ήρωες αυτής της ιστορίας είναι απλοί καθημερινοί άνθρωποι μέσης και ανώτερης εκπαίδευσης, σχετικώς νέοι, μεταξύ τριάντα πέντε και σαράντα πέντε ετών. Εμφανώς υπάρχει πρόβλημα παιδείας στην χωρά μας, ειδικά κοινωνικής, κατανόησης των υποχρεώσεων μας έναντι του δημόσιου χώρου, που τον μεταχειριζόμαστε μόνο ως χώρο προς κατάκτηση. Έχοντας αυτά τα ουσιαστικά ελλείμματα, πως θα είχαμε πολιτική παιδεία και πως απαιτούμε κάλους πολιτικούς; Να κυβερνήσουν ποιους;
Ο αρμόδιος του συνεργείου εμφανώς καταβεβλημένος από το φορτίο αυτό της εργασίας και τον βαθμό δυσκολίας που παρουσίαζε εναντιώθηκε επικαλούμενος την ύπαρξη πλακάς τσιμέντου με πιθανή αποκάλυψη του φέροντος πλέγματος αυτού και αφού, τοιουτοτρόπως δεν κατάφερε να κάμψει την απόφαση του προϊσταμένου του, επικαλέστηκε την διαφορετική φύση της αρμοδιότητας του και την επιφόρτιση του με καθήκοντα άλλων τρίτων μη κατονομαζόμενων και προσπαθώντας να καταδείξει του λόγου του αληθές προέβει σε χρήση λεκτικής υπερβολή, της εν τέλει ανάληψης ακόμη και του επαχθούς μόχθου εκ μέρους του της ανάρτησης και καθέλκυσης των κουρτινών του δημαρχιακού μεγάρου.
Στο τέλος αυτής της στιχομυθίας, όπου ο αντιδήμαρχος έδειξε σιωπηρή κατανόηση, προφανώς της γενικότερης κατάστασης που έχει διαμορφωθεί στις τάξεις του δήμου, χωρίς να παίρνει θέση και χωρίς να αλλάζει το αρχικό του πλάνο δέχτηκε την λεκτική διακοπή ενός εκ των κάτοικων της εφαπτόμενης πολυκατοικίας που παρακολουθούσε τον προηγούμενο διάλογο από το μπαλκόνι του στον δεύτερο όροφο, ο όποιος ήταν προφανώς υποψιασμένος των προθέσεων δενδροφυτεύσης του δήμου και εναντιώθηκε στο γεγονός αναφέροντας ότι η αίτηση είχε γίνει από ενοίκους χωρίς την επαρκή συνεννόηση των υπολοίπων ένοικων της εν λόγω πολυκατοικίας, ήτοι λιγότερο του πενήντα ένα τοις εκατό των ποσοστών επί του οικόπεδου. Ο αντιδήμαρχος αντιπαρήλθε τα επιχειρήματα του ενοίκου ότι ο κοινόχρηστος πεζοδρόμος χρήζει δενδροφυτεύσης άσχετα της αιτήσεως. Απελπισμένος ο ένοικος αντιπαρήλθε εκλιπαρώντας για την κατάργηση τόσων πολυτίμων θέσεων σταθμεύσεως. Στο πεζοδρόμιο του πεζόδρομου, που δεν έμελλε να γίνει πεζοδρόμος.
Πριν από μερικές μέρες ο ένοικος αυτός και δυο τρεις άλλοι ομοϊδεάτες του είχαν κόψει μια συκιά που βρισκόταν στην αυλή τους αποφασίζοντας με τον ίδιο αντιδημοκρατικό τρόπο που επικαλέστηκε ως επιχείρημα στον αντιδήμαρχο. Όταν τους εναντιώθηκε για την κοπή ένας εκ των συνένοικων αντέκρουσαν αλαλάζοντας ότι η συκιά λέρωνε το αυτοκίνητο τους. Το παρκαρισμένο στο πεζοδρόμιο του πεζόδρομου που μια μέρα θα γινόταν αυτό που ονομαστικά επικαλούταν. Μπλοκάρισαν την ανεξαρτητοποίηση ενός άλλου ενοίκου από την κεντρική θέρμανση με το ίδιο επιχείρημα του δημοκρατικού ποσοστού. Ένας εκ των ομοϊδεατών μερικούς μήνες πριν, επ’ ευκαιρίας της πρωτομαγιάς, είχε συνάξει φίλους του στην πυλωτή της πολυκατοικίας για να ψήσουν. Τράβηξαν τα αυτοκίνητα τους και τις μηχανές τους, έστησαν τραπέζι και το γλέντησαν. Όταν έφυγαν μάζεψαν τις κενές φιάλες και τις εναπόθεσαν σε ένα τοίχο της πυλωτής. Ξαναέβαλαν τα οχήματα τους στην θέση τους και έφυγαν. Τα μπουκάλια έμειναν σε εκείνη την θέση επί εικοσιπέντε ημέρες, δίπλα από τα οχήματα που χρησιμοποιούσαν καθημερινά και δίπλα από τα παιδιά τους που έπαιζαν τα σαββατοκύριακα στην πυλωτή.
Κάποιο πρωί ο πρωτοστάτης των δημοκρατικών διεκδικήσεων έβαφε τα κάγκελα του μπαλκονιού του με μαύρη λαδομπογιά. Στο κάτω διαμέρισμα είχαν ανοιχτή την τέντα με συνέπεια να λερωθεί. Ο ένοικος αυτής διαμαρτυρήθηκε γιατί δεν τον προειδοποίησε έγκαιρα ώστε να την κλείσει. Στο δεύτερο χέρι που πέρασε τα κάγκελα του έδειξε την ιδία προσοχή. Κατόπιν της έντονης διαμαρτυρίας του θιγομένου αποφάσισαν να τον αποζημιώσει για την τέντα, αλλά όχι άμεσα, σε δόσεις, καθότι έπρεπε πάει και διακοπές. Η πολυκατοικία αυτή συναυλίζεται με μια άλλη όμοια της. Στην κοινή τους αυλή η δεύτερη διατηρεί δυο χώρους σταθμεύσεις, ενώ η πρώτη έχει εμφανώς το μεγαλύτερο νούμερο εξ’ αυτών. Για να παρκάρεις σε εκείνες τις δυο θέσεις πρέπει να υπερβείς μια σχάρα που έχει τοποθετηθεί σε ένα κυτίο τσιμέντου συλλογής όμβριων υδάτων. Η σχάρα αυτή κάφθηκε από το βάρος των διερχόμενων αυτοκίνητων με συνέπεια να χρήζει αντικατάστασης. Η πολυκατοικία με τα περισσότερα οχήματα συμμετείχε στο κόστος αυτό εξ ολοκλήρου και ζητήθηκε από τους δυο της άλλης η συμμέτοχη τους, καθότι και αυτοί είναι χρηστές του χώρου. Ενώ ο ένας εξ’ αυτών δέχτηκε, ο άλλος, όμως, εναντιώθηκε αναφέροντας ότι η αυλή δεν ανήκει στην δική του πολυκατοικία. Συνέπεια αυτής του της στάσης είναι να αλλαχτεί μόνο το κομμάτι που βρίσκεται κάτω από το αυτοκίνητο του συμφωνήσαντα, ενώ το δικό του αυτοκίνητο σιωπηρά περιμένει το πεπρωμένο που ο κάτοχος του επέλεξε.
Κάθε πρωί βγαίνει με το αυτοκίνητο της από το υπόγειο παρκινγκ της πολυκατοικίας της για να πάει στην δουλεία. Κάνει το γύρω του οικοδομικού τετραγώνου και διπλοπαρκάρει σε πολυσύχναστο δρόμο αντιδιαμετρικά της οικίας της για να πάρει τσιγάρα. Μια απόσταση που με τα πόδια χρειάζεται από το μέσο καθημερινό άνθρωπο ένα λεπτό χρονομετρημένο. Παίρνει τα τσιγάρα της , επιβιβάζεται στο αυτοκίνητο και φεύγει. Όταν θα την επισκεφτεί το έμφραγμα θα φταίει η κακή στιγμή… Ένοικος πολυκατοικίας με λίγα διαμερίσματα, ερχόμενος από άλλη παλαιότερη, από το κέντρο της πόλης, με πολλά διαμερίσματα, διαμαρτύρεται συνεχώς για το ποσό των κοινοχρήστων που του αντιστοιχεί. Δυσκολεύεται να κατανοήσει την διαφορά του 7 με το 14. Πόσο μάλλον όταν αυτά συμμετέχουν σε διαίρεση. Αναιρώντας λοιπόν κάθε λογική, μετά το τέλος αυτής της άκαρπης συζήτησης και αφού κάθε φορά είναι και η τελευταία που θα πληρώσει αναίτια πολλά κοινόχρηστα, μαλώνει με άλλον ένοικο γιατί δεν ανάβουμε όλα τα φωτά το βράδυ για λογούς ασφάλειας, καθότι αυτός μένει σε ισόγειο διαμέρισμα και είναι ευάλωτος, ενώ ο άλλος, που έχει βγάλει όλες σχεδόν τις λάμπες για να μην καίμε ρεύμα, κατεβαίνει το βράδυ και κλείνει όλα τα φωτά. Κάποια από τα εξωτερικά φωτιστικά που τους έλειπε η λάμπα βραχυκύκλωσαν με συνέπεια να ρίχνουν την ασφάλεια του κοινόχρηστου που είναι συνδεδεμένα η κεντρική κεραία και ο ανελκυστήρας.
Όλοι οι ήρωες αυτής της ιστορίας είναι απλοί καθημερινοί άνθρωποι μέσης και ανώτερης εκπαίδευσης, σχετικώς νέοι, μεταξύ τριάντα πέντε και σαράντα πέντε ετών. Εμφανώς υπάρχει πρόβλημα παιδείας στην χωρά μας, ειδικά κοινωνικής, κατανόησης των υποχρεώσεων μας έναντι του δημόσιου χώρου, που τον μεταχειριζόμαστε μόνο ως χώρο προς κατάκτηση. Έχοντας αυτά τα ουσιαστικά ελλείμματα, πως θα είχαμε πολιτική παιδεία και πως απαιτούμε κάλους πολιτικούς; Να κυβερνήσουν ποιους;
Πέμπτη 23 Ιουνίου 2011
Comics
Έπρεπε να γράψω κάτι να παραδώσω. Ο αρχισυντάκτης μου είπε ότι όλες οι τελευταίες ιστορίες μου ξεκινούσαν από το πρωινό ξύπνημα. Ο κόσμος δεν νιώθει γοητεία για το πρωινό ξύπνημα, προτίμα την νύχτα, το μυστήριο της, την γοητεία των φώτων, τις εκμυστηρεύσεις στα μπαρ, τις σχέσεις που αναπτύσσονται σε αυτά. Αντιπρότεινα ότι αυτά ήταν χιλιοειπωμένα, σαν σαπουνόπερα για εγγραμμάτους, εάν η νύχτα έχει γοητεία το πρωί έχει ζωή, βιοπάλη, αγώνα. Το κυριότερο ταυτίζεσαι με αυτό από εμπειρία. Μετά από μιάμιση ώρα ατερμόνων συζητήσεων και λεκτικών διαξιφισμών, συμφωνήσαμε ότι διαφωνούμε. Αντιπαρέθετε ο ένας τα επιχειρήματα του και ο άλλος άρχιζε την φράση του με το «Αλλά». Είχαμε πάει μαζί σε σεμινάριο για μάνατζερ, οπού στο μέρος που αναφερόταν στις διαπραγματεύσεις μας υπέδειξαν ότι ο τρόπος για να καταλάβεις ότι ο άλλος δεν σε ακούει και απλώς μονολογεί μέχρι να πειστείς είναι όταν αρχίζει την φράση του με το «Αλλά». Τώρα το χρησιμοποιήσαμε χλευαστικά ο ένας ενάντια στον άλλο.
Είχα ένα ραντεβού με τη Δώρα, την νέα μου κοπέλα, για αυτό έπρεπε να ελέγξω τον χρόνο που θα κατανάλωνε αυτή η συζήτηση. Άφησα τα λογοπαίγνια να κρατήσουν όλη αυτή την ώρα γιατί βαριόμουν να δουλέψω στο γραφείο και γιατί το απολαμβάναμε και οι δυο, αλλά ήταν επιτακτικό, εάν ήθελα να γευτώ αυτό το υπέροχο δώρο της νεαρής συμβίας μου, να κλείσω το θέμα πάραυτα. Ο λαμπτήρας πάνω από το κεφάλι μου άναψε, ίσως και να βρόντηξε. Ένα σαρκαστικό γέλιο αυτοϊκανοποίησης σαν του Τζοκερ αναδύθηκε από τα βάθη της ψυχής μου και βιαία πνίγηκε αποτυπωμένο σε ένα απλό μορφασμό ευδαιμονίας στο πρόσωπο μου. «Θα γράψω κάτι από την ζωή ενός νυχτοφύλακα, νύχτα υπό την οπτική της μέρας, μέρα παγιδευμένη στην νύχτα. Εργατοπατέρα σε χαιρετώ, έχω υποχρεώσεις, έφυγα…»
Φώναζα και χανόταν η φωνή μου στον διάδρομο των ανελκυστήρων. Το γιλέκο μου ανέμιζε σαν την μπέρτα του Σούπερμαν. Το ασανσέρ ήταν στο ισόγειο και εγώ στον έκτο. Μακάρι να πετούσα σαν τον Σουπυ. Βουτιά θανάτου στις σκάλες. Αισθανόμουν ότι έτρεχα να ξεφύγω από τέρατα που με κυνηγούσαν σαν τον Σκουμπυ Ντου. Δώρα που είσαι είπε μια φωνή μέσα μου και προσπάθησα να επιταχύνω αλλά κινδύνεψα να πέσω. Αφού ισορρόπησα σαν από θαύμα λικνίζοντας την μέση μου και κουνώντας τα ποδια μου σαν τον Φρεντ Ασταιρ, σκέφτηκα ότι ίσως και να είμαι ο Σκουμπυ. Ευτυχώς είχα αρχίσει να τρέχω στο πάρκο τους τελευταίους μήνες και άντεχα αυτή τη σωματική καταπόνηση. Μερικούς μήνες πριν θα είχα φτύσει την χολή μου, πράσινο υγρό σαν το Μπλομπ θα κυλούσε από τις σκάλες, τόσο πράσινο που θα έκανε τον Γκριν Λατερν να φαίνεται σκούρος λεκές. Θα φωσφόριζε σαν τον κρυπτονιτη και … Να γιατί δεν μπορώ να πάω πιο γρήγορα, έχω καταπιεί τον κρυπτονιτη. Με τις ηλίθιες αυτές σκέψεις είχα κατέβει και τις σκάλες του υπόγειου. Γιατί έφτιαξαν το κλιμακοστάσιο σε αυτή την πολυκατοικία τόσο άσχημα δεν το ξέρω. Η σκάλα κατέβαινε δεξιόστροφα και για να βρεις την έξοδο έπρεπε να μπεις σε ένα μικρό διάδρομο αριστερά στο ισόγειο πίσω από ένα τοίχο. Ίσως αρχιτέκτονας να ήταν ο Αιγύπτιος από το Αστεριξ και η Κλεοπάτρα. Θα καλέσω το Σκοτυ να με διακτινισει στο ραντεβού. «Beam me up». Τίποτε, σαν τον Σπαιντερμαν πάντα αργώ όταν δεν φορώ την στολή μου. Ανέβηκα τις σκάλες όπως είχα ανέβει την ιεραρχία της εφημερίδας. Με μεγάλες απότομες δρασκελιές διακοπτόμενες από ατέλειωτες παύσεις. Ίσως έπρεπε να πάω γυμναστήριο. Το τρέξιμο δεν αρκούσε. Έπρεπε να κόψω το τσιγάρο, αλλά όποιον συμπαθούσα στην ζωή μου κάπνιζε. Ο Χεντριξ, ο Χαμφρεϋ, το μωρό στο Ροτζερ Ραμπιτ…
Ονειρευόμουν όλη νύχτα χθες ότι ήμουν αυτό το μωρό, ότι έλεγα τα ιδία αυτά λογια που είπε και στην ταινία και κάναμε όλα όσα δεν έγιναν στην ταινία με την γλυκιά φλογερή Τζέσικα Δώρα Ραμπιτ Τζούνιορ. Μικρή Τινγκερμπελ με την νεραιδοσκόνη σου μπήκες στην ζωή μου και, εκτός από το να πετάω, άρχισα να ξεσκονίζω το σπίτι. Πώς να παραδώσω κομμάτι στην εφημερίδα και πώς να θέλω να δουλέψω μετά από αυτά. Σαν τον Γουλβεριν δεν θυμόμουν τίποτε, από την άλλη δεν ήθελα κιόλας. Ψόφιος σαν ρωμαίος λεγεωνάριος μετά από το ξύλο που του έδωσε ο Οβελιξ, με τρεμάμενα ποδια και υποβασταζόμενος από όση δύναμη είχα από την κουπαστή της σκάλας σύρθηκα μέχρι την εξώπορτα και με χτύπησε ο ήλιος στα μάτια. Ένιωσα ένα τσούξιμο σαν το Σκοτ των Χ-Men και φοβήθηκα ότι θα έσπερνα τον όλεθρο οπού κοιτούσα μπροστά μου. Κράτησα σφραγισμένα τα βλέφαρα μου και προσπάθησα να επικοινωνήσω μαζί της με την Δύναμη, «Αδελφή μου Δώρα - Λεϊλα άργησε και εσύ στο ραντεβού, η Δύναμη είναι μαζί μας».
Έβαλα το καπέλο και παρατηρούσα τον δρόμο. Έψαξα το μαστίγιο για να σταματήσω τον τύπο και να του πάρω το μηχανάκι, αλλά ο Ιντι μέσα μου δεν βρήκε τίποτε από τον εξοπλισμό του. Σήκωσα το χέρι μου για να σταματήσει το ταξί που περνούσε από μπροστά μου και το οδηγούσε ένας τύπος σαν τον Ντε Νιρο. Στο κέντρο του είπα, έξω από τη Βουλή. Με κοίταξε σαν να είχα σκοτώσει την Τζουντι Φοστερ. Φιλέ μου δεν συμμερίζομαι τις σεξουαλικές της προτιμήσεις, αλλά όχι και να την σκοτώσω. Εάν συναντηθούμε ίσως μετά από αρκετά ποτά να της ζητήσω να τα φτιάξουμε. Από το φωτογραφικό μου γιλέκο άδραξα το καταφύγιο κάθε αξιοσέβαστου πρώην μπεκρή, ένα τσιγάρο με λίγο καπνό μέσα και μπόλικο καλό πράγμα. Το έφερα στο στόμα μου και αμέσως ο Ντε Νιρο μου την είπε. Τον καθησύχασα ότι δεν θα το ανάψω. Απλώς έκανα τις κινήσεις μηχανικά, σαν τον αυνανισμό του ανέραστου. Ο Κερουακ ήρθε στο μυαλό μου καθώς όλα έμοιαζαν να πηγαίνουν αργά προς τα πίσω, ενώ εμείς κινούμασταν γρήγορα μπροστά. Εάν αυτό ήταν ένα ταξί τρανσφορμερ… Εάν είχα τη μηχανή του Μπατμαν… Ποια ήταν η καλύτερη… Σε ποιο στριπ, σε ποια ταινία…
Πιο σκοτεινός και από τον σκοτεινό ιππότη, σαν μαύρη κοιλάδα μελάνης πάνω στο λευκό χαρτί, σαν πρωτόλεια ιδέα, σαν τα ημιτελή αγάλματα του Μικελαντζελο ήμουν βυθισμένος στο πίσω κάθισμα αυτού του ταξί από το οποίο βγήκα με την ιδία μεγαλοπρέπεια που ανοίγει ο Κόμης Δράκουλα το μνήμα που κοιμάται, οσμίστηκα το καυσαέριο που τόσα χρονια με ανατρέφει, χαιρέτησα τα αιωρούμενα σωματίδια που μεταλλάσουν την ζωή μου και τα παρακάλεσα να γίνω ο Σιλβερ Σερφερ, να πάω παράλια και να γράψω τον κόσμο στο τατουάζ που θα έβαζα την Δώρα να χαράξει στο κορμί της. Χτύπησε το κινητό και ήχησε στο μυαλό μου σαν την εισαγωγή από το Time των Pink Floyd αλλά στην συνεχεία έπαιξε το “the lunatic is in your head”… Ναι άργησα, εκλιπαρώ για έλεος, γονυπετής εάν χρειαστεί, θα συρθώ μέχρι εσένα σαν το Χριστό με τον σταυρό. Με αποπήρε λέγοντας μου ότι δεν χρειαζόταν τέτοιες υπερβολές για ένα τέταρτο. Εντάξει είπα, εάν είναι για το ακαδημαϊκό τέταρτο δασκαλίτσα μου με τα χρυσά μαλλιά… Έκλεισα και την φίλησα από πίσω στον λαιμό. Ήταν σαν κορίτσι του Μποντ της χρυσής εποχής. Ο Q μου είχε δώσει το μπλε χάπι; Πρότεινε να πάμε για καφέ και εγώ την οδήγησα σε ξενοδοχείο. Έγινε ότι είχα ονειρευτεί. Η Μαναρα θα ένιωθε ευχαριστημένη για την ανατροφή που μου είχε δώσει. Έβγαλα το σαλιωμένο μου τσιγάρο και το άναψα. Το άρωμα έπνιξε το δωμάτιο. Ήρθαν και οι καφέδες που είχε παραγγέλλει.
Για τον καφέ δεν είπα ψέματα της φώναξα και με διαολοστειλε. Επίσης, με μάλωσε για την έμμονη μου να γίνονται όλα μέρα. Τι να κάνω είμαι αντιδραστικό στοιχείο, τι θέλουν οι άλλοι; εγώ θέλω το αντίθετο. Γιατί πρέπει οι συναυλίες να γίνονται νύχτα, ο έρωτας νύχτα, τα γλέντια νύχτα, η κοινωνική ζωή νύχτα; Όλα στο φως, εκεί που υπάρχει ζωή πρέπει κανείς να ζει. Το σκοτάδι είναι βιολογικός θάνατος που εμείς προσπαθούμε απλώς να ξορκίσουμε. Δεν θέλω να ξορκίσω κανένα, διαολια και δαιμόνια είναι έκπτωτοι άγγελοι, όπως έκπτωτος υπήρξα και εγώ με καταχρήσεις ένα σωρό. Τώρα θέλω μόνο ζωή.
Είχα ένα ραντεβού με τη Δώρα, την νέα μου κοπέλα, για αυτό έπρεπε να ελέγξω τον χρόνο που θα κατανάλωνε αυτή η συζήτηση. Άφησα τα λογοπαίγνια να κρατήσουν όλη αυτή την ώρα γιατί βαριόμουν να δουλέψω στο γραφείο και γιατί το απολαμβάναμε και οι δυο, αλλά ήταν επιτακτικό, εάν ήθελα να γευτώ αυτό το υπέροχο δώρο της νεαρής συμβίας μου, να κλείσω το θέμα πάραυτα. Ο λαμπτήρας πάνω από το κεφάλι μου άναψε, ίσως και να βρόντηξε. Ένα σαρκαστικό γέλιο αυτοϊκανοποίησης σαν του Τζοκερ αναδύθηκε από τα βάθη της ψυχής μου και βιαία πνίγηκε αποτυπωμένο σε ένα απλό μορφασμό ευδαιμονίας στο πρόσωπο μου. «Θα γράψω κάτι από την ζωή ενός νυχτοφύλακα, νύχτα υπό την οπτική της μέρας, μέρα παγιδευμένη στην νύχτα. Εργατοπατέρα σε χαιρετώ, έχω υποχρεώσεις, έφυγα…»
Φώναζα και χανόταν η φωνή μου στον διάδρομο των ανελκυστήρων. Το γιλέκο μου ανέμιζε σαν την μπέρτα του Σούπερμαν. Το ασανσέρ ήταν στο ισόγειο και εγώ στον έκτο. Μακάρι να πετούσα σαν τον Σουπυ. Βουτιά θανάτου στις σκάλες. Αισθανόμουν ότι έτρεχα να ξεφύγω από τέρατα που με κυνηγούσαν σαν τον Σκουμπυ Ντου. Δώρα που είσαι είπε μια φωνή μέσα μου και προσπάθησα να επιταχύνω αλλά κινδύνεψα να πέσω. Αφού ισορρόπησα σαν από θαύμα λικνίζοντας την μέση μου και κουνώντας τα ποδια μου σαν τον Φρεντ Ασταιρ, σκέφτηκα ότι ίσως και να είμαι ο Σκουμπυ. Ευτυχώς είχα αρχίσει να τρέχω στο πάρκο τους τελευταίους μήνες και άντεχα αυτή τη σωματική καταπόνηση. Μερικούς μήνες πριν θα είχα φτύσει την χολή μου, πράσινο υγρό σαν το Μπλομπ θα κυλούσε από τις σκάλες, τόσο πράσινο που θα έκανε τον Γκριν Λατερν να φαίνεται σκούρος λεκές. Θα φωσφόριζε σαν τον κρυπτονιτη και … Να γιατί δεν μπορώ να πάω πιο γρήγορα, έχω καταπιεί τον κρυπτονιτη. Με τις ηλίθιες αυτές σκέψεις είχα κατέβει και τις σκάλες του υπόγειου. Γιατί έφτιαξαν το κλιμακοστάσιο σε αυτή την πολυκατοικία τόσο άσχημα δεν το ξέρω. Η σκάλα κατέβαινε δεξιόστροφα και για να βρεις την έξοδο έπρεπε να μπεις σε ένα μικρό διάδρομο αριστερά στο ισόγειο πίσω από ένα τοίχο. Ίσως αρχιτέκτονας να ήταν ο Αιγύπτιος από το Αστεριξ και η Κλεοπάτρα. Θα καλέσω το Σκοτυ να με διακτινισει στο ραντεβού. «Beam me up». Τίποτε, σαν τον Σπαιντερμαν πάντα αργώ όταν δεν φορώ την στολή μου. Ανέβηκα τις σκάλες όπως είχα ανέβει την ιεραρχία της εφημερίδας. Με μεγάλες απότομες δρασκελιές διακοπτόμενες από ατέλειωτες παύσεις. Ίσως έπρεπε να πάω γυμναστήριο. Το τρέξιμο δεν αρκούσε. Έπρεπε να κόψω το τσιγάρο, αλλά όποιον συμπαθούσα στην ζωή μου κάπνιζε. Ο Χεντριξ, ο Χαμφρεϋ, το μωρό στο Ροτζερ Ραμπιτ…
Ονειρευόμουν όλη νύχτα χθες ότι ήμουν αυτό το μωρό, ότι έλεγα τα ιδία αυτά λογια που είπε και στην ταινία και κάναμε όλα όσα δεν έγιναν στην ταινία με την γλυκιά φλογερή Τζέσικα Δώρα Ραμπιτ Τζούνιορ. Μικρή Τινγκερμπελ με την νεραιδοσκόνη σου μπήκες στην ζωή μου και, εκτός από το να πετάω, άρχισα να ξεσκονίζω το σπίτι. Πώς να παραδώσω κομμάτι στην εφημερίδα και πώς να θέλω να δουλέψω μετά από αυτά. Σαν τον Γουλβεριν δεν θυμόμουν τίποτε, από την άλλη δεν ήθελα κιόλας. Ψόφιος σαν ρωμαίος λεγεωνάριος μετά από το ξύλο που του έδωσε ο Οβελιξ, με τρεμάμενα ποδια και υποβασταζόμενος από όση δύναμη είχα από την κουπαστή της σκάλας σύρθηκα μέχρι την εξώπορτα και με χτύπησε ο ήλιος στα μάτια. Ένιωσα ένα τσούξιμο σαν το Σκοτ των Χ-Men και φοβήθηκα ότι θα έσπερνα τον όλεθρο οπού κοιτούσα μπροστά μου. Κράτησα σφραγισμένα τα βλέφαρα μου και προσπάθησα να επικοινωνήσω μαζί της με την Δύναμη, «Αδελφή μου Δώρα - Λεϊλα άργησε και εσύ στο ραντεβού, η Δύναμη είναι μαζί μας».
Έβαλα το καπέλο και παρατηρούσα τον δρόμο. Έψαξα το μαστίγιο για να σταματήσω τον τύπο και να του πάρω το μηχανάκι, αλλά ο Ιντι μέσα μου δεν βρήκε τίποτε από τον εξοπλισμό του. Σήκωσα το χέρι μου για να σταματήσει το ταξί που περνούσε από μπροστά μου και το οδηγούσε ένας τύπος σαν τον Ντε Νιρο. Στο κέντρο του είπα, έξω από τη Βουλή. Με κοίταξε σαν να είχα σκοτώσει την Τζουντι Φοστερ. Φιλέ μου δεν συμμερίζομαι τις σεξουαλικές της προτιμήσεις, αλλά όχι και να την σκοτώσω. Εάν συναντηθούμε ίσως μετά από αρκετά ποτά να της ζητήσω να τα φτιάξουμε. Από το φωτογραφικό μου γιλέκο άδραξα το καταφύγιο κάθε αξιοσέβαστου πρώην μπεκρή, ένα τσιγάρο με λίγο καπνό μέσα και μπόλικο καλό πράγμα. Το έφερα στο στόμα μου και αμέσως ο Ντε Νιρο μου την είπε. Τον καθησύχασα ότι δεν θα το ανάψω. Απλώς έκανα τις κινήσεις μηχανικά, σαν τον αυνανισμό του ανέραστου. Ο Κερουακ ήρθε στο μυαλό μου καθώς όλα έμοιαζαν να πηγαίνουν αργά προς τα πίσω, ενώ εμείς κινούμασταν γρήγορα μπροστά. Εάν αυτό ήταν ένα ταξί τρανσφορμερ… Εάν είχα τη μηχανή του Μπατμαν… Ποια ήταν η καλύτερη… Σε ποιο στριπ, σε ποια ταινία…
Πιο σκοτεινός και από τον σκοτεινό ιππότη, σαν μαύρη κοιλάδα μελάνης πάνω στο λευκό χαρτί, σαν πρωτόλεια ιδέα, σαν τα ημιτελή αγάλματα του Μικελαντζελο ήμουν βυθισμένος στο πίσω κάθισμα αυτού του ταξί από το οποίο βγήκα με την ιδία μεγαλοπρέπεια που ανοίγει ο Κόμης Δράκουλα το μνήμα που κοιμάται, οσμίστηκα το καυσαέριο που τόσα χρονια με ανατρέφει, χαιρέτησα τα αιωρούμενα σωματίδια που μεταλλάσουν την ζωή μου και τα παρακάλεσα να γίνω ο Σιλβερ Σερφερ, να πάω παράλια και να γράψω τον κόσμο στο τατουάζ που θα έβαζα την Δώρα να χαράξει στο κορμί της. Χτύπησε το κινητό και ήχησε στο μυαλό μου σαν την εισαγωγή από το Time των Pink Floyd αλλά στην συνεχεία έπαιξε το “the lunatic is in your head”… Ναι άργησα, εκλιπαρώ για έλεος, γονυπετής εάν χρειαστεί, θα συρθώ μέχρι εσένα σαν το Χριστό με τον σταυρό. Με αποπήρε λέγοντας μου ότι δεν χρειαζόταν τέτοιες υπερβολές για ένα τέταρτο. Εντάξει είπα, εάν είναι για το ακαδημαϊκό τέταρτο δασκαλίτσα μου με τα χρυσά μαλλιά… Έκλεισα και την φίλησα από πίσω στον λαιμό. Ήταν σαν κορίτσι του Μποντ της χρυσής εποχής. Ο Q μου είχε δώσει το μπλε χάπι; Πρότεινε να πάμε για καφέ και εγώ την οδήγησα σε ξενοδοχείο. Έγινε ότι είχα ονειρευτεί. Η Μαναρα θα ένιωθε ευχαριστημένη για την ανατροφή που μου είχε δώσει. Έβγαλα το σαλιωμένο μου τσιγάρο και το άναψα. Το άρωμα έπνιξε το δωμάτιο. Ήρθαν και οι καφέδες που είχε παραγγέλλει.
Για τον καφέ δεν είπα ψέματα της φώναξα και με διαολοστειλε. Επίσης, με μάλωσε για την έμμονη μου να γίνονται όλα μέρα. Τι να κάνω είμαι αντιδραστικό στοιχείο, τι θέλουν οι άλλοι; εγώ θέλω το αντίθετο. Γιατί πρέπει οι συναυλίες να γίνονται νύχτα, ο έρωτας νύχτα, τα γλέντια νύχτα, η κοινωνική ζωή νύχτα; Όλα στο φως, εκεί που υπάρχει ζωή πρέπει κανείς να ζει. Το σκοτάδι είναι βιολογικός θάνατος που εμείς προσπαθούμε απλώς να ξορκίσουμε. Δεν θέλω να ξορκίσω κανένα, διαολια και δαιμόνια είναι έκπτωτοι άγγελοι, όπως έκπτωτος υπήρξα και εγώ με καταχρήσεις ένα σωρό. Τώρα θέλω μόνο ζωή.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)